Το κόστος του αθλητικού μας πρεστίζ

Τελικώς η απώλεια των Μεσογειακών Αγώνων του 2013 είναι καλό ή κακό νέο για τη χώρα; Κατά την ταπεινή μου άποψη η ΔΕΜΑ έκανε ένα πολύ καλό δώρο στην Ελλάδα με την απόφαση της. Σε τούτες τις εποχές που ζει η χώρα πιστεύω ότι ήταν πολυτέλεια να θέλει να διοργανώσει τους Μεσογειακούς ξοδεύοντας ακόμη και ένα ποσό κοντά στα 130 εκατομμύρια το οποίο λογικά θα ήταν πολλά περισσότερα όταν θα έκλεινε ο λογαριασμός.

Η Ελλάδα ιστορικά έχει βοηθήσει σημαντικά το παγκόσμιο αθλητισμό αναλαμβάνοντας ακόμη και διοργανώσεις για τις οποίες διαγωνίζονταν μόνο χώρες οι οποίες εξακολουθούν να λειτουργούν στην λογική της Ελλάδας: να παίρνουν διοργανώσεις ώστε να κερδίζει ένα σύστημα επιχειρηματικό και πολιτικό. Οι περισσότερο ανεπτυγμένες χώρες δεν καταθέτουν φακέλους στην περίπτωση που δεν έχουν προϋπολογίσει ακόμη και το τελευταίο σεντς. Αθροίζουν τα έξοδα, αφαιρούν τα έσοδα και παίρνουν την τελική τους απόφαση για τη διεκδίκηση μίας διοργάνωσης μόνο όταν διαπιστώνουν ότι το πρόσημο είναι θετικό ή στην χειρότερη περίπτωση η ζημία είναι μέσα σε λογικά πλαίσια.

Στην Ελλάδα η λογική είναι διαφορετική. Με δεδομένο ότι ο αθλητισμός αποτελεί μέσο πολιτικής εκμετάλλευσης όλα αρχίζουν και τελειώνουν στην πολιτική βούληση για την ανάληψη μεγάλων διοργανώσεων. Σ’ αυτή μπήκαν και τα δύο κόμματα εξουσίας. Οι ιστορίες για τη μεθοδολογία και το κόστος για την ανάληψη ευρωπαϊκών και παγκόσμιων διοργανώσεων από την Ελλάδα φτάνουν στα όρια του μύθου. Σε κάθε περίπτωση πάντως το κράτος ήταν αρωγός παρόμοιων διεκδικήσεων χωρίς αξιόπιστη οικονομοτεχνική μελέτη.

Επίφαση πάντα υπήρχε. Οπως η διαφήμιση της χώρας, η βελτίωση των αθλητικών υποδομών η ανάπτυξη της αθλητικής συνείδησης, η προβολή της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Τελικώς εκείνοι που την πλήρωναν ήταν οι… εθελοντές και τα κρατικά ταμεία. Δηλαδή ο εγχώριος φορολογούμενος.

Αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής ήταν η ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων που εξελίχθηκαν σε Αγώνες των εργολάβων και το κόστος της διοργάνωσης ανήλθε οκτώ φορές επάνω από τον αρχικό προϋπολογισμό. Αν δεν κάνω λάθος ο φάκελος δεν έχει κλείσει ακόμη ώστε να μάθουμε τον τελικό λογαριασμό. Οσο για την τελευταία τοποθέτηση του Γιώργου Λιάνη στην Επιτροπή Μορφωτικών υποθέσεων της Βουλής σύμφωνα με την οποία οι Αγώνες στοίχησαν 4,8 δισ εξαιρουμένης της δαπάνης για το C4I εκτιμώ ότι μάλλον κάπου κάνει λάθος στα μαθηματικά, ο πρώην υφυπουργός Αθλητισμού.

Η Ελλάδα έχασε πολλά και κέρδισε λίγα, πλην κάποιων εξαιρέσεων, από την ανάληψη μεγάλων αθλητικών γεγονότων. Διεκδίκησε με πάθος διοργανώσεις σ’ όλα τα αθλήματα χωρίς αναστολές γιατί ο λογαριασμός ήταν πληρωμένος από την πολιτική ηγεσία η οποία έπαιζε ρέστα προκειμένου να αποκομίσει επικοινωνιακά κέρδη και όχι μόνο.

Ο εγχώριος αθλητισμός εκπαιδεύτηκε μαθαίνοντας να έχει το χέρι απλωμένο περιμένοντας την κρατική επιχορήγηση και λίγοι φρόντισαν να είναι αυτόφωτοι. Αυτός είναι και ο λόγος που τώρα που τα κρατικά χρήματα δεν υπάρχουν ο αθλητισμός της Ελλάδας κινείται στα όρια της φτώχειας.

Ποιο είναι το επίπεδο των Μεσογειακών Αγώνων; Μία διοργάνωση υποβαθμισμένη αθλητικά, η οποία φημίζεται κυρίως για τον αριθμό των συμμετεχόντων αθλητών, κυρίως όμως δεύτερης γραμμής, που προσελκύουν μικρό ενδιαφέρον του κόσμου. Τι χάσαμε ως χώρα. Σύμφωνα με το πολιτικό και το επιχειρηματικό σύστημα που κόπτεται για την ανάληψη διοργανώσεων προκειμένου να αποκομίζει κέρδη, η απώλεια της διοργάνωσης μπορεί να αποτελεί κάτι σαν την καταστροφή της Πομπηίας. Στην πράξη τα πράγματα είναι περισσότερο απλά. Τι κερδίζει η χώρα που τους διοργανώνει; Πολλά λιγότερα από αυτά που ξοδεύει.

Για κάτι που θα πρέπει να λυπούμαστε είναι τα χρήματα που ξοδεύτηκαν για τη λειτουργία της Οργανωτικής Επιτροπής. Ισως μείνει και το παράπονο στους Θεσσαλούς ότι χάθηκε η ευκαιρία για έργα ανάπτυξης στην περιοχή. Επειδή πίσω από κάθε τέτοια γεγονότα στήνεται πάντα ένας μύθος καλό είναι ως πολίτες της χώρας οι κάτοικοι του Βόλου και της Λάρισας να βάλουν στη ζυγαριά τις δαπάνες και τα κέρδη γιατί αυτή η ιστορία είναι σα να κυνηγάς την ουρά σου. Αλλωστε για το ίδιο «τυρί» μας μίλησαν προκειμένου να υπάρξει σύμπνοια της ελληνικής κοινωνίας εν’ όψει της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και μετά είδαμε τη… “φάκα”. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι οι Μεσογειακοί θεωρούνται διαφήμιση για τις πόλεις που τους διοργανώνουν εκτιμώ ότι το κράτος αν πληρώσει ένα μικρό ποσό από τα 126 εκ. για την προβολή της Θεσσαλίας ανά τον κόσμο θα έχουν οι πόλεις μεγαλύτερα επικοινωνιακά κέρδη. Το ίδιο ισχύει και για τις υποδομές. Α, τώρα που θυμήθηκα. Ο οικονομικός απολογισμός του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στίβου «Αθήνα ΄97», των Μεσογειακών της Αθήνας του ’91 έχει κατατεθεί ή ακόμη γίνονται προσθαφαιρέσεις;