Τα "λάθη" του Ρεχάγκελ

Τα "λάθη" του Ρεχάγκελ
Ούτε ο πιο αισιόδοξος φίλαθλος της Εθνικής ομάδας θα μπορούσε να φανταστεί στις 5 Σεπτεμβρίου 2001, ημερομηνία που ο Οτο Ρεχάγκελ ντεμπουτάρισε στον πάγκο της ομάδας, ότι τρία χρόνια αργότερα το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα θα βρισκόταν με την κούπα της πρωταθλήτριας ομάδας της Ευρώπης στα χέρια. Ο 67χρονος τεχνικός δικαίως λατρεύτηκε όσο λίγοι από τους Ελληνες διότι μετέτρεψε ένα απλησίαστο όνειρο, σε πραγματικότητα.

Ο Γερμανός δεν θα μπορούσε παρά να είναι λάτρης της πειθαρχίας και του ορθολογισμού, με οτιδήποτε συνεπάγεται αυτό, θετικό ή αρνητικό. Η επιμονή του σε πρόσωπα και καταστάσεις έφτασε να επικριθεί από μερικούς "ειδήμονες", ίσως επειδή τους βόλευε η… προ Ρεχάγκελ εποχή, της Εθνικής Ελλάδας των περασμένων δεκαετιών, που αποτελούσε εκτός λαμπρών εξαιρέσεων, "σάκο του μποξ" για τις προηγμένες και όχι μόνο, εθνικές ομάδες της "γηραιάς Ηπείρου".

Το… κόλλημά του με κάποιους συγκεκριμένους παίκτες αυτά τα τέσσερα χρόνια της θητείας του πήρε τον χαρακτηρισμό του "λάθους" αλλά επειδή τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος και ειδικά για έναν προπονητή, η χρησιμοποίηση της λέξης "λάθος" είναι πέρα για πέρα… λανθασμένη στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Ο Γερμανός στήριξε, με οποιοδήποτε κόστος, τις επιλογές του μέχρι το τέλος. Ξεροκεφαλιά θα πουν κάποιοι, αλλά η δικαίωσή του ήταν πανηγυρική. Η εικόνα της Εθνικής ομάδας ίσως να "χάλασε" κάπως με τον αποκλεισμό της από την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και κάπου εδώ τίθεται το θέμα της ανανέωσης του έμψυχου δυναμικού, μετά το Euro της Πορτογαλίας.

Ισως η συμμετοχή της Ελλάδας στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών τον Ιούνιο του 2005 να ήταν μια καλή ευκαιρία να γίνουν προσθήκες "άφθαρτων" αγωνιστικά παικτών οι οποίοι ναι μεν, είχαν δείξει ένα καλύτερο αγωνιστικό πρόσωπο σε σχέση με άλλους συμπαίκτες τους της Εθνικής, αλλά ο Οτο δεν ήθελε με τίποτα να διασπάσει το οικοδόμημα που έκτισε τα προηγούμενα χρόνια. Η συνοχή και το ομαδικό πνεύμα ήταν, κατά την άποψή μας, κάποια από τα μεγάλα, ίσως τα μεγαλύτερα, όπλα της ομάδας του Euro. Πιθανότατα, η συμμετοχή στο συγκεκριμένο τουρνουά να αποτέλεσε την επιβράβευση των κόπων όλων όσων πάλεψαν στα γήπεδα της Πορτογαλίας.

Οσον αφορά τον τομέα του κοουτσαρίσματος, προπονητές δεν είμαστε για να κρίνουμε οποιαδήποτε ενέργεια-κίνηση του Ρεχάγκελ κατά τη διάρκεια των αγώνων. Εξάλλου, η κατάκτηση της κορυφής της Ευρώπης, δίνει κάθε απάντηση.

Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά ο Ρεχάγκελ έπρεπε να είναι και πρέπει να μείνει στο απυρόβλητο, όσα χρόνια κι αν περάσουν…

24MEDIA NETWORK