Το κανονικό ποδόσφαιρο του ΠΑΟΚ

Οι “υπόλοιποι” προσέφεραν λίγα, ελάχιστα πράγματα. Φέτος, οι “αιώνιοι” κατάφεραν μια τρύπα στο νερό. Ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε, από όλες τις διοργανώσεις, από κάτι ισραηλινούς. Ο Παναθηναϊκός απειλεί να σπάσει κάθε αρνητικό ρεκόρ κι έφτασε να αντιμετωπίζει το Champions League σαν υποχρέωση, σαν αγγαρεία. Ο στόχος στο Καζάν ήταν “να μην πάθει κανένα κακο” και η θλίψη είναι πως αυτή η προσέγγιση ήταν σωστή, ρεαλιστική. Σ’ αυτό το τοπίο, οι “άλλοι” έχουν μαζέψει 15 πόντους. Έχουν δώσει τέσσερα παιχνίδια έκαστος, το μάξιμουμ ήταν 36 πόντων, έχουν πάρει 15. Επτά ο ΠΑΟΚ κι από τέσσερις ΑΕΚ και Άρης. Κανείς δεν έχει προκριθεί, αλλά όλοι είναι στο κόλπο, είτε πολύ είτε λίγο. Και οι τρεις, όμως, έχουν κάνει ό,τι μπορούσαν.

Όχι μόνο σαν εμφανίσεις, αλλά κυρίως, ως νοοτροπία, ως λογική. ΠΑΟΚ, ΆΕΚ και Άρης προσέγγισαν τα ευρωπαϊκά παιχνίδια όπως πρέπει. Όχισαν αγγαρεία ούτε σαν παιχνίδια που ζητούνται θαύματα. Απλώς, ως κάτι πολύ σοβαρό. Μια ευκαιρία για συμμετοχή στο κανονικό ποδόσφαιρο. Ειδικά για τον ΠΑΟΚ, που είχε καιρό να το ζήσει και του είχε λείψει, είναι εμφανές. Πέτυχε μια πολύ μεγάλη νίκη επί της Βιγιαρεάλ, έχει επτά πόντους. Ακόμα κι αν νικήσει την Μπριζ και πάει στους δέκα, μπορεί με ήττα στο Ζάγκρεμπ να αποκλειστεί. Ας αποκλειστεί, λέω εγώ. Θα ’ναι κρίμα, θά ’ναι άδικο, αλλά δεν πειράζει. Δεν γίνεται να παραπονιέσαι αν μαζέψεις δέκα πόντους σε όμιλο. Δεν γίνεται να θεωρηθεί αποτυχημένη μια τέτοια ευρωπαϊκή παρουσία αν δεν έρθει τελικώς η πρόκριση. Ας κάνει άσο με τους βέλγους στην Τούμπα ο ΠΑΟΚ κι ας πάει στην Κροατία να τα δώσει όλα. Και μόνο που οι οπαδοί του θα ζουν και θα αναπνέεουν για ευρωπαϊκό ματς, φτάνει και περισσεύει.

Στο 1-0 επί της Βιγιαρεάλ φάνηκαν μερικά πράγματα που είχαμε θίξει σε προηγούμενες αναφορές για τον ΠΑΟΚ. Ένα απ’ αυτά, η αναγκαία παρουσία του Μουσλίμοβιτς. Δεν ήταν κακός ο ΠΑΟΚ μέχρι να μπει ο βόσνιος. Δεν είχε, όμως, σημείο αναφοράς στην επίθεση κι αυτό συμβαίνει πάντα όταν λείπει ο Μουσλίμοβιτς ή όταν δεν είναι σε καλή κατάσταση. Μπήκε αλλαγή, η μπάλα έμεινε περισσότερη ώρα στην επίθεση, η ομάδα έγινε έγινε πιο απειλητική, χωρίς να χάσει την ασφάλεια πίσω, ήρθε το γκολ, τέλος, 1-0. Δεύτερο στοιχείο που φάνηκε στον αγώνα, το πόσο κακό timing ήταν αυτό που διάλεξε ο Δερμιτζάκης να κάνει πιο επιθετικό τον ΠΑΟΚ. Να τον κάνεις, μαζί σου, να γίνει ο ΠΑΟΚ μια ομάδα που παίρνει περισσότερα ρίσκα. Όχι όμως σε κάθε ματς, όχι σε ευρωπαϊκές αναμετρήσεις, όπου ένα γκολ κρίνει τα πάντα. Κυρίως, όχι όταν έχεις βαριά κορμιά στον άξονα, όχι όταν δεν γίνεται “ροτέισον” ώστε να είναι φρέσκοι.

Ο ΠΑΟΚ πήρε δυο νίκες με 1-0 απέναντι σε Ντιναμό Ζάγκρεμπ και Βιγιαρέαλ γιατί σεβάστηκε τις αδυναμίες του και υπολόγισε τη δύναμη του αντιπάλου, ειδικά στην περίπτωση των ισπανών. Τα ακραία μπακ ανέβαιναν όσο πρέπει όταν παίζεις με μια ομάδα σαν τη Βιγιαρεάλ. Επιλεκτικά, σπάνια. Ακόμα κι όταν η μπαλά χανόταν, η τετράδα ήταν πίσω, ο ΠΑΟΚ βρέθηκε ελάχιστες φορές εκτεθειμένος. Το ίδιο ισχύει και για τον Γκαρσία. Ο ουρουγουανός ήταν σαφώς ξεκούραστος, αλλά δεν έκανε μεγάλο παιχνίδι μόνο γι’ αυτόν τον λόγο. Κυριάρχησε στο κέντρο, γιατί κινήθηκε στα μέτρα που μπορεί. Όχι πίεση πολύ ψηλά, όχι συνεχή ανεβάσματα με την μπάλα, για να γίνει πιο επιθετική η ομάδα. Βιτόλο, Φωτάκης, Ίβιτς ανέλαβαν τα πάντα, ο Γκαρσία το “σκούπισμα” μπροστά από τα στόπερ, την καλή πάσα, τη δύναμη στο ένας μ’ έναν. Αλλά όλα αυτά, στον χώρο του, στα μέτρα που μπορεί να καλύψει.

Επίσης, ηλίου φαεινότερη η ανάγκη ξεκούρασης των βασικών και ενεργοποίησης του πάγκου. Ο Γκαρσία, όχι βέβαια λόγω “ροτέισον”, ξεκουράστηκε, γέμισε μπαταρίες, φρεσκαρίστηκε. Ο Ιβιτς, που δεν ξεκουράζεται ποτέ, κλάταρε. Στο ίδιο διάστημα, ο Φωτάκης πήρε παιχνίδια, βρήκε ρυθμό. Όχι, ο Φωτάκης δεν θα ανεβάσει επίπεδο τον ΠΑΟΚ. Θα δώσει, όμως λύσεις, θα έχει προσφορά. Το Πέμπτη-Κυριακή θέλει εργαλεία, δεν γίνεται να βγει με τους ίδιους. Τον Φωτάκη έχεις, τον Φωτάκη θα βάλεις. Ακριβώς όπως κάνει ο Κούπερ, όπως κάνει ο Χιμένεθ.

Τέλος, σε παλαιότερο κείμενο, είχα αναφερθεί στον Βιερινία για δύο θέματα. Το ένα ήταν να πάψει να εκτελεί τα στημένα και να πάει στην περιοχή. Εκπληκτικό επιτόπιο άλμα, τέλειος συγχρονισμός, άψογη ισορροπία. Στοιχεία που τον βοηθούν να σκοράρει και με το κεφάλι, αλλά και με το πόδι, αν η μπάλα πάει σε μέσο ύψος, αφού βγαίνει σχεδόν πάντα πρώτος. Το δεύτερο στο οποίο είχα αναφερθεί δεν έχει αλλάξει, οπότε το ξαναγράφω. Δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτή η ταλαιπωρία που περνάει ο πορτογάλος παίζοντας αριστερά. Ο πιο απειλητικός ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ, μακράν του δευτέρου, ο πιο ικανός στο ένας μ’ έναν, έχει μήνες να περάσει παίκτη. Έχει μήνες να κάνει ρήγματα, να πάρει φάουλ, να εκθέσει έναν ακραίο μπακ, να πατήσει περιοχή, να έχει τελικές προσπάθειες. Και δεν φταίει αυτός. Αυτός συνεχίζει να τα δίνει όλα, αλλά το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να κρατάει την μπάλα και να ψάχνει τον Σαλπιγγίδη. Δεν μπορεί να περάσει παίκτη, φέρνει την μπάλα στο δεξί και ψάχνει την κίνηση του Σάλπι. Αυτό δουλεύει καλά κι ο έλληνας διεθνής άρχισε να σκοράρει.

Όμως, δεν γίνεται να μικραίνει η προσφορά του Βιεϊρίνια για να παίζει 90’ λεπτά δεξιά ο Ελ Ζαρ. Ο Βιερινία πρέπει, έστω και για κάποια διαστήματα μέσα στον αγώνα, να παίζει και στα δεξιά, εκεί που μπορεί να καρπωθεί ο ΠΑΟΚ όλα του τα προσόντα. Στο φινάλε, ο μαροκινός μπορεί να παίξει αριστερά, το έχει κάνει στη Λίβερπουλ. Δεν θα πάθει τίποτα ο Ελ Ζαρ αν παίξει μισή ώρα στα αριστερά. Δεν γίνεται να χαντακώνεται ο πιο ποιοτικός ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ.