Το αντίο ενός μεγάλου
Mε την αποχώρηση του Δημήτρη Διαμαντίδη η Εθνική μπάσκετ κατεβαίνει ένα επίπεδο δίχως αυτόν να κρατά την μπαγκέτα. Ο Γιάννης Νάτου γράφει για το αντίο εκείνου που έκανε καλύτερους τους συμπαίκτες του. Μαγουλάς: Δεν απέτυχε η εθνική, απέτυχε το μπάσκετ μας. Καϊμακόγλου: Δημήτρη, σ' ευχαριστούμε για όλα. Σκυμμένα κεφάλια στην επιστροφή της αποστολής από Τουρκία (videos).
Στο αντίο του με την Εθνική ομάδα, έδωσε ένα σόου που αποτελεί υπόδειγμα για προπονητές και παίκτες. Προικισμένος από τη φύση και δουλευταράς, άφησε ανεξίτηλα τη σφραγίδα του σ’ αυτήν την ομάδα και αυτό που συζητάμε από τα μεσάνυχτα του Σαββάτου εδώ στην Τουρκία, είναι πως η Εθνική κατεβαίνει ένα επίπεδο δίχως αυτόν να κρατά την μπαγκέτα.
Λόγω σωματότυπου, κυρίως όμως οξύτητας νου, πνεύματος και καρδιάς, ο Καστοριανός έχει υπάρξει μέχρι σήμερα ο αγαπημένος των προπονητών, δικών μας και αντιπάλων. Ο Σκαριόλο του έχει βγάλει πάμπολλες φορές το καπέλο, μόλις προχτές ο Κολέ έλεγε πως αυτός είναι το κλειδί του αγώνα, κι όμως, στα 30 έκανε τη μεγάλη έξοδο σε ζωντανή μετάδοση. Σάστισα προς στιγμή, αλλά μέχρι να ετοιμάσω την επόμενη ερώτηση επιχείρησα ένα φλας μπακ.
Το μυαλό σταμάτησε σε μια εικόνα, ο Μητσάρας παίρνει την μπάλα, στέκεται στο τρίποντο και μας στέλνει στον τελικό. Ο Σκουντής ταιριάζει την ατάκα κι εγώ σωριάζομαι στο πάτωμα και βάζω τα κλάματα. Η γυναίκα μου τρομάζει, δεν με έχει ξαναδεί έτσι, πλησιάζει και με ρωτά τι συνέβη, αν είμαι καλά. Την αγκαλιάζω και υγραίνω τον ώμο της: «είμαι σπουδαία, ευτυχής, αυτή η ομάδα, αυτός ο παίκτης με έστειλαν στον παράδεισο. Είδες τι έκαναν; Μπορείς να το συνειδητοποιήσεις; Επειδή εγώ δυσκολεύομαι. Μόνον αυτοί μπορούν».
Λίγες ώρες αργότερα, δεν άντεξα, έφυγα για Βελιγράδι οδικώς κι έφτασα πριν το τζάμπολ, απλά για να τους χειροκροτήσω. Πώς τρελαίνονται οι αύρες πώς να χειριστείς τους άνδρες που είναι σαν παιδιά, που τραγουδά και η Χαρούλα…
Ο Μητσάρας θυμήθηκε κι άλλες στιγμές, αλήθεια είναι πως ο αγώνας με τις ΗΠΑ στη Σαϊτάμα είναι το highlight μιας ολόκληρής γενιάς. Βλέπετε, εδώ στην Τουρκία οι Αμερικανοί πλασάρονται ως το μεγάλο φαβορί, σπέρνουν τρόμο με την παρουσία τους, όμως, σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο καλοί όσο οι ΝΒΑερς τους οποίους φορτώσαμε με 101 πόντους το 2006 πριν τους στείλουμε σπίτι τους. Τα σκυμμένα κεφάλια του Λεμπρόν Τζέιμς και του Καρμέλο Άντονι με τους διεθνείς μας πίσω να πανηγυρίζουν, είναι μια εικόνα που μένει ανεξίτηλα χαραγμένη στο μυαλό και την καρδιά.
Ο Διαμαντίδης τα έζησε όλα αυτά και σφύριξε τη λήξη. Χτυπημένος από κάποιους τραυματισμούς που τον οδήγησαν πέρυσι στο χειρουργείο και σε μια ηλικία που αισθάνεται κουρασμένος, πήρε την απόφαση. Κόντρα στην Ισπανία, μια φορά στο πρώτο και μια φορά στο δεύτερο ημίχρονο ζήτησε αλλαγή από τον Καζλάουσκας. Δεν άντεχε άλλο, οι ανάσες έχουν αρχίσει να σώνονται και τα μαλλιά του πλέον να ασπρίζουν.
Φίλος συνάδελφος με ρώτησε γιατί δεν του ζήτησα να εξηγήσει το λόγο της αποχώρησης. Μα, θα ελέγξουμε αυτόν τον παίκτη; Σε καμία περίπτωση, απλά θα πάρουμε τις κασέτες με τα παιχνίδια του και θα τα απολαμβάνουμε, αφού περιλαμβάνουν έναν παίκτη που βρισκόταν παντού, έπαιζε άμυνα χαμηλά και ψηλά, οργάνωνε παιχνίδι, σκόραρε, έκανε καλύτερους τους συμπαίκτες του, είχε τα άντερα για να μιλήσει στο παρκέ εκεί που έπρεπε.
Ο Δαμιαντίδης επέλεξε σε μια κρίσιμη ηλικία να εξασφαλίσει άλλα δύο χρόνια μπάσκετ υψηλού επιπέδου σε συλλογικό επίπεδο. Κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει που προστατεύει τον εαυτό του και την καριέρα του. Μόνον να τον ευχαριστήσουμε μπορούμε για όλα όσα προσέφερε.
Και να ελπίζουμε πως θα βγει αληθινός, όταν λέει πως από πίσω έρχεται μια νέα γενιά για να αναλάβει το ρόλο του. Δύσκολο ακούγεται, τα μελλούμενα όμως, κανείς δεν μπορεί να τα προβλέψει. Όπως ακριβώς συνέβη και με αυτό το ψιλόλιγνο και ψαρωμένο παιδί όταν πρωτοεμφανίστηκε στο Ιβανώφειο. Και είδατε μέχρι πού έφτασε…
