Τελικός στην πρεμιέρα
Οποιος πει πως αυτή τη φορά η Εθνική στάθηκε άτυχη στην κλήρωση, ας ρίξει μια ματιά στον 3ο όμιλο. Ολλανδία, Ιταλία, Ρουμανία και Γαλλία συνθέτουν το γκρουπ του θανάτου, όπου σχεδόν όλοι έχουν τις ίδιες πιθανότητες πρόκρισης.
Οποιος πει πως αυτή τη φορά η Εθνική στάθηκε άτυχη στην κλήρωση, ας ρίξει μια ματιά στον 3ο όμιλο. Ολλανδία, Ιταλία, Ρουμανία και Γαλλία συνθέτουν το γκρουπ του θανάτου, όπου σχεδόν όλοι έχουν τις ίδιες πιθανότητες πρόκρισης.
Οποιος πει πως για μία ακόμη φορά σταθήκαμε τυχεροί, κινδυνεύει να εκτεθεί. Σίγουρα η Σουηδία και η Ρωσία δεν προκαλούν τρόμο στους Ελληνες διεθνείς (αν υπάρχει πλέον τέτοια ομάδα στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο) ενώ και με την Ισπανία ο απολογισμός μας στα δύο τελευταία επίσημα παιχνίδια ήταν μία νίκη (στη Σαραγόσα με το γκολ του Γιαννακόπουλου) και μια ισοπαλία (στον όμιλο του Euro με το γκολ του Χαριστέα).
Η Σουηδία είναι ο αντίπαλος κλειδί για να πάρει η Ελλάδα την πρόκριση. Με νίκη στην πρεμιέρα είναι πιθανό στην Εθνική να αρκεί ένας βαθμός στα επόμενα δύο παιχνίδια για να πάρει το εισιτήριο για τα προημιτελικά. Με ήττα οι ελπίδες αυτόματα ελαχιστοποιούνται, καθώς η Ελλάδα θα ψάχνει για μίνιμουμ 4 βαθμούς στα επόμενα δύο παιχνίδια που κατά τη γνώμη μου είναι τα δυσκολότερα.
Οι Σκανδιναβοί είναι μια ομάδα που μοιάζει αρκετά στο στυλ παιχνιδιού με την ελληνική αλλά διαθέτει στο ρόστερ της το «πυρηνικό όπλο» Ζλάταν Ιμπραϊμοβιτς. Οι περισσότεροι παίκτες του βασικού κορμού της είναι γύρω στα 30 και διαθέτουν συνοχή ως σύνολο και πολλές εμπειρίες από μεγάλες διοργανώσεις. Αν και γείτονες, δεν έχουν καμία σχέση με τους «ξυλοκόπους» Νορβηγούς που αντιμετωπίσαμε στα προκριματικά, καθώς έχουν πολύ ποιοτικούς παίκτες στα χαφ και στην επίθεση (Κάλστρεμ, Λιούνγκμπεργκ, Σβένσον, Ελμάντερ, Βίλεμσον). Παρόλα αυτά επειδή το παιχνίδι της είναι μεν ορθολογικό αλλά όχι απρόβλεπτο, το ματς μπορεί να έρθει στα μέτρα μας και να το πάρουμε. Με ισοπαλία, πάμε για νίκη στον δεύτερο τελικό μετά από 4 ημέρες με τους Ρώσους…
Η μοναδική ομάδα που νίκησε την Ελλάδα το καλοκαίρι του 2004 – απειλώντας τη μάλιστα με συντριβή – ήταν η Ρωσία. Το άγχος για την πρόκριση και κυρίως το απίστευτα γρήγορο παιχνίδι των Ρώσων μας έπιασε τότε αδιάβαστους και παραλίγο να μας… στείλει αδιάβαστους. Αφού γλιτώσαμε τότε, έχουμε την ευκαιρία μας για να μην την ξαναπατήσουμε σαν πρωτάρηδες. Η σημερινή Ρωσία του Χίντινγκ είναι πολύ πιο αξιόπιστη και καλή ομάδα από τον περιοδεύοντα θίασο που έκανε το μοναδικό της καλό παιχνίδι εναντίον μας πριν από 4 χρόνια, όταν οι ελπίδες της για πρόκριση είχαν εξαντληθεί.
Παρά το ανεβασμένο επίπεδο όμως, εξακολουθεί να έχει τα ίδια πλεονεκτήματα και τις ίδιες αδυναμίες που χαρακτήριζαν το ποδόσφαιρο της χώρας από την εποχή της Σοβιετικής Ενωσης. Γρήγοροι και τεχνίτες επιθετικοί (Αρσάβιν, Κερζάκοφ, Παβλιουτσένκο), καταπλητική κυκλοφορία της μπάλας στο κέντρο και αυτοματισμοί που βγάζουν κλασικές ευκαιρίες για όμορφα ομαδικά γκολ. Ταυτόχρονα όμως έχει αδυναμίες στην άμυνα και εύθραυστη ψυχολογία που πολλές φορές κάνει την ομάδα να βραχυκυκλώνει ή ακόμη και να καταρρέει όταν το παιχνίδι της δεν λειτουργήσει σωστά και βρεθεί πίσω στο σκορ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο «τελικός» στο Ισραήλ, όπου οι Ρώσοι παραδόθηκαν άνευ όρων σε μια βαθμολογικά αδιάφορη ομάδα και χρειάστηκαν το δώρο από τους Κροάτες μετά από τρεις μέρες για να πάνε Αυστρία. Με λίγα λόγια είναι μια ομάδα με καλύτερα τεχνικά χαρακτηριστικά από τα δικά μας αλλά και μια ομάδα που δεν ξέρει να νικά στα κρίσιμα ματς γιατί δεν διαθέτει παίκτες με προσωπικότητα που θα πάρουν μια πρωτοβουλία παραπάνω στα δύσκολα.
Το αντικειμενικό φαβορί του ομίλου είναι βέβαια η Ισπανία και η πρώτη σκέψη είναι πως η Ελλάδα θα παλέψει με τους άλλους δύο για την δεύτερη θέση. Ωστόσο οι Ιβηρες ουδέποτε υπήρξαν ιδιαίτερα αξιόπιστοι στις τελικές φάσεις μεγάλων διοργανώσεων. Αν πάντως τα προγνωστικά επιβεβαιωθούν και η Ισπανία κάνει δυο νίκες στους πρώτους της αγώνες με Ρωσία και Σουηδία, τότε η σειρά των αγώνων μπορεί να αποδειχθεί πολύ χρήσιμη σε περίπτωση που η Ελλάδα χρειάζεται να πάρει αποτέλεσμα στο τελευταίο παιχνίδι στις 18 Ιουνίου. Αν οι Ισπανοί έχουν ήδη προκριθεί ή αν και οι δύο βολευόμαστε με μια ισοπαλία, μπορούμε να ελπίζουμε βάσιμα πως θα μείνουμε για τρίτο σερί παιχνίδι αήττητοι απέναντί τους.
Ακόμη όμως κι αν η πρόκριση είναι ανοιχτή και για τους δύο, η Ελλάδα που είδαμε στην Κωνσταντινούπολη δεν έχει πολλά πράγματα να ζηλέψει ή να φοβηθεί από μια ομάδα που έχει συνηθίσει εδώ και δεκαετίες να απογοητεύει τους οπαδούς της στα μεγάλα ραντεβού. Το ατομικό ταλέντο των παικτών έχει αποδειχθεί πως δεν είναι αρκετό σε επίπεδο Εθνικών ομάδων. Διαφορετικά, Παγκόσμια πρωταθλήτρια θα ήταν η Βραζιλία και όχι η Ιταλία, στο Euro θα είχε προκριθεί η Αγγλία και όχι η Κροατία και το 2004 θα το είχε σηκώσει ο Φίγκο και όχι ο Ζαγοράκης…
