Θα ‘χω να θυμάμαι…

Για μένα ήταν δεδομένο από την ώρα που διάβασα την ενδεκάδα και γι’ αυτό και ήθελα να γράψω το (link:277669)κείμενο μιας χρήσης(/link), μόλις δυο ώρες πριν από τη σέντρα.

Από τη μία, η σιγουριά ότι θα είμαστε καλοί, από την άλλη η αγωνία που θα μας πάει αυτό, τι θα είναι αρκετό για ταβάνι. Το ταβάνι μας, λοιπόν, ήταν δεδομένα πολύ καλό και ανταγωνιστικό. Ακόμα και στο 0-0, ακόμα και πριν από την κλοτσιά του Καϊτά, ήμασταν ένα κανονικό σύνολο με ένα κανονικό σχέδιο και τους παίκτες για να το υπηρετήσουν.

Για την καταπληκτική και στα όρια του ανεπανάληπτου εμφάνιση μας βοήθησε η αποβολή και το πολύ χαμηλό επίπεδο των Νιγηριανών. Αυτό, όμως, δεν αλλάζει το πώς ήμασταν εμείς. Κι εμείς ήμασταν δεδομένα πολύ καλοί, όχι μόνο λόγω της αριθμητικής υπεροχής. Κι όταν είσαι καλός, όταν βοηθιέσαι κι από την ενδεκάδα και τη διάταξη, τότε αποδεικνύεται πως δεν μετράει ούτε η τύχη ούτε η στιγμιαία ολιγωρία ούτε το γκολ “που κόβει τα πόδια και τώρα έχουμε ν’ ανέβουμε Γολγοθά”. Ή μπορείς ή δεν μπορείς, τα άλλα λίγα πράγματα κρίνουν.

Κάποιοι παίκτες θα είναι στα στάνταρ τους, άλλοι θα είναι σε πολύ καλή κατάσταση, κάποιοι θα είναι ικανοί για λίγα. Δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα από όσα μας έδειξαν από το τελευταίο φιλικό με την Παραγουάη, αλλά και στο παιχνίδι της πρεμιέρας. Δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για κάθε έναν ξεχωριστά, νομίζω πως τα πράγματα είναι σαφή.

Μόνη αναφορά στον Τζόρβα, που θα ήταν άδικο να λέμε για χρόνια “όλοι ήταν καλοί εκείνη την ημέρα εκτός από τον Τζόρβα που το ρούφηξε”. Έτσι, παρότι θύμισε… Ατματσίδη στην φάση του 0-1, είχε την ευκαιρία να κάνει κι αυτός κάτι, να έχει μια στιγμή να θυμάται. Είναι πολύ μεγάλη η απόκρουση στο τετ-α-τετ. Τού άξιζε, διότι είναι φάση προσόντων και θα μείνει για πάντα στην ιστορία λόγω του τρόπου που έγινε.

Ξέρω, με ένα γκολ ακόμα, θα είχαμε στα ίσα τη διαφορά τερμάτων και άρα θα είχαμε στην ισοβαθμία τους Κορεάτες σε περίπτωση ίδιου αποτελέσματος την τελευταία αγωνιστική. Ένα γκολ ακόμα θα έκανε διαφορά, ακόμα κι αν το είχε βάλει ο Αγουέρο στην φάση στο 95’, όπου μπορούσε να κάνει το 5-1 ή ο Τζιόλης στο τελευταίο σουτ. Δεν το σκέφτομαι και πολύ, δεν με νοιάζει. Όχι στη λογική του Τοροσίδη, “απαντήσαμε και αυτό με νοιάζει μόνο”, αυτά είναι βλακείες.

Ο,τι κι αν γίνει, ζούμε κάτι που μας αρέσει. Το 1994 ζήσαμε το πως είναι το “καλύτερα να μην είχαμε πάει”, το “δεν θέλω να θυμάμαι”. Το 2004 ήρθε το απόλυτο θαύμα, η μία υπέρβαση μετά την άλλη. Το 2008 απογοητευτήκαμε, αλλά τουλάχιστον στο παιχνίδι με τους Ρώσους ζήσαμε το πώς είναι να παλεύεις, αφού έχεις χάσει στην πρεμιέρα, να τα δίνεις όλα και τελικώς να μην είναι αρκετά. Τώρα, ήρθε ένα νέο κεφάλαιο. Δεν λέω μόνο για το πρώτο γκολ, την πρώτη νίκη, που βγάζουν τη ρετσινιά, αλλά πάνω απ’ όλα αφαιρούν τη έξτρα δυσκολία που έχει πάντα το “δεν το ’χουμε κάνει ποτέ”.

Μου είναι αρκετό ό,τι συνέβη μέχρι τώρα. Η στενοχώρια της πρεμιέρας να δώσει τη θέση στη χαρά. Η προδοσία κι η απογοήτευση από τον Ρεχάγκελ, που προσωπικά την ένοιωσα για πρώτη φορά, να δώσει τη θέση της στην πίστη που είχα πριν καν από τη σέντρα. Όλα όσα έγιναν στο ενενηντάλεπτο, στο οποίο είχαμε το δράμα που όλοι ψάχνουμε όταν στηνόμαστε μπροστά στην τηλεόραση. Όλα όσα έχουν ήδη συμβεί μου είναι αρκετά, πόσω μάλλον τώρα που έχουμε δώσει δυο ματς και δεν έχουμε αποκλειστεί, πόσω μάλλον τώρα που μπροστά μας είναι η απόλυτη ποδοσφαιρική στιγμή. Η τελευταία αγωνιστική, δυο παράλληλα ματς, ο διαιτητής να σφυρίζει τη λήξη και να είσαι ή στους “16” ή σπίτι σου.

Μέχρι τότε, μια χάρη. Όπου κι αν βρίσκεστε και διαβάζετε αυτό το κείμενο, φωνάξτε τώρα δυνατά, στη γνωστή υψηλή νότα: “Οοοχιιιι, Φάάάάάάάνηηηηηη, όόόόχιιιιι”. Χαμογελάστε κι αλλάξτε σελίδα, τα καταφέραμε. Ήμασταν καλοί και όχι μόνο “καλοί για Ελλάδα”, όπως πίστευα πριν από το ματς.

ΥΓ. Για το παιχνίδι, ισχύουν τα ίδια για όλους. Για Τζιόλη και Καραγκούνη, να αγιάσει το στόμα σας, συγχαρητήρια για τα μυαλά που κουβαλάτε.