Θυμήσου τον Ιούλη
Πόσο κρύο είναι ένα πιάτο εκδίκησης όταν σερβίρεται 1.681 ημέρες μετά την παρασκευή του; Προφανώς δεν χρειάζεται να είσαι ούτε Master Chef, ούτε Top Chef για να απαντήσεις, όμως υπάρχουν και τα παραθυράκια: Οι φούρνοι μικροκυμάτων, που ένα κρύο, ακόμα κι ένα παγωμένο πιάτο μπορούν να το μετατρέψουν σε αχνιστό σε χρόνο μηδέν.
Το επιβλητικό “Βεστφάλεν Στάντιον” του Ντόρτμουντ ακριβώς αυτό το ρόλο παίζει απόψε. Του φούρνου μικροκυμάτων. Οι εγκαταστάσεις, οι κερκίδες, αλλά και οι 64.000 άνθρωποι που θα το κατακλύσουν για να δουν τον φιλικό αγώνα Γερμανίας-Ιταλίας θα παίξουν το ρόλο της αόρατης δύναμης που μετατρέπει το κρύο σε ζεστό. Διότι το συγκεκριμένο πιάτο είναι πολύ ακριβό για να πάει χαμένο.
4 Ιουλίου 2006. Το σκηνικό είχε στηθεί στο ίδιο ακριβώς γήπεδο, όμως η ένταση ήταν μεγαλύτερη. Γερμανία-Ιταλία σε ημιτελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, με τους Γερμανούς να έρχονται από έναν εύκολο πρώτο γύρο (με 3/3 νίκες) και μια φοβερή πρόκριση στα πέναλτι επί της Αργεντινής στα προημιτελικά και τους Ιταλούς να παρουσιάζονται νωχελικοί στα πρώτα τους ματς (όπου έφεραν και 1-1 με τις ΗΠΑ), να περνούν την Αυστραλία στη φάση των 16 με πέναλτι-ανακάλυψη του Τότι στο 95′ και στα προημιτελικά να είναι τόσο τυχεροί, ώστε να πέφτουν πάνω στην Ουκρανία, φιλότιμη μεν αλλά οπωσδήποτε όχι για τόσο ψηλά.
Το πράγμα ήταν ξεκάθαρο υπέρ της Γερμανίας, όμως η μπάλα είχε άλλα κέφια. Ένα απίστευτο σε ένταση παιχνίδι, με φοβερές εναλλαγές συναισθημάτων (αν και όχι πολλές φάσεις) και ένα από τα καλύτερα ημίωρα παράτασης που έχουν καταγραφεί παγκοσμίως. Με δύο δοκάρια των Ιταλών με το ξεκίνημα του πρόσθετου χρόνου, δύο απίστευτες ευκαιρίες του Ποντόλσκι για τους Γερμανούς προς το τέλος του ματς και, τέλος, δύο γκολ από τους “ατζούρι” στο 119 και το 121, που σφράγισαν το εισιτήριο για τον τελικό και ανάγκασαν τους οικοδεσπότες να παίξουν τον άχαρο τελικό της παρηγοριάς, αντί για τον μεγάλο που ονειρεύονταν.
Έκτοτε πέρασαν σχεδόν 4,5 χρόνια. Και η παράδοση που θέλει την Ιταλία να μην χάνει από τη Γερμανία διευρύνθηκε στα 16 χρόνια. Από τις 21 Ιουνίου 1995, όταν οι Γερμανία επικράτησαν 2-0 σ’ ένα φιλικό στη Ζυρίχη, οι ερπύστριες των πάντσερ κάτι παθαίνουν. Ειδικά σε φιλικά ματς. Στις 20 Αυγούστου 2003 έχασαν 1-0 μέσα στη Στουτγάρδη. Και λίγους μήνες πριν το φοβερό αυτό ματς του Ιούλη, την πρώτη μέρα της άνοιξης (1η Μαρτίου) του 2003 οι Ιταλοί κατατρόπωσαν με 4-1 τους Γερμανούς στη Φλωρεντία. Αυτή παραμένει ακόμα και σήμερα η μεγαλύτερη ήττα της Γερμανίας μετά την επανένωση.
Προφανώς ο Γιόακιμ Λεβ και η γερμανική ομοσπονδία δεν επέλεξαν τυχαία το γήπεδο του Ντόρτμουντ για να φιλοξενήσει το σημερινό ματς. Μέσα σε πέντε χρόνια οι ομάδες έχουν αλλάξει κατά πολύ, όμως οι ιστορίες δεν σβήνονται από τα πρόσωπα και οπωσδήποτε υπάρχουν κάποιοι πρωταγωνιστές για να μας θυμίζουν τα παλιά. Για την ακρίβεια, ο Ποντόλσκι και ο Κλόζε, οι δύο σημερινοί επιθετικοί των Γερμανών, είναι ίδιοι κι απαράλλαχτοι με τότε. Το ίδιο και ο Φίλιπ Λαμ. Το ίδιο και ο Μπουφόν, ο Ιταλός γκολκίπερ.
Οι Γερμανοί δεν θα μπορούσαν να βρουν καλύτερη στιγμή για να ξαναζεστάνουν το κρύο πιάτο της εκδίκησης. Οι ίδιοι έχουν ανακτήσει κατά πολύ το γόητρο που τους καθιστούσε φόβητρο στα ευρωπαϊκά γήπεδα με τις εμφανίσεις τους στο πρόσφατο Μουντιάλ, αλλά και μετέπειτα (4-0-0 και 13-1 γκολ στα τέσσερα ματς για τα προκριματικά του Euro 2012). Οι Ιταλοί, με το στίγμα του αποκλεισμού στον πρώτο γύρο του Μουντιάλ, με το 0-0 στο Μπέλφαστ με τη Βόρεια Ιρλανδία να τους βαραίνει το πρόσφατο παρελθόν, και με μια ομάδα γεμάτοι με “ζεν πρεμιέ” αλλά κανέναν μεγάλο σταρ (αν εξαιρέσουμε τον Μπουφόν), μοιάζουν στα χαρτιά να μην μπορούν να παρακολουθήσουν τους σημερινούς τους αντιπάλους.
Τι θα γίνει, λοιπόν; Θα προσπαθήσουν οι Γερμανοί να ξεπλύνουν τις ντροπές;Ή θα αναστηθούν οι Ιταλοί, με τρόπο που τόσες φορές μας έχουν δείξει; Όποιο κι αν είναι το σενάριο που θα επιβεβαιωθεί, η πιθανότητα των πολλών γκολ είναι σίγουρα μεγαλύτερη απ’ αυτή που δίνει ο μπουκ.
ΓΕΡΜΑΝΙΑ-ΙΤΑΛΙΑ OVER 10/10
