Το μυαλό στο clasicο
Τι κάνεις όταν παίζεις στοίχημα; Τι άλλο από το να… ακολουθείς ένα σενάριο που έχεις φτιάξει στο κεφάλι σου; Το ποντάρισμα σε συγκεκριμένο σημείο, στα πολλά και τα λίγα γκολ, στο ποιος θα σκοράρει, στο πόσα κόρνερ θα γίνουν, όλα αυτά είναι σενάρια που βλέπεις να επιβεβαιώνονται είτε επειδή σου το λέει μια… αόρατη φωνή, είτε επειδή ακολουθείς μια λογική διεργασία. Οι αόρατες φωνές, βεβαίως, είναι δουλειά του καθενός τι του λένε και αν τις ακολουθεί. Και η Ζαν Ντ’ Αρκ άκουγε φωνές…
Ας πάρουμε μια λογική διεργασία από την αρχή: Εχεις μπροστά σου το κουπόνι και βλέπεις Παναθηναϊκός-Μπαρτσελόνα και δίπλα τις αποδόσεις. Αυτομάτως το μυαλό σου αρχίζει να γεμίζει από σκηνές. Το γεμάτο ΟΑΚΑ. Τον «κύριο καθηγητή» Ζεσουάλδο Φερέιρα στον πάγκο για πρώτη φορά. Τους παίκτες να μπαίνουν στο γήπεδο μ’ αυτό το βλέμμα ανάμεσα στην αποφασιστικότητα και το φόβο της ξεφτίλας. Αυτό που μεταφράζεται ως «σφίξανε τα γάλατα, τώρα πρέπει να κάνουμε το κάτι παραπάνω γιατί αλλιώς θα γελάει όλη η Ευρώπη μαζί μας». Και το μυαλό μπορεί να πάει ακόμα και σε πιο ακραίες καταστάσεις: Να απομονώσει, φερ’ ειπείν, το δεύτερο ημίχρονο του Ζιλμπέρτο Σίλβα με τον Ηρακλή. Να θυμηθεί ότι κάποτε στο Λίβερπουλ τραγουδούσαν «Luis Garcia, he drinks sangria…». Να κάνει ένα rewind στον Βύντρα και να θυμηθεί πώς περιόρισε τον Ροναλντίνιο, πριν κάποια χρόνια.
Κι από την άλλη; Δεν χρειάζεται να κλείσεις τα μάτια για να ονειρευτείς. Μέσι, Τσάβι, Ινιέστα. Playstation. Πάσες ακριβείας που χαζεύουν μια άμυνα ολόκληρη. Και γκολ. Πολλά και… φοβερά. Και… κίνητρο. Η Μπάρτσα δεν έχει νικήσει ακόμα εκτός έδρας στον όμιλο. Το να μείνει εκτός, βέβαια, δεν τολμάει ούτε να το σκεφτεί κανείς.
Και ξαφνικά έρχεται και μια άλλη σκέψη στο μυαλό. El classicο. Τη Δευτέρα το βράδυ όλος ο πλανήτης θα κοιτάζει τους ίδιους παίκτες, σε ένα απείρως πιο σημαντικό ματς γι’ αυτούς. Κι αυτό που θέλουν είναι να είναι όσο το δυνατόν πιο υγιείς και ξεκούραστοι γι’ αυτή την αναμέτρηση με τη μισητή Ρεάλ, την επομένη των καταλανικών εκλογών που «απειλούν» με τα αποτελέσματά τους να αναδείξουν σε μείζον πολιτικό θέμα την πιθανή ανεξαρτησία της Καταλονίας από την Ισπανία.
Αν για κάτι είναι ωραίο το ποδόσφαιρο, είναι ότι δεν μοιάζει με το… Playstation. Δεν ξέρεις τι θα δεις, οπότε το μυαλό είναι ελεύθερο να φτιάχνει σενάρια. Και να συγκρίνει τι λέει ο μπουκ, ποιες αποδόσεις δίνει στο να επιβεβαιωθούν αυτά τα σενάρια. Κι αν βρίσκει την απόδοση συμφέρουσα, έχουσα μεγαλύτερη αξία από την πιθανότητα να επιβεβαιωθεί το σενάριο που έφτιαξε, τότε την αγοράζει.
Το φτωχό μου μυαλό θεωρεί δεδομένο πως η Μπάρτσα δεν θα τα δώσει όλα σήμερα το βράδυ. Και ειδικά αν η Κοπεγχάγη δεν κερδίσει στο Καζάν, ξέρει ότι μία ισοπαλία της αρκεί για να εξασφαλίσει κατά 99% την πρωτιά στον όμιλο. Προσοχή, δεν υποστηρίζω ότι η Μπαρτσελόνα θα… κάτσει να χάσει, αλλά θα προσπαθήσει να κατεβάσει ταχύτητα αν πετύχει ένα ή δύο γκολ ή, ακόμα καλύτερα για την ελληνική ομάδα, μπορεί να μην ρισκάρει καθόλου, σε μια «σιωπηρή συμφωνία», στην οποία ο καθένας παίρνει αυτό που θέλει: Ο Παναθηναϊκός ένα τιμητικό αποτέλεσμα (κι αν δεν κερδίσει η Ρουμπίν, την ευκαιρία να τα παίξει όλα για όλα στην Κοπεγχάγη) και η Μπαρτσελόνα το βαθμό πρωτιάς, την ξεκούραση και την έλλειψη έντασης και τραυματισμών, που θα την βοηθήσουν να προετοιμαστεί καλύτερα για τη μητέρα των μαχών. Σενάρια είναι και τα δύο. Και ο Μέσι να… τρελλαθεί απόψε και να κάνει τα δικά του, αλλά και να… χασμουριέται και να φυλάει τα πόδια του. Το θέμα είναι τι δίνει ο μπουκ στο καθένα.
Το ενδεχόμενο του under 2,5 γκολ καλύπτει πολλές πτυχές αυτού του σεναρίου. Το «βολικό» και για τους δύο 0-0. Μια «συμβατική» νίκη της Μπάρτσα με 1-0 ή 2-0. Την ισοπαλία με 1-1. Ακόμα και το ακραίο ενδεχόμενο νίκης της ελληνικής ομάδας, που αν γίνει κάπως έτσι θα γίνει, με 1-0 και τον Τζόρβα συνεπικουρούμενο από… χερουβείμ και σεραφείμ να κατεβάζει τα ρολά. Υπό το πρίσμα του classico, πάντως, νομίζω ότι έχει περισσότερες πιθανότητες απ’ όσες του δίνει ο μπουκ.
ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ-ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ UNDER 2,5 10/10
