Το δώρο του ποδοσφαίρου
Υπήρχε κάποτε ένας παίκτης που λεγόταν Ροναλντίνιο. Για δυόμιση χρόνια έκανε πράγματα που δεν έχουμε ξαναδεί, φορώντας τη φανέλα της Μπαρτσελόνα. Τα έχουμε ξεχάσει κι είναι λογικό. Ο ίδιος φρόντισε γι’αυτό, όταν γύρισε την πλάτη στο ποδόσφαιρο, όταν επέλεξε να έχει στο κινητό του τα τηλέφωνα του Ρέμου, του Βέρτη, του Τσαλίκη και του Μάρκου του Σεφερλή.
Ο λόγος που τα θυμίζω τώρα δεν είναι φυσικά ο Ροναλντίνιο. Είναι το οτι αυτή ήταν η τελευταία φορά που είχαμε δει κάποιον να παίρνει ματς μόνος του, να διαλύει αντιπάλους στο πιο υψηλό επίπεδο, στο Champions League. Και πέρα από τις ικανότητες και την εκπληκτική φόρμα, ο Ροναλντίνιο τα έκανε τότε όλα αυτά και για ένα ακόμα, πιο σημαντικό, λόγο. Γιατί η ομάδα του το είχε ανάγκη.
Ναι, η Μπαρτσελόνα ήταν και τότε, η Μπαρτσελόνα είναι και τώρα. Μόνο που τότε δεξί μπακ έπαιζε ο Ολεγέρ ή ο Μπελέτι, όχι ο Ντάνι Άλβες. Στο κέντρο της άμυνας έπαιζε ο Μάρκες, όχι ο Πικέ. Στην τριάδα του άξονα εκτός από τον Τσάβι ήταν ο Εντμίλσον, ο Γκάμπρι, ο Μότα, ο Φαν Μπόμπελ κι ο Ντέκο. Ο Ινιέστα ήταν παιδάκι ακόμα, με λίγες συμμετοχές, κι αυτές ψηλά στην επίθεση, όχι στο πλευρό του Τσάβι. Στην επίθεση παρτενέρ των Ροναλντίνιο – Ετό ήταν ο Ζουλί ή ο Λάρσον. Ο Μέσι ήταν μικρός.
Καλή ομάδα, αλλά θνητή η τότε Μπαρτσελόνα. Καμία σχέση με το απόλυτο δημιούργημα που θαυμάζουμε τα τελευταία χρόνια. Κι ακριβώς επειδή ήταν απλώς μια καλή όμαδα, είχε ανάγκη τα μαγικά του κορυφαίου. Είχε δώσει τότε τις βάσεις στο Ροναλντίνιο να κάνει τη διαφορά, να παίρνει ματς μόνος του, να σκορπάει τρόμο, να διαλύει τα πάντα στο πέρασμα του. Ο Μέσι δεν χρειάστηκε να κάνει κάτι τέτοιο, γιατί η ομάδα στην οποία παίζει είναι τόσο τέλεια, που δεν έχει ανάγκη από ηρωισμούς και μεγάλες βραδιές. Διαλύει τον αντίπαλο ως αψεγάδιαστο σύνολο, όχι ως μηχανή που δουλεύει για 1-2 παίκτες, όπως ήταν η Μίλαν του Κακά και του Σεφτσένκο, η Τσέλσι του Ντρογκμπά, η Γιουνάιτεντ του Ρονάλντο.
Όλα αυτά μέχρι χθες, που το ποδόσφαιρο αποφάσισε να μας κάνει ένα δώρο. Πρώτα, αφαίρεσε δυνάμεις από την Μπάρτσα, την κατέβασε επίπεδο. Έξω Πουγιόλ, έξω Πικέ, έξω Ινιέστα, έξω Ιμπραϊμοβιτς, Ανρί και Τουρέ στον πάγκο. Δεν νομίζω να θεωρεί κανείς ανίκητη μια ενδεκάδα με Βαλντέζ, Αμπιντάλ, Άλβες, Μιλίτο, Μάρκες, Μπούσκετς, Κεϊτά, Τσάβι, Πέδρο, Μπόγιαν και Μέσι. Δεύτερον, έβαλε την Άρσεναλ μπροστά με 1-0, έδωσε φόβο και κίνητρο στην Μπαρτσελόνα. Κι εκείνη, ακριβώς επειδή για πρώτη φορά μετά από καιρό δεν ήταν σε θέση να πάρει το ματς ως σύνολο, κοίταξε προς τον Μέσι.
Το δώρο μας ήταν έτοιμο προς παράδοση. Θα βλέπαμε κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί από αυτόν. Ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο χρειάζοταν, σε υψηλό επίπεδο, να πάρει ένα ματς μόνος του. Η πλάκα είναι πως το έκανε πολύ εύκολα, χωρίς τα “ανεπανάληπτα” του Ροναλντίνιο. Πολύ απλά, πολύ εύκολα. Όσο εύκολα περνάει την μπάλα ανάμεσα από τα πόδια του Αλμούνια.
