Τι κάνει νιάου-νιάου;

Όπως λέει και ο Γ.Α., όταν στην Κύπρο κάποιος ήθελε να μάθει κάτι για ένα ματς, αν δηλαδή θα γινόταν ομορφιά του ποδοσφαίρου ή όχι, έπαιρνε τηλέφωνο στον πάνσοφο Α.Π. Τον ρωτούσε λοιπόν «Ανδρέα πως το βλέπεις το ματς στην Λεμεσό;» και αν ο Αντρέ απαντούσε «Το βλέπω νιάου» καταλάβαινες τι θα γινόταν. Τα υποψήφια 22 νιάου σε μια μέρα δεν είναι γάτα ή γάτες αλλά το Aristocats του ποδοσφαίρου.

Το πρώτο που πρέπει να ξεκαθαρίσει είναι ότι δεν μιλάμε για 22 στημένα ματς. Μιλάμε για ματς που υπάρχει μία ένδειξη ότι μπορεί να ήταν πειραγμένα, αλλά που μοιάζουν να είναι και τέλος δύο που σύμφωνα με την UEFA είναι απίθανο να μην είναι. Η λογική που τα ματς βγήκαν είναι μία λογική καζίνου, αφού από τον τζόγο προέκυψαν οι ενδείξεις. Αν τα παραλληλίσουμε με την ρουλέτα, είναι ματς που λες: «Για κοίτα πόσος κόσμος του ήρθε στην συγκεκριμένη μπιλιά να παίξει το κόκκινο…» όταν ξέρεις ότι τα πονταρίσματα στο κόκκινο και το μαύρο είναι συνήθως μοιρασμένα. Είναι ματς που λες: «Κοίτα που όλοι πήγανε και τα ακουμπήσανε στο κόκκινο». Και τέλος αυτά που είναι: «Οκτώ, μαύρο, ζυγά, κολώνα» και από τον ίδιο που στο προηγούμενο ματς είχε ξαναφέρει αριθμό, χρώμα, μονόζυγο και κολώνα και παίζει το ματς με άλλον ιδιοκτήτη που και αυτός ξεφτιλίζει τις πιθανότητες.

Τι κάνει λοιπόν το κράτος; Κάνει αυτό που θα έκανε ένας καλός καζινιέρης, αφού αυτόν τον ρόλο έχει. Αρχίζει και ξεψαχνίζει το παιχνίδι και φωνάζει όλο τον κόσμο που βρισκόταν στο τραπέζι. Παράγοντες, παίκτες και διαιτητές και κυρίως τα άτομα στο σύστημα του ΟΠΑΠ που βγάζουν ματς από το δελτίο χωρίς εξηγήσεις. Και ρωτάει για να μάθει. Με ανάλογη επιμονή με αυτήν που έδειξε στις υποθέσεις της τρομοκρατίας. Επίσης είναι αδύνατον να μην μάθει. Εκατοντάδες παίκτες και παράγοντες μπλέκονται σε αυτά τα ματς.

Θέλει όμως το κράτος να μάθει; Για την ώρα όχι. Η υπόθεση των στημένων έχει ανατεθεί στην ανακρίτρια Χρυσή Μαρκοπούλου που προχωράει την υπόθεση με τον αραμπά. Το μόνο πρόσωπο που έχει μέχρις στιγμής κληθεί είναι ο πρόεδρος της ΕΠΟ Σοφοκλής Πιλάβιος, που ούτε ματς στήνει, ούτε έχει καμία διάθεση να μπλεχτεί με ομάδες που έχει καθημερινή επαφή. Αν έχει κληθεί άλλο άτομο από την ανακρίτρια είναι άγνωστο, αλλά και απίθανο αφού το όνομα θα είχε κυκλοφορήσει στην πιάτσα.

Το συμπέρασμα είναι ότι χωρίς σοβαρή αστυνομική έρευνα που θα έχει πολιτική στήριξη δεν θα γίνει τίποτα. Η ζημιά δεν θα είναι ότι κάποια άτομα μαδήθηκαν σε στημένο παιχνίδι, αλλά ότι για μια ακόμα φορά θα περάσει η εντύπωση στους Έλληνες πολίτες ότι κράτος δεν υπάρχει. Από παράνομους όμως δεν χωράνε πια άλλοι…

Όχι βέβαια ότι η Ελλάδα στο μαγείρεμα αποτελεσμάτων για το στοίχημα έχει πανευρωπαϊκή αποκλειστικότητα. Στην Αγγλία στημένα παιχνίδια είχαν αποκαλυφθεί το 1964. Το 1971 ένα ανάλογο σκάνδαλο είχε αποκαλυφθεί στην Bundesliga. Το 1980 δύο Ιταλοί, ο Μάσιμο Κρουτσιάνο και ο Αλβάρο Τρίνκα έστηναν ματς στο Calcio. Ύποπτα ματς υπάρχουν παντού. Η διαφορά είναι ότι στην Αγγλία, την Γερμανία και την Ιταλία οι αρχές κινητοποιήθηκαν, σε σημείο που στην Ιταλία 11 παίκτες συνελήφθηκαν στο ημίχρονο των κυριακάτικων αγώνων. Στην περίπτωση της Μίλαν η αστυνομία μπλόκαρε την έξοδο των αποδυτηρίων και συνέλαβε δύο παίκτες και τον πρόεδρο πηγαίνοντας τους στο κρατητήριο με χειροπέδες και στην περίπτωση των παικτών τα σώβρακα.

Σε εμάς ο Παναγιώτης Μπιτσαξής έδωσε τον φάκελο στην ανακρίτρια Χρυσή Μαρκοπούλου και σπατσάρισε. Η Αγγελική Γκερέκου στην Βουλή καλύπτεται πίσω από το τεκμήριο της αθωότητας, που όταν η κυβέρνηση χρειάζεται διαφήμιση όπως στις περιπτώσεις τρομοκρατίας, πάει περίπατο. Τώρα πως μπορεί η κυβέρνηση να ζητά από τον κόσμο να κάνει θυσίες όταν υποθέσεις που χάνονται λεφτά του κόσμου τις χειρίζονται ένας αδιάφορος για τον αθλητισμό -όπως είναι ο Παύλος Γερουλάνος- και μία υφυπουργός που το μεγάλο της προσόν είναι ότι δεν χρειάζεται σουτιέν, μόνο από το γεγονός ότι είναι μια κυβέρνηση UFO εξηγείται.

Άλλο τώρα ότι στον κινηματογράφο τα στημένα ματς έχουν δημιουργήσει καλές ταινίες. Μία είναι το «Eight men out» με τον John Cusack που αναφέρεται στο μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία του baseball τα στημένα World Series του 1919. Το άλλο είναι το «Requiem for a heavyweight» με τον Anthony Quinn Jackie Gleason, που είναι για την πυγμαχία και εκτός του ότι είναι ταινιάρα στην πρώτη σκηνή εμφανίζεται ο Cassius Clay, όπως ήταν πριν από 48 χρόνια.