Το DNA του Νιόπλια
Μολονότι πέρασαν κοντά πέντε μήνες από τον τελικό του Κυπέλλου, τον περασμένο Απρίλιο, ακόμη τριγυρνούν στο μυαλό μου τα σχεδόν απολογητικά λόγια του Νιόπλια κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου. Ο Παναθηναϊκός ήταν νταμπλούχος, αλλά ο τρόπος που μιλούσε ο προπονητής δεν είχε τη σιγουριά του κατακτητή. Του ηγέτη που έφτασε με την ομάδα του στην κορυφή των στόχων.
Αφού ανέλυσε τον αγώνα, άρχισε να εξιστορεί, σχεδόν με παράπονο, τα όσα πέτυχε προπονητικά στις Εθνικές ομάδες και τα οποία είχε την αίσθηση ότι κανείς δεν τα μετρούσε. Ηταν ολοφάνερο ότι αγωνιούσε για να πείσει τους εκπροσώπους του Τύπου ότι είχε μερίδιο στην κατάκτηση του νταμπλ.
Θυμήθηκα το σκηνικό το οποίο μου είχε προκαλέσει μεγάλη εντύπωση όταν άκουσα τον Νιόπλια να μιλάει στο συνδρομητικό κανάλι μετά το τέλος του αγώνα με τον Πανιώνιο. Σ’ έναν αγώνα κομβικό για τον Παναθηναϊκό, μετά το στραπάτσο από την Κοπεγχάγη, ο προπονητής, ο μοναδικός άνθρωπος που έχει το on-off της ψυχολογίας των παικτών, είχε μία πεσιμιστική στάση. Είπε πολλά για το γκολ που δέχτηκε στο τέλος η ομάδα του και σχεδόν τίποτα για την τελική νίκη.
Ακούγοντάς τον πιστεύεις, θέλεις δεν θέλεις, ότι στο DNA του Νιόπλια δεν υπάρχουν τα χαρακτηριστικά του ηγέτη – προπονητή. Αυτό δηλαδή που έχει ανάγκη ο Παναθηναϊκός. Αρα μπαίνει ένα ζήτημα για το πώς (και αν) μπορεί να διαχειρίζεται τις κρίσεις της ομάδας και τους σταρ που, δόξα τω θεώ, είναι αρκετοί στην Παιανία. Οταν οπροπονητής των «πρασίνων» ήταν στην Εθνική Ελπίδων, λένεοι γνωρίζοντες, στα δύσκολα «κολλούσε» και δεν μπορούσε να διαχειριστεί τον παιχνίδι. Οι γνώσεις του Νιόπλια γύρω από το ποδόσφαιρο είναι αρκετές. Ακόμη, είναιάνθρωπος που εργάζεται πολύ και έχει πάθος για τη δουλειά του, αλλά όπως φαίνεται αυτό δεν είναι αρκετό.
Στον αθλητισμό, και πολύ περισσότερο στις ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό, εκείνο που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα και όχι οι εργατοώρες που βρίσκεται στο γήπεδο ο προπονητής. Ο Νιόπλιας έχω την αίσθηση ότι πήγε πέρσι την κατάλληλη χρονική περίοδο στον Παναθηναϊκό. Βρήκε μία ομάδαπου το πρώτο πουζητούσε από τον προπονητή ήτανένα κλικ στην ψυχολογία. Μέχρις ενός βαθμού το κατάφερε ο Νιόπλιας. Εχοντας δίπλα του δύο σημαντικά στηρίγματα (τον πρόεδρο Πατέρα και τον Αντωνίου) ικανούς να διαχειριστούν, ο μεν πρώτος τα εξωαγωνιστικά προβλήματα, ο δε δεύτερος τα προβλήματα των αποδυτηρίων, ένιωθε ότι κάτω από το τεντωμένο σχοινί υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας.
Είτε γιατί στο ξεκίνημα της φετινής χρονιάς ήταν ουσιαστικά μόνος του και τα προβλήματα που έπρεπε να διαχειριστεί έπεφταν πάνω του χωρίς να φιλτράρονται είτεεπειδή η όποια δυνατότητά τουνα επηρεάσει θετικά τη διάθεση των παικτών στέρεψε, ο Νιόπλιας έπαψενα δείχνει ικανός να αποτελέσει την αφετηρία για την ολική αφύπνιση της ομάδας. Εχει μία επίπλαστη στήριξη από τη διοίκηση, ύστερα από μία ερασιτεχνική παραίτηση η οποία κυρίως είχε ως στόχο να κερδίσει τις εντυπώσεις καθώς είναι ολοφάνερο ότι εδώ και καιρό διακατέχεται από κρίσεις ανασφάλειας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αν υπάρξουν μία- δύο στραβές δύσκολα θα μπορέσει νααναστρέψει το κλίμα.
Αλλωστε, σε μία τέτοια περίπτωση, ο πρώτος που θαχρειάζεται στήριξη θα είναι ο ίδιος ο Νιόπλιας.
