Το δίλημμα του Ζαγοράκη

Υπάρχει όμως και η άλλη προσέγγιση. Των περισσότερο απαιτητικών, οι οποίοι πάντα θέλουν το αποτέλεσμα να συνδυάζεται και από το καλό θέαμα και δεν πείθονται από το επιχείρημα ότι “καμιά ομάδα στο πρωτάθλημα δεν παίζει καλό ποδόσφαιρο, γιατί να παίξει ο ΠΑΟΚ;”

Για κάθε ομάδα, ακόμη και για τις ισχυρότερες, πέντε-έξι παιχνίδια μέτριου θεάματος είναι μέσα στους κανόνες του πρωταθλήματος. Το ζήτημα που μπαίνει έχει να κάνει με την αντίδραση μίας πολύ καλής ομάδας όταν έχει άσχημη ημέρα και με την αντίστοιχη της ομάδας με μικρότερη αγωνιστική δυναμική. Στην πρώτη περίπτωση η ομάδα συνήθως κερδίζει και σε μία κακή της ημέρα γιατί πάντα υπάρχει ο παίκτης-”κλειδί” που προσφέρει στο πιάτο τους τρεις πόντους. Συγχρόνως η ομάδα με το ρόστερ γεμάτο ταλέντο έχει πολλές πιθανότητες στα περισσότερα παιχνίδια να παίξει εξαιρετικό ποδόσφαιρο και να φτάσει σε εύκολες νίκες οπότε αθωώνεται για τις κακές της εμφανίσεις. Την πολυτέλεια αυτή δεν την έχει η ομάδα που διαθέτει οριακό ρόστερ το οποίο δεν αντέχει σε απουσίες από τιμωρίες και τραυματισμούς.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι θα κερδίσει με την ψυχή στο στόμα κάποιους από τους θεωρητικά εύκολους αγώνες, θα “πετάξει” βαθμούς σε αντίστοιχα παιχνίδια και κυρίως θα προκαλεί γκρίνια για την απόδοση της.

Ο φετινός ΠΑΟΚ δεν έχει την πολυτέλεια να διαθέτει ένα πλήρες ρόστερ, το οποίο είναι μία από τις προϋποθέσεις για διάκριση στο εγχώριο πρωτάθλημα. Οι επιλογές που έγιναν το καλοκαίρι δεν έδωσαν την απαιτούμενη πληρότητα σε ποιότητα και εναλλακτικές λύσεις, γεγονός το οποίο επόμενο ήταν να το βρει μπροστά της η ομάδα. Πρόβλημα που έγινε εντονότερο με την αποχώρηση του Σορλέν κι εσχάτως με τον τραυματισμό του Βιτόλο και του Ιβιτς.

Αυτομάτως το μεγάλο όπλο του “Δικεφάλου” έγινε το αδύναμο σημείο του και βγήκε στην επιφάνεια η έλλειψη μελετημένου προγραμματισμού το περασμένο καλοκαίρι. Πρόβλημα αντικειμενικό το οποίο θεωρητικά έχει στερήσει από τον ΠΑΟΚ πολύτιμους βαθμούς. Τόσους που να τον έχουν βγάλει νωρίς νωρίς έξω από την ιστορία-τίτλος στο Πρωτάθλημα, τον πρωταρχικό του στόχο στο ξεκίνημα της φετινής χρονιάς.

Ο “Δικέφαλος” κρατάει την 3η θέση στο βαθμολογικό πίνακα, αλλά αυτό εκτιμώ ότι δεν πρέπει να τον ικανοποιεί. Σύμφωνα με τηνλογική ο ΠΑΟΚ θα έπρεπε να χτίσει επάνω στην περσινή επιτυχία και να δημιουργήσει μία ομάδα ικανή να αρπάξει από τα μαλλιά μία ευκαιρία αγωνιστικής αστάθειας του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Η ευκαιρία του δόθηκε, αλλά ο ΠΑΟΚ είχε τα δικά του προβλήματα και δεν μπόρεσε να την πιάσει.

Βρισκόμαστε στα μισά του δρόμου, άρα εκείνο που μπαίνει ως ζητούμενο για τον ΠΑΟΚ είναι πως θα διαχειριστεί την μετεγγραφική περιόδου που διανύουμε ώστε να παρουσιαστεί ισχυρότερος στο κυνήγι των στόχων του.

Μετεγγραφές σημαίνει γεμάτο ταμείο το οποίο ο “Δικέφαλος” δεν το διαθέτει. Αντιθέτως έχει άνοιγμα το οποίο ο Θόδωρος Ζαγοράκης έχει περισσότερους από έναν λόγους να επιδιώξει να το ισοσκελίσει. Αυτό σημαίνει ότι μεταγραφικά εάν δεν υπάρξει η βοήθεια των Αράβων (προσωπικά εκτιμώ ότι ο πρόεδρος θα πρέπει να εξετάζει το σχέδιο “b”) δεν έχει την πολυτέλεια να κάνει σπουδαία πράγματα.

Παρότι οι προκλήσεις του Europa League, της δεύτερης θέσης και της κατάκτησης του Κυπέλλου δεν περνούν απαρατήρητες ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ δύσκολα θα βάλει σε οικονομικές περιπέτειες την ομάδα, καθώς δεν αντιλαμβάνεται τη διοίκηση ως μία εφήμερη ιστορία, οπότε έχει πολλούς λόγους οι κινήσεις του να μην υποθηκεύσουν το μέλλον της ομάδας. Αυτό κατ’ ανάγκη δεν είναι τραγωδία για τον ΠΑΟΚ καθώς μπορεί να προκύψουν και κέρδη όπως η εμπιστοσύνη στον νεαρόκοσμο του πάγκου. Απλώς το κέρδος στο ποδόσφαιρο ο καθένας το ερμηνεύει διαφορετικά.

Εκτιμώ πάντως στο δίλημμα μέτριοι ξένοι ή ταλαντούχοι νεαροί Έλληνες, οι περισσότεροι στον ΠΑΟΚ θα ψηφίσουν την δεύτερη εκδοχή.