This is Anfield
Πινακίδα στο τούνελ των αποδυτηρίων, αμέσως πριν την έξοδο στον αγωνιστικό χώρο. Σκοπός: «Είναι εκεί ώστε να θυμίζει στους παίκτες μας για ποιόν παίζουν, και στους αντιπάλους μας εναντίον τίνος αγωνίζονται» Μπιλ Σανκλυ Ανφιλντ.
Η πρώτη επίσκεψη 1977.
Ξεκινώντας, από Αθήνα, 2 Απριλίου 1977, με προορισμό Αγγλία, πρώτη φορά, η βασική σκέψη ήταν «Ανφιλντ: πώς βρίσκουμε εισιτήριο, πώς πάμε» Ο αγώνας του επόμενου Σαββάτου, 9-4-77, ήταν κόντρα στην Μάντσεστερ Σίτυ, ντέρμπυ κορυφής. Πρώτο βράδυ, διερευνητική ερώτηση στον σταθμό του King’s Cross-Euston. Πόσο έχει το εισιτήριο Λονδίνο-Λίβερπουλ αλέ-ρετούρ. Απάντηση ? 10.30 (τότε μία λίρα=62.5 δραχμές). Μπόνους της βραδιάς; Την ώρα εκείνη επέστρεφε η Φούλαμ από το Μιντλεσμπρο και βρίσκομαι φάτσα με τον Τζωρτζ Μπέστ! Και λίγο μετά, το αυτόγραφό του στο μπλοκάκι μου. Οπου καταχωρείται και το υπεραστικό τηλεφώνημα στο τηλεφωνικό κέντρο της Λίβερπουλ, κόστος ? 0.30, απάντηση ανεκτίμητη.
«Για το Κοπ, κύριε, έρχεστε νωρίς, περιμένετε στην σειρά, πληρώνετε στην είσοδο 60 πέννες και μπαίνετε». Τόσο απλό! Τι ώρα αρχίζει; 3. τι ώρα ανοίγουν οι πόρτες; 1 Εεεεερχομαι!
Κι όταν, το Σάββατο εκείνο -στο Λονδίνο χιόνιζε, στο Λίβερπουλ ήλιος!- έφτασα στον σταθμό του Lime Street στο Liverpool είχα διαβάσει όλες τις οδηγίες και μελετήσει δύο χάρτες. Στρίβεις αριστερά, ψάχνεις για το λεωφορείο 77 ή 117 με προορισμό Fazackerley…κτλ. Τρίχες. Απλά, ακολουθείς το ποτάμι με τα κόκκινα κασκόλ.
Και ήμουνα εκεί 11 παρά, και τέταρτος ή πέμπτος στην σειρά έξω από την κόκκινη ξύλινη πόρτα του Κοπ, με μερικούς άλλους εξ ίσου παλαβούς, παρά το ότι ερχόντουσαν από σαφώς κοντύτερα (11-5=6 ώρες ορθοστασία, έτσι;).
Γύρω στη 1 υπήρχαν χιλιάδες, αλλά όταν άνοιξε η πόρτα ήμουνα από τους πρώτους μέσα. Το Κοπ φαινόταν μικρό, αλλά όταν άρχισε να γεμίζει η φωνή και ο αντίλαλος ήταν κάτι απίθανο. Στις 3, υπήρχε τέτοιο σαρδελοστρίμωγμα (είχαν 55.083 θεατές κείνη την μέρα) που δεν μπορούσες να βάλεις το χέρι στην τσέπη. Σε κάθε επίθεση το κύμα πήγαινε μπρος-πισω, δεξιά αριστερά χωρίς να χρειάζεται να πατάς κάτω.
Τo ματς έληξε 2-1 (Κίγκαν, Κιντ, Χεϊγουαίη) με μια απίθανη εμπειρία. Η Μαντσεστερ Σιτυ ισοφαρίζει μπροστά στο Κοπ στο 78ο λεπτό, κι όσο να μαζέψει ο Κλεμενς την μπάλα από τα δίχτυα το γήπεδο (το Κοπ, μαλλον) βούιζε «Come on you Reds». Με την σέντρα ξεκινάει ο Κέις (βρωμόσουτο φοβερό) και εξαπολύει βολίδα από τα 40 μέτρα, οριζόντιο δοκάρι, ενώ όλη η εξέδρα κατεβαίνει έξι-εφτά σκαλιά και ενώ επανέρχεται το κύμα ο Χεϊγουέη σκοράρει από το ριμπάουντ.
Η φωνή μετά, απλά, δεν περιγράφεται. Και πέρασαν, κιόλας, 30 χρόνια…
Δεν υπάρχουν, πια όρθιοι στο Κοπ. Αλλά, όπως έμαθε χθες βράδυ η Μπαρτσελόνα, κι όπως λέει κι ένα από τα πολλά τραγούδια του: «Our name is Liverpool, we don’t know how to stop If things aren’t going well, we’ve always got the Kop»
Θεόδωρος Α. Πέππας
