Το φετίχ των αδικημένων

Οι μεγάλες νίκες ακόμη και των ερασιτεχνικών ομάδων γιορτάζονται στα μπουζούκια, το φετίχ όλων των ποδοσφαιριστών είναι τα ακριβά αυτοκίνητα και των παραγόντων ο έλεγχος της διαιτησίας. Οσα χρόνια παρακολουθώ το άθλημα με αγωνία περιμένω μία πρωτότυπη κίνηση από τους εμπλεκόμενους με το ποδόσφαιρο. Μέχρι οι προπονητές και οι τεχνικοί διευθυντές στερούνται φαντασίας. Οι ατάκες τους είναι κλισέ μετά από τις ήττες ή τις νίκες σε μία προσπάθεια είτε να γυρίσουν το κλίμα είτε να προσγειώσουν τους παίκτες.

“Μας μιλούν και κοιτάμε το… ταβάνι”, μου είπαν τις τελευταίες ημέρες βασικοί ποδοσφαιριστές ομάδων απ’ αυτές που περνούν κρίση, απαντώντας στο ερώτημα μου: “Πιάνουν τόπο τα λόγια τους;”. Πάνω σ’ αυτές τις συμπεριφορές έχουν στηθεί διάφοροι αστικοί μύθοι που τους διηγούνται οι παλαιότεροι και τους αναπαράγουν οι νεώτεροι. Ακόμη και σ’ αυτή την περίπτωση έχουμε… “πατητούρα”, αντιγραφή στα απλά ελληνικά. Καμία φαντασία, τίποτα έξυπνο που να κάνει κλικ στην αθλητική κοινωνία.

Χάλασε τον κόσμο ο πρόεδρος της ΠΑΕ ΑΕΚ, Σταύρος Αδαμίδης για τη διαιτησία του Κουκουλάκη στον αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης δίνοντας μάλιστα και πιασάρικους τίτλους για τις εφημερίδες:”Θα πάρω την ομάδα και θα φύγω σε περίπτωση που αδικηθεί και πάλι” ή “θα κάνω μήνυση στον Κουκουλάκη”. Για το πρώτο, εάν έχει ζυγίσει τα πράγματα και πιστεύει ότι μπορεί να το κάνει αναλαμβάνοντας τις όποιες συνέπειες, δικαίωμα του είναι να το κάνει. Κι αυτό βεβαίως μέχρις ενός βαθμού, γιατί οι συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης αγγίζουν προπονητή και ποδοσφαιριστές. Το ενδεχόμενο όμως να καταθέσει μήνυση, περισσότερο ως λαϊκισμός φαντάζει παρά ως κίνηση η οποία όταν στην υπόθεση υπάρξει τελεσιδικία θα αποφέρει κάποιο όφελος στην ΑΕΚ.

Ο πρόεδρος της ΑΕΚ εάν σκάλιζε τη μνήμη του ή αν ρωτούσε συνεργάτες τουπου ήταν στην “Ενωση” δύο δεκαετίες νωρίτερα, θαγνώριζεότι σε μία παρόμοια περίπτωση έσπασε τα μούτρα του ο Στράτος Γιδόπουλος, ο οποίος είχε καταθέσει αγωγή κατά του Παναγιώτη Κούτρη. Ο Θεσσαλονικιός διαιτητήςείχε σφυρίξειτην ΑΕΚ τον Δεκέμβριο του ’88 σ’ έναν αγώνα που έμεινε στην ιστορία, με αντίπαλο τον Λεβαδειακό στη Ν. Φιλαδέλφεια. Η δικαστική επίθεση της ΠΑΕ ΑΕΚ στον Κούτρη για διαφυγόντα κέρδη έπεσε στο κενό γιατί δεν αποδείχθηκε δόλος, στοιχείο το οποίο και μόνο μπορεί να οδηγήσει σε δικαστική καταδίκη.

Την ίδια τύχη είχε δικαστική διαμάχη της Ενωσης με τον διαιτητή Μελέτη Βουτσαρά που διαιτήτευσε αγώνα Α.Ε.Κ.-Παναθηναϊκού 1-2 τον Ιανουάριο του ’86. Στην πρώτη περίπτωση, η ΠΑΕ ζητούσε 136 εκ. δρχ. και στην δεύτερη 15 εκ. Το αποτέλεσμα μηδέν εις το πηλίκον. Το στοίχημα που δίνει την μικρότερη απόδοση είναι αυτό της σύμπνοιας των Ελλήνων ποδοσφαιροπαραγόντων για τη διαιτησία. Παρότι η UEFA παλεύει να βρει τρόπους για όσο το δυνατόν λιγότερη αδικία από τους διαιτητές, δοκιμάζοντας την… πεντάδα, στην Ελλάδα κάτι τέτοια δεν ισχύουν. Οπως δήλωσε και ο Κύρος Βασσάρας “πάντα παίζει ρόλο η προσωπικότητα των διαιτητών”. Υποψιάζομαι λοιπόν ότι μ’ αυτό το κριτήριο επιλέχθηκαν π.χ. οι Δαλούκας, Κοκουλάκης και οι λοιποί συνάδελφοί τους που αναστατώνουν κάθε σαββατοκύριακο τη Super League. Ολα τα άλλα που ακούγονται προφανώς είναι απλώς κακοήθειες των… αδικημένων.