Το αυτονόητο της Παναχαϊκής
Στην πραγματικότητα, ο προβιβασμός εφέτος ήταν το αυτονόητο της Παναχαϊκής. Το μίνιμουμ απαιτητό. Μου άρεσε, αυτό που διάβασα εδώ στο Contra ότι είπε ένας απ’ τους παίκτες που συνετέλεσαν. Πως δεν πανηγυρίζουν την άνοδο στη Β’, όσο χαίρονται για την επιτέλους διαφυγή από τη Γ’. Μια ανακούφιση. Αν και η Β’, μεταξύ μας, είναι πολύ πιο σκληρή κατηγορία…
Οπωσδήποτε όμως, η Γ’ Εθνική δεν είναι η κατηγορία για την Παναχαϊκή. Μόνο τα ονόματα των λοιπών ομάδων να κοιτάξει κανείς, γίνεται αντιληπτό πως η Παναχαϊκή δεν ανήκει σ’ εκείνη την ομήγυρη. Επίσης, γίνεται αντιληπτό πόσο ταλαιπωρήθηκε, από χωρίου εις χωρίον που λένε, όλ’ αυτά τα χρόνια. Τα οποία χρόνια δεν ήταν ένα και δύο. Ηταν πέντε. Εκ των οποίων, τα δύο πρώτα είχαν μιζέρια (η 10η θέση το 2007, η 5η θέση το 2008, κομπάρσοι ή σχεδόν) ενώ τα δύο προηγούμενα υπήρξαν (έως) αυτοκτονικά. Ούτ’ η περσινή άνοδος χανόταν, με Καλλιθέα και Βύζαντα. Ούτ’ η προπερσινή, με Ηλιούπολη και Ρόδο. Από καμία, η Παναχαϊκή δεν ήταν χειρότερη. Στο τέλος έβλεπε, όμως, τις πλάτες…όλων. Δεν προλάβαινε, καν, το μπαράζ των δεύτερων Νότου-Βορρά.
Αυτά τα χρόνια στην κινούμενη άμμο της Γ’ Εθνικής, η Παναχαϊκή τα είδε όλα. Είδε τα ακόμη χειρότερα. Να πέφτουν στη Δ’, ομάδες που όμως σήμερα έχουν φτάσει να είναι διεκδικητές ανόδου στην Α’. Τα Τρίκαλα. Η Δόξα Δράμας. Επίσης, είδε τα καλύτερα. Να περνούν δίπλα της, σαν τρένα, και να σκαρφαλώνουν στην επόμενη πίστα ένας Ολυμπιακός Βόλου που (ενώ έπεσε στη Γ’ “μαζί” με την Παναχαϊκή το 2006) σήμερα έχει φτάσει να είναι διεκδικητής εξόδου στο Γιουρόπα Λιγκ. Μία Καβάλα. Ενας Παναιτωλικός. Αλλ’ ακόμη και ο…Αγιος Δημήτριος! Η αντιδιαστολή, η μετέπειτα πορεία π.χ. του Παναιτωλικού και η μετέπειτα πορεία π.χ. του Αγίου Δημητρίου, δηλοί ότι απ’ τη Γ’ στη Β’ κάπως θα διαφύγεις. Το θέμα είναι, ύστερα, πώς διαφεύγεις απ’ τη Β’ για την Α’. Κι όχι πίσω, ξανά στη Γ’. Πίσω ξανά στη Γ’, τις πιο πολλές φορές σημαίνει (από κει, με την κεκτημένη απογοήτευση, αμέσως-αμέσως) στη Δ’.
Η Β’ Εθνική είναι η πίστα της αληθινής δοκιμασίας. Οσα τράβηξε αυτή την πενταετία η Παναχαϊκή στη Γ’, δεν είναι λίγα. Αλλά, πάλι, δεν συγκρίνονται με όσα είχε τραβήξει πρωτύτερα στη Β’. Το αληθινό δράμα, εκεί ήταν. Η εποχή 2002-2006. Ζωντανοί-νεκροί. Το 2002-2003, υποβιβάστηκαν απ’ την Α’ Εθνική σαν σάκκος του μποξ. Με εννέα πόντους! Αμαχος πληθυσμός. Το 2003-2004, μπήκαν στη Β’ Εθνική αλλά μετά τη, μόλις, 5η αγωνιστική εγκατέλειψαν. Τα υπόλοιπα, τα ‘χασαν άνευ αγώνος. Φυσικά υποβιβάστηκαν…αλλά παρέμειναν στη Β’ Εθνική 2004-2005, επειδή έγινε η συγχώνευση με τον γείτονα Πατραϊκό που, στο μεταξύ, τα είχε καταφέρει να σωθεί. Αλλά κι αυτό δεν είχε μέλλον. Το 2005-2006 υποβιβάστηκαν πάλι, μ’ εκείνη την ήττα στη Φυλή, δίχως αυτή τη φορά να ‘χουν με κάποιον να συνενωθούν. Περιπέτεια. Κάτω, και πιο κάτω, και πολύ πιο παρακάτω.
Η Β’ Εθνική θέλει ατσάλινα νεύρα, κότσια, καρτερία, ταπεινότητα, σταθερό μπούσουλα. Ολ’ αυτά, επειδή πάντοτε μεσολαβούν παρεκκλίσεις και η διαδρομή στην πραγματική ζωή ποτέ δεν είναι μια ευθεία, αντιστοιχούν σε χρόνο. Δεν γίνονται, τα πράγματα, μονομιάς. Κι όμως αυτός είναι, όχι σύντομος μεν, αλλ’ ο συντομότερος δρόμος προς τη Σούπερ Λιγκ. Ο δρόμος της υπομονής, του προσανατολισμού, της επιμονής. Οταν ανεβαίνεις, όπου και ν’ ανεβαίνεις, αυτομάτως προέχει να μείνεις. Μένοντας, κάποτε η σειρά έρχεται.
