Τα μάτια τους έγιναν… χρυσά

Ελα, δεν γίνεται, πλάκα μας κάνουν. Γράψτε άκυρο λοιπόν σε όσα διαβάσατε μέχρι σήμερα και αν κάποιος περιμένει ανταπόκριση από… πολιτισμό, ας εύχεται να πάμε στο Κάουνας. Οχι ότι είναι μικρό το Βίλνιους, πρωτεύουσα με τα όλα της φάνηκε, αλλά μόνο φάνηκε.

Περνώντας περιφερειακά από αυτήν με το πούλμαν καταλάβαμε γιατί οι γίγαντες διοργανωτές και στη δεύτερη φάση τις αποστολές, 12 ζωή να έχουν, τις έχουν σε ξενοδοχείο 20 χιλιόμετρα μακριά. Θα μου πεις τώρα, πού τα 60 και πού τα 20. Ε ναι, αλλά πάλι από το μπαλκόνι να βλέπουμε γρασίδι, δεντράκια, λιμνούλα και ένα γήπεδο του γκολφ, πάει πολύ ρε αδελφέ.

Υπήρχαν πάντως και τρεις παίκτες που μόλις είδαν πού θα μείνουν, τα μάτια τους έγιναν… χρυσά. Οπως το χρώμα του μεταλλίου που είχαν πάρει το 2002, ως πρωταθλητές Ευρώπης σε επίπεδο νέων ανδρών, εδώ στο Βίλνιους και με ίδια βάση, ο Ζήσης, ο Μπουρούσης και ο Καϊμακόγλου. Ο Σπανούλης που ήταν στην ίδια παρέα δεν πρόκαμε φέτος ελέω χειρουργείου.

Κατά τ’ άλλα, το μπασκετικό χωριό διπλασιάστηκε από σήμερα. Ολες οι αποστολές μαζί, ένα σωρό γνωστοί από διαφορετικές χώρες, τα πρώτα πειράγματα αλλά χωρίς κουβέντα για την ουσία. Για τη δεύτερη φάση των αγώνων που αρχίζει την Τετάρτη για τον άλλο όμιλο και την Πέμπτη για το δικό μας.

Ντι βι ντι πάνε κι έρχονται μεταξύ των προπονητικών επιτελείων, τα πούλμαν και τα περιπολικά διαδέχονται το ένα το άλλο στη διαδρομή ξενοδοχείο – γήπεδο ή, προπονητήριο και η αίσθηση που υπάρχει είναι ότι το… σοβαρό Ευρωμπάσκετ τώρα αρχίζει.

Αυτοί που συνεχίζουν να ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μες στο γάλα, πάντως, είναι οι Φινλανδοί. Από τα προκριματικά βρέθηκαν στη δεύτερη φάση, την τελευταία νύχτα στο Ντρουσκινινκάι ήπιαν… μια θάλασσα μπύρα για να γιορτάσουν τον ανέλπιστο θρίαμβο και πλέον εδώ στο Βίλνους μόνο… φωταγραφική μηχανή που δεν κρατούν.

Αντε λοιπόν να βολευτούμε, να προσαρμοστούμε και να το πάμε λίγο και στο μπάσκετ από αύριο. Οι δυσκολίες είναι δεδομένες, αλλά κακά τα ψέματα έτσι που αρχίζει το γκρουπ, η καλή Εθνική έχει όλα τα φόντα να συνεχίσει το ταξίδι.