Το ανέκδοτο του κεφτέ

Είναι φυσιολογικό ν’ αναρωτιέται κανείς, ποιό το νόημα. Να μείνει μεν, αλλ’ αν έλθει στο ντέρμπι η ήττα, μετά you-know-what. Εκτός των άλλων, ανάμεσα στο σενάριο-νίκη και στο σενάριο-ήττα, ανέκαθεν στο ποδόσφαιρο υπάρχει και το σενάριο-ισοπαλία. Τότε, τι; Μένει ή φεύγει; Δεν είναι δίκαιο, ο προπονητής να ξέρει; Διότι, όπως διοχετεύθηκε από την Παιανία η δευτεριάτικη ομιλία του στους παίκτες, “δεν ξέραμε (σ.σ. εναντίον της ΑΕΚ) αν παίζουμε για την ισοπαλία ή για τη νίκη”! Τουλάχιστον, την επόμενη φορά να ξέρουν για τι παίζουν. Πού είναι η κόκκινη γραμμή.

Αν η, έστω κατά μία εβδομάδα παρατεινόμενη, μακροημέρευση σε τούτη τη δουλειά θεωρείται…ευτυχία, τότε το “ευτύχημα” είναι ότι έπεται, αμέσως μετά, ο Ολυμπιακός. Ενεργοποιεί όλες τις κεντρομόλες δυνάμεις. Μεταξύ άλλων, “μένει ο Νιόπλιας” προς το παρόν. Εάν ερχόταν ο Πανσερραϊκός ή, ακόμη χειρότερα, εάν ερχόταν καμιά διακοπή του πρωταθλήματος λόγω Εθνικών Ομάδων ή κάτι τέτοιο, τότε συνήθως ενεργοποιούνται όλες οι φυγόκεντρες δυνάμεις. Ερχεται ο Ολυμπιακός, στο συν-πλην τέσσερα, αυτομάτως σημαίνει το τέλος των επιλογών. Η ομάδα “τα δίνει”, ό,τι έχει και δεν έχει. Και περιμένει να δει εάν αυτά, “τα πάντα όλα”, θα ‘ναι και αρκετά. Μια ομάδα που δεν βγήκε απ’ το γήπεδο ηττημένη, απλώς, την Κυριακή. Μια ομάδα που, με τη συγκεκριμένη σύνθεση-ΑΕΚ την οποία κλήθηκε ν’ αντιμετωπίσει, νιώθει πως βγήκε απ’ το γήπεδο στραπατσαρισμένη. Αισθάνεται ότι εκείνο που ντε φάκτο υπέστη, είναι καθαρή μείωση προσωπικότητας!

Ο Νιόπλιας, όσο σωστά “τα βρήκε”, τις απαντήσεις στα θέματα των εξετάσεων, την Τετάρτη κατά της Ρούμπιν, περίπου άλλο τόσο “βοήθησε” στο να στραβώσει το πράγμα στο τεστ-ΑΕΚ. Αύριο, θα ‘ναι ξανά εύστοχος. Μεθαύριο, ίσως πάλι ν’ αστοχήσει. Αυτά είναι το ψωμί και το τυρί, η καθημερινότητα του επαγγελματία στο υψηλών απαιτήσεων ποδόσφαιρο. Το ευρύτερο ζήτημα είναι άλλο. Εάν είναι συμβατά το “τι θέλει απ’ τη ζωή του” ο Παναθηναϊκός και το “τι θέλει απ’ τη ζωή του” ο Νιόπλιας. Ταπεινή εκτίμησή μου, οι δύο “κόσμοι” δεν συμβαδίζουν. Ο μεν Παναθηναϊκός έχει, στη θεωρία, ανάγκη ένα προπονητή με το κύρος και με την πυγμή να επιβάλλει (“εξ ορισμού”, επειδή είναι αυτός που είναι) τα πράγματα, όχι να του επιβάλλονται. Αλλά το όλον σύστημα-Παναθηναϊκός, στην πράξη στρεφόμενο περί τα δύο πρόσωπα του Πατέρα και του… Σισέ, δεν “ευνοεί” τέτοιο προφίλ προπονητή. Ο δε Νιόπλιας, την αληθινή επαγγελματική ευτυχία, εάν κάπου αυτή υπάρχει, θα τη βρει εκεί που θα ‘ναι “μονόστηλος” στις εφημερίδες αλλά θα εργάζεται σε συνθήκες να τον καλύπτουν. Μ’ ένα εργοδότη σαν τον Πηλαδάκη, σαν τον Σπανό, σαν τον Παπουτσάκη, σαν τον Λιμπάντση, σαν εκείνον του Παναιτωλικού, τον Κωστούλα.

Πίσω, στα διαχειριστικά. Το “δεκάρι” του Παναθηναϊκού όταν ο Νίνης, όπως συμβαίνει αυτή την περίοδο, λείπει, μπορεί να είναι ο Καραγκούνης. Μπορεί να είναι, πράγμα που έγινε την Κυριακή στο τελευταίο εικοσάλεπτο, ο Χριστοδουλόπουλος. Μπορεί να είναι, πράγμα που επίσης έχει γίνει κάποιες φορές, ο Λούις Γκαρσία. Αλλά δεν μπορεί, ποτέ, να είναι ο Κατσουράνης. Γενικότερα, δεν υπάρχει ποδόσφαιρο στο οποίο ποδοσφαιριστής να είναι ή δεκάρι ή…στόπερ. Δεν μπορεί να υπάρχει. Εξάρι, που να μπορεί να παίξει και στόπερ, ναι. Εξάρι, που να μπορεί να παίξει και (το πολύ, μέχρι) οχτάρι, ναι. Δεκάρι, που να μπορεί να παίξει και εννιαμισάρι, στιλ Λυμπερόπουλου, ναι. Μπακ που να μπορεί να παίξει και τις τέσσερις θέσεις της άμυνας, και να μη καταλαβαίνεις ποια είν’ η καλύτερή του, στιλ Ζεβλάκοβ, ναι. Αλλά “ή δεκάρι ή τεσσάρι”, ποτέ! Ο Κατσουράνης είναι ένα εξάρι, ο οποίος το πιο πολύ που μπορεί να φτάσει είναι οχτάρι, και μπορεί να βοηθήσει και τεσσάρι. Δεκάρι, δεν είναι. Δεκάρια είναι οι Οζίλ και, στο ημέτερο επίπεδο, οι Ιμπαγάσα.

Ενα δεύτερο. Ο Ζιλμπέρτο Σίλβα, αυτή τη στιγμή, είναι “για άδεια”. Του δείχνεις τον πλήρη σεβασμό με το να τον καλέσεις στο γραφείο, να του δώσεις δύο αεροπορικά εισιτήρια, ένα γι’ αυτόν ένα για τη γυναίκα του, και να τον στείλεις δυο-τρεις εβδομάδες στην Καραϊβική, ή στον Ινδικό, να ξελαμπικάρει. Εμφανώς, ένας άνθρωπος που έχει σκυλομπουχτίσει κι αδειάσει. Αρρωσταίνει, μόνο το πράσινο του γρασιδιού που βλέπει! Πηγαίνει, μονάχα με τον επαγγελματισμό. Κάποτε, σ’ ένα τέτοιο τρελό μπούχτισμα, Ιανουάριο μήνα, καταμεσής της σεζόν, είχε στείλει διακοπές ο Φέργκιουσον τον Σμάικελ. Τώρα, έμαθα χθες στην εφημερίδα, έστειλε διακοπές “ολίγων ημερών” ο Ρέντναπ στην Τότεναμ τον Μπέιλ. Φύγε, καθάρισε το μυαλό, ξεκούρασε το κορμί, ξαναβρές την όρεξη, και τότε έλα πίσω. Αλλά βέβαια ο Ρέντναπ, όπως κι ο Φέργκιουσον τότε, δεν χρειάζεται να ρωτήσει κανένα πρόεδρο αν “γίνεται” να το κάνει.