Το καπρίτσιο του Πατέρα

Σεβαστά, όλα. Κουμάντο στα καπρίτσια, δεν στέκει. Και να έστεκε, δεν είναι η δουλειά του δημοσιογράφου να το κάνει. Εδώ δε, εκτός απ’ το να είναι αυτονόητα σεβαστό, επιπλέον το πράγμα είναι και συμβατό, για την ακρίβεια ταυτίζεται, με αυτό που νιώθει για τον Τζιμπρίλ Σισέ η συντριπτική πλειονότητα των φίλων του σωματείου.

Μόνο που ο Πατέρας, εκτός από μια βαζέλα όπως όλοι οι άλλοι, μια βαζέλα όσο ή και περισσότερο απ’ όσο όλοι οι άλλοι, συμπίπτει να είναι και ο πρόεδρος της ΠΑΕ. Την ημέρα λοιπόν που, πιθανόν οδηγημένος απ’ το καπρίτσιο, μες στη μέση της σεζόν αποφάσισε στα καλά καθούμενα να κάνει νταηλίκι τον Σισέ αρχηγό της ομάδας, άρα συγχρόνως να καθαιρέσει ντε φάκτο τον όποιον προκάτοχο, την ίδια εκείνη ημέρα ο πρόεδρος της ΠΑΕ πρόσθεσε άλλον ένα κρίκο σε μια ατελείωτη αλυσσίδα “ό,τι να ‘ναι” κινήσεων. Ο κρίκος, απέξω, μπορεί να μοιάζει (συγκρινόμενος και με άλλους) ασήμαντος. Ενα περιβραχιόνιο είναι, στο κάτω-κάτω. Εντός ωστόσο, στη μικροκοινωνία, δεν πρέπει να είναι. Καθόλου ασήμαντος.



Ο Πατέρας το έκανε, και ήξερε ότι αυτή η κίνηση, όχι απλώς δεν θα επικριθεί, ίσα-ίσα είχε άριστες πιθανότητες να επικροτηθεί “άνευ όρων”. Και από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, και από τον Τύπο. Αλλ’ αυτό για να ‘μαστε ειλικρινείς, όπου και να κοιτάξουμε, “δεν υπάρχει” πουθενά στον…λογικό κόσμο του ποδοσφαίρου. Στη Μπαρτσελόνα έχουν τον Μέσι αλλ’ αρχηγός είναι, πολύ φυσιολογικά, ο Πουγιόλ. Η Ιντερ έχει τον Σνάιντερ, όμως αρχηγός εφ’ όρου ζωής είναι ο Σανέτι. Στη Ρεάλ Μαδρίτης είναι ο Κασίγιας, όχι ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Στη Μπάγερν ο Φαν Μπόμελ, και δεύτερος ο Λαμ, και τρίτος ο Σβάινσταϊγκερ, όχι ο Ριμπερί, πολύ περισσότερο όχι ο Ρόμπεν. Στη Μίλαν είναι ο Αμπροζίνι, και μετά ο Γκατούζο, δεν είναι ούτ’ ο Ιμπραχίμοβιτς ούτ’ ο Ροναλντίνιο. Ο Ζεσουάλντο Φερέιρα, ελληνικά δεν ξέρει. Αλλά στ’ αποδυτήρια που στεγάζουν τη μισή Εθνική Ελλάδος, του πήρε τον ελάχιστο χρόνο ώσπου να καταλάβει, ο Πορτογάλος, ότι αυτά “δεν είναι αποδυτήρια”. Το ερώτημα είναι…πώς να είναι;

Τον Σισέ, οι φίλοι του Παναθηναϊκού τον λατρεύουν όσο οι φονταμενταλιστές τον Χομεϊνί. Πάντοτε έτσι συμβαίνει, μ’ αυτόν που βάζει γκολ. Τον Ζιλμπέρτο Σίλβα δεν τον λατρεύουν, τα εξάρια δεν λατρεύονται, αλλά πάλι είναι βέβαιον ότι τον εκτιμούν ως προσωπικότητα υψηλού κύρους. Οποτε, όμως, θα έρχεται η στιγμή κάπου να ξεσπάσουν το παράπονό τους, στον Ελληνα θα το πουν. Στην κοινή γλώσσα. Τον Καραγκούνη, όπως και λίγο-πολύ όλα τα παιδιά της Εθνικής, θα τον μπουχτίσουν και θα τον απαξιώσουν σε μια νύχτα μέσα. Αλλά το Σάββατο, μετά το 0-1 απ’ τον Ολυμπιακό Βόλου, τον Καραγκούνη “βρήκαν εύκαιρο” και στον Καραγκούνη πήγαν να του ζητήσουν να ρίξει…δυο-τρεις φάπες για να ξυπνήσουν τ’ αποδυτήρια. Ο Σισέ είναι μια ντίβα με τρομακτική αθλητική θέληση και στοχοπροσήλωση, ένα παράδειγμα σ’ αυτό το κομμάτι, πώς ξεπέρασε τους σοβαρούς τραυματισμούς ή πώς κατάφερε να πάει με την Εθνική Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλ’ ό,τι είναι, είναι πρώτα “για πάρτη του”. Οπως ήταν π.χ. ο Ριβάλντο.



Στον Καραγκούνη, δίχως να το συνειδητοποιούν ίσως, οι οπαδοί ένιωσαν την ταύτιση με το local boy. Με τον δικό τους άνθρωπο. Οτι θα του μιλήσουν κι αυτός θα καταλάβει, χωρίς να χρειάζεται μετάφραση, τι του λένε. Αρχηγός σε ποδοσφαιρική ομάδα, αυτό είναι. Το στοιχείο της, τρόπον τινά, εντοπιότητος. ‘Η και της προϋπηρεσίας, “από παιδί μικρό” στα έγκατα του συλλόγου. Ούτ’ ο Ολυμπιακός, σ’ αυτό το ζήτημα, έκανε καλά με τον Ντουντού. Από πού κι ως πού, κάπτεν του Ολυμπιακού ο Ντουντού; Αλλ’ εκεί, τουλάχιστον, δεν παρενέβη να τον κάνει αρχηγό καταμεσής της περιόδου, έτσι, για το βίτσιο του, ο Μαρινάκης…