Τα λάθη και τα γούστα πληρώνονται

Λίγο πριν καταλαγιάσει η σκόνη του μπάσκετ και πριν μπούμε στο Μουντιάλ, μεγάλο μέρος της κουβέντας περιστρέφεται γύρω από τους Αγγελόπουλους. Τί θα κάνουν, αν θα τα παρατήσουν, αν θα συνεχίσουν και με ποια διαδρομή, πόσο κρίμα είναι που μερικοί χούλιγκαν χαλάνε την προσπάθειά τους και δεν σέβονται τα εκατομμύρια που έχουν ξοδέψει για τον Ολυμπιακό, το πόσο τον έχουν ανεβάσει ως σύλλογο.

Τα λάθη και τα γούστα πληρώνονται, που λέει κι ο φάδερ. Και φυσικά δεν χαρακτηρίζω λάθος το ότι ασχολήθηκαν με τον μπασκετικό Ολυμπιακό, δεν έχω λόγο να κάνω κάτι τέτοιο. Λάθος δεν είναι, γούστο όμως είναι. Είναι επιλογή, που δεν δέχομαι πως σχετίζεται με το “είναι Ολυμπιακοί από μικροί, ούτε φυσικά με τα έσοδα που έχει μια μεγάλη ομάδα. Τα λεφτά που ρίχνουν στην ομάδα δεν βγαίνουν με τίποτα, είτε έχει κόσμο η ομάδα είτε όχι.

Ο Αγγελόπουλοι γούσταραν να πάρουν τον Ολυμπιακό. Όπως κάποιοι άλλοι γούσταραν να μπουν, σε ποδόσφαιρο ή μπάσκετ, στον Παναθηναϊκό, στην ΑΕΚ, στον ΠΑΟΚ, στον Άρη. Στους μεγάλους, με τον κόσμο και την προβολή. Την ημέρα, όμως, που μπήκαν στην “μεγάλη ομάδα” δεν μπήκαν μόνο στο χώρο δόξας, προβολής, φήμης και πρωτοσέλιδων. Μπήκαν και στον χώρο των χούλιγκαν, τον στρατών, αυτών που αντιλαμβάνονται τον σύλλογο ως δικό τους, αυτών που θέλουν να κάνουν μανούρα θα την κάνουν ότι κι αν γίνει.

Άδικο; Προφανώς. Αλλά κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως δεν το ήξερε ο οποιοσδήποτε όταν έκανε το βήμα να μπει στην εκάστοτε ομάδα. Κι οι Αγγελόπουλοι στη συγκεκριμένη περίπτωση το ήξεραν. Δεν έχει μόνο αποθέωση, προβολή, πρωτοσέλιδα, την κοινή γνώμη στραμμένη πάνω σου και τον κόσμο να σε σταματάει στο δρόμο να και σε λέει “προεδράρα”. Έχει και τα υπόλοιπα, και τα έχει παντού, σε όλους τους “μεγάλους”. Το γιατί το πακέτο έχει και τους χούλιγκαν είναι άλλη κουβέντα, όπως άλλη είναι και το αν μπορούν να κάνουν για να απαλλαγούν.

Το μόνο που δεν μπορούν να κάνουν είναι να πουν “κρίμα”. Καλώς ή κακώς, όλα αυτά πάνε πακέτο. Όποιος πχ θέλει τη δόξα του να φέρει πάλι τον Ολυμπιακό στην κορυφή της Ευρώπης και να είναι αυτός που θα ρίξει το κάστρο του Ζοτς, θα πρέπει να ξέρει πως μέχρι να το πετύχει, θα περάσει δύσκολα. Απλώς γιατί ο γαύρος δεν θέλει να χάνει από τον Παναθηναϊκό, όπως ο βάζελος δεν θέλει να χάνει από τον Ολυμπιακό, ο αρειανός από τον ΠΑΟΚ κ.ο.κ. Κι ακόμα και να το πετύχει και να δοξαστεί, όταν θα ξανά έρθει η αποτυχία, πάλι δύσκολα θα περάσει, από τους ίδιους που τον έκαναν θεό.

It comes with a price κι αυτό δεν αλλάζει και το ήξεραν. Τί θα μπορούσαν να είχαν κάνει λοιπόν; Να πάρουν το Μαρούσι. Τον Πανελλήνιο. Το Περιστέρι. Μην μου πείτε πως θα είχαν λιγότερα εισιτήρια, το βαρέλι που βάζουν τα εκατομμύρια τους δεν έχει πάτο, με ή χωρίς πολλά εισιτήρια. Δεν θα είχαν πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες, δεν θα είχαν πανελλήνια φήμη κι αποθέωση στο δρόμο. Ταυτόχρονα, όμως, δεν θα είχαν στρατούς, συσκέψεις για την ασφάλεια, συνδέσμους που απαιτούν να πάμε στο 5ο ματς, όπως πριν από τρία χρόνια, ή που απαιτούν τα εισιτήρια για το Βερολίνο και το Παρίσι. Δεν θα είχαν οπαδικές εφημερίδες να κάνουν πολιτική, αντίπαλες οπαδικές να γράφουν γι’αυτούς με τον χειρότερο τρόπο. Δεν θα είχαν πέτρες, μάρμαρα, σουγιάδες, καθίσματα, ψυγεία, πανό, “γουρούνες”, κροτίδες, κτλ.

Εκτός κι αν κανείς σας πιστεύει πως με το Μαρούσι πχ θα είχαν πετύχει λιγότερες διακρίσεις από οτι έχουν πετύχει με τον Ολυμπιακό, πως ότι έχουν κάνει θα γινόταν μόνο στο λιμάνι. Δεν νομίζω, οπότε ηθελέστα και παθέστα. Για να μην σας πω, ηθελέστα και παθέτικ.