Θυσία στο βωμό της ενημέρωσης- Τι λέει ο γενικός γραμματέας της Διεθνούς Ένωση Δημοσιογράφων
Όλο και πιο επικίνδυνος γίνεται ο κόσμος για τους δημοσιογράφους, σύμφωνα με έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα η Διεθνής Ένωση Δημοσιογράφων.
Όλο και πιο επικίνδυνος γίνεται ο κόσμος για τους δημοσιογράφους, σύμφωνα με έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα η
Διεθνής Ένωση Δημοσιογράφων.
177 δημοσιογράφοι και μέλη του προσωπικού των media θυσιάστηκαν τη χρονιά που πέρασε στο βωμό της είδησης. Ο αριθμός αυτός είναι ο μεγαλύτερος που έχει σημειωθεί ως τώρα. Το αμέσως προηγούμενο ρεκόρ θανάτων ήταν 154 δημοσιογράφοι το 2005. Τότε όμως τα ατυχήματα ήταν πολύ περισσότερα απ’ ότι το 2006, όταν μόλις 22 θάνατοι οφείλονταν σε ατύχημα. Οι υπόλοιποι 155 χαρακτηρίζονται ως δολοφονίες, εκτελέσεις και ανεξήγητοι θάνατοι.
Την εξήγησή του για τα τραγικά αυτά νούμερα έδωσε ο γενικός γραμματέας της Διεθνούς Ένωση Δημοσιογράφων, Έινταν Γουάιτ σε συνέντευξή του στο ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96: « Το 2006 ήταν αναμφίβολα η χειρότερη χρονιά από ποτέ όσον αφορά σε θανάτους δημοσιογράφων και προσωπικού των ΜΜΕ. Υποθέτω ότι πρόκειται για μια αναγνώριση ότι τα media σήμερα έχουν πολλή περισσότερη δύναμη. Όσο ισχυρότερα όμως γίνονται τα media τόσο πιο επικίνδυνη γίνεται η δημοσιογραφία».
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, επικίνδυνες δεν είναι μόνο οι εμπόλεμες ζώνες. Φυσικά το
Ιράκ βρίσκεται στην κορυφή της λίστας με 68 θανάτους δημοσιογράφων, φωτορεπόρτερ και κάμεραμαν. Συνεχείς θάνατοι όμως παρουσιάζονται και σε περιοχές όπως η
Κολομβία, όπου υπάρχουν αναταραχές και μικροσυμπλοκές μεταξύ του πληθυσμού.
Στην Ασία, κυρίως στις Φιλιππίνες και στη Σρι Λάνκα, καταγράφονται συνολικά 34 θάνατοι, ενώ αυξημένος είναι ο αριθμός των νεκρών και στη Λατινική Αμερική. Μόνο στο Μεξικό έχασαν τη ζωή τους 10 δημοσιογράφοι.
Αξίζει να σημειωθεί η περίπτωση του Αμερικανού δημοσιογράφου του αντιεξουσιαστικού δικτυακού τόπου Indymedia. O Brad Will πυροβολήθηκε από αστυνομικούς ενώ κινηματογραφούσε μία λαϊκή εξέγερση στην Οαχάκα του Μεξικού. Με την κάμερά του κατέγραψε τα τελευταία λεπτά της ζωής του, και το σοκαριστικό βίντεο του θανάτου του κυκλοφόρησε μέσω Internet σε ολόκληρο τον κόσμο.
«
Δεν πρόκειται απλά για το αποτέλεσμα του πολέμου στο Ιράκ», σημειώνει ο κύριος Γουάιτ. «
Βλέπουμε θανάτους δημοσιογράφων σε κάθε γωνιά της γης. Όπου οι δημοσιογράφοι λένε ιστορίες που κάποιοι (είτε πρόκειται για ανθρώπους της εξουσίας είτε για εγκληματίες), προτιμούν να μην ειπωθούν, οι δημοσιογράφοι βρίσκονται σε κίνδυνο».
Στη Ρωσία, η δολοφονία της Άννα Πολιτκόφσκαγια, μπορεί να είναι η πιο πρόσφατη και γι΄ αυτό έντονα χαραγμένη στη μνήμη μας, αλλά δεν είναι η μόνη. Η Πολιτκόφσκαγια, σφοδρή πολέμιος του Προέδρου Πούτιν, είναι απλά η τελευταία σε μια λίστα 200 δημοσιογράφων που δολοφονήθηκαν ή πέθαναν στη Ρωσία κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες από το 1993.
«Πάντα να προχωράς πιο πέρα απ’ όσο πρέπει, γιατί εκεί μόνο θα βρεις την αλήθεια».
Από τη στιγμή που ανέβηκε στην εξουσία ο Βλαντιμίρ Πούτιν, έχουν δολοφονηθεί 40 δημοσιογράφοι, και κανένα από αυτά τα εγκλήματα δεν έχει ως τώρα εξιχνιαστεί. Αινίγματα που αναζητούν λύση και εγκλήματα που μόνο ένας δαιμόνιος ντέντεκτιβ τύπου Σέρλοκ Χόλμς θα μπορούσε να διαλευκάνει ή απλά συγκάλυψη και προστασία των ενόχων;
Το νούμερο των θανάτων μπορεί να φαίνεται σε κάποιους μικρό, αλλά πίσω από τον κάθε έναν απ΄ αυτούς κρύβεται ένα σοβαρότατο πλήγμα στην ελευθερία του Τύπου και στην αδέσμευτη έκφραση των λειτουργών της δημοσιογραφίας. Όπως τόνισε και ο κύριος Γουάιτ: « Κάθε φορά που ένας δημοσιογράφος αρχίζει να κάνει δύσκολες ερωτήσεις σε ανθρώπους της εξουσίας αναλαμβάνει το ρίσκο να κινδυνέψει η ζωή και η σωματική του ακεραιότητα. Αυτό φυσικά μπορεί να οδηγήσει σε μορφές αυτολογοκρισίας, κάτι που είναι απαράδεκτο. Είναι μια τρομερή απειλή για την ελευθερία του Τύπου. Είναι όμως γεγονός ότι αυτές οι ιστορίες πρέπει να ειπωθούν. Όταν γίνονται πόλεμοι οι δημοσιογράφοι πρέπει να είναι βρίσκονται εκεί για να μεταδώσουν την είδηση. Δε θα δούμε λοιπόν δημοσιογράφους να μην μεταδίδουν τι γίνεται στο Ιράκ ή να μην πηγαίνουν σ’ επικίνδυνες περιοχές. Αυτά τα πράγματα πρέπει σίγουρα να γίνονται γιατί το δικαίωμα των ανθρώπων στην πληροφόρηση είναι ζωτικής σημασίας».
Αν αναλογιστεί κανείς το βάρος της θυσίας των 177 δημοσιογράφων η συμβουλή του φιλοσόφου, Αλμπέρ Καμύ φαίνεται σήμερα περισσότερο επίκαιρη από ποτέ: « Πάντα να προχωράς πιο πέρα απ’ όσο πρέπει, γιατί εκεί μόνο θα βρεις την αλήθεια».
