Το μήνυμα της κάλπης
Μεσημέρι Σαββάτου, με καιρό-μαγεία και χρόνο για καφενείο άπλετο, στην ωραιότερη Πλατεία της χώρας η συζήτηση ήταν (ιδίως τώρα που ο πρόεδρος είναι ο ίδιος και στα δύο, κι έχει αλλάξει και τους προπονητές και στα δύο…) Πανιώνιος-Ολυμπιακός μπάσκετ, Ολυμπιακός-Πανιώνιος ποδόσφαιρο. Το χαλαρό προγνωστικό, δύο λογικές ήττες. Μία μικρή στο ποδόσφαιρο, μία μεγαλύτερη στο μπάσκετ. Βράδυ Σαββάτου, συνειδητοποιούσαμε πως λίγο έλειψε να έχουμε ηττηθεί στο μπάσκετ με λιγότερους πόντους… απ’ όσα γκολ στο ποδόσφαιρο! Επτά, πέντε.
Μπάσκετ, ουδέν οίδα. Ποδόσφαιρο, είναι ξεκάθαρο ότι ο Πανιώνιος “βρέθηκε πρόχειρος” και μάζεψε μονάχος όσα το φυσιολογικό θα ‘ταν να τα έχουν αναλογικά μοιραστεί στην καμπούρα και προηγούμενοι επισκέπτες στο Καραϊσκάκη. Εκείνοι, “στην ημέρα”, είχαν πέσει σε πολύ καλύτερο Ολυμπιακό. Κι όμως, έφυγαν με σκορ πολύ προτιμότερο από 5-0. Φυσικά, στον Πανιώνιο… δεν φταίνε οι προηγούμενοι ή οι επόμενοι ή ο ίδιος ο Ολυμπιακός. Δεν φταίει κανείς άλλος, όταν το κάθε κλέψιμο που παθαίνει στη σέντρα, δίχως μηχανισμούς στοιχειώδους αλληλοκάλυψης, γίνεται ένα σόλο και γκολ ή μία πάσα και τετ-α-τετ για γκολ.
Το 5-0, όμως, μοιάζει μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Ολυμπιακό παρά για τον Πανιώνιο. Ένα ευκολάκι, που ενδεχομένως παραμορφώνει. Αλλ’ ο MVP του Ολυμπιακού 2010-2011, ευτυχώς για τον Ολυμπιακό, ξέρει. Να μη κοιτάζει το ταμπλό, αλλά το γρασίδι. Ο MVP είναι, εννοείται, ο Ερνέστο Βαλβέρδε. Εάν το πρώτο ημίχρονο κατά του Παναθηναϊκού ήταν μία σπάνια σπονδή στο συνδυαστικό ποδόσφαιρο και δικαιολογούσε στο 100% τη… θυμωμένη, μετέπειτα, δήλωση του κόουτς ότι “έτσι θα προχωρήσουμε” γιατί “αυτό είναι το κανονικό ποδόσφαιρο”, το πρώτο ημίχρονο κατά του Πανιωνίου ήταν κάτι άλλο. Μία σαφής ένδειξη για δύο πράγματα.
Ένα, ότι η ήττα απ’ τον Αιώνιο κάτι, μέσα τους, το φρέναρε. Κάτι, σε φόρα, έκοψε. Νορμάλ. Και, φύσει, παροδικό. Δύο, ότι δίχως τον Ντουντού και τον Ιμπαγάσα η δυνατότητα για συνδυαστικό ποδόσφαιρο με έξι-εφτά παίκτες στην επίθεση να “έρχοντα騔 στον αντίπαλο και να κάνουν ντου από παντού, συρρικνώνεται. Νορμάλ, κι αυτό. Προφανώς, συρρικνώνεται. Άλλο να κάνει το παιγνίδι, κινώντας τα νήματα από πίσω, ο Ιμπαγάσα. Ή να έχει πάρει την πρώτη πάσα ο Ντουντού. Και άλλο, να παίρνουν την πρώτη πάσα και να κάνουν το παιγνίδι (που δεν “το έχουν” να το κάνουν) οι… στόπερ! Το αποτέλεσμα ήταν να μη δούμε ούτε για δέκα λεπτά αυτό (το υψηλής έντασης και κλάσης παιγνίδι) που άλλες φορές είναι 20 λεπτά, 30 λεπτά, έως ένα ημίχρονο. Κι αυτό, δεν είναι φύσει παροδικό.
Παίρνει δουλειά, πολλή δουλειά, για να μπορεί να λειτουργεί το σύστημα και ερήμην του Ιμπαγάσα ή του Ντουντού. Η απόσταση βασικών-αναπληρωματικών, σε τούτες τις θέσεις, παραείναι μεγάλη. Αλλ’ ο Ολυμπιακός, πάλι, έχει πολλά απ’ τα οποία δεν ξέρεις ποιο να διαλέξεις πρώτο για να φυλαχτείς. Ο κάθε Πανιώνιος που θα δουλεύει καλά στην πτέρυγα Τοροσίδη/Φετφατζίδη είναι ο κάθε Πανιώνιος που δεν θα ‘χει την ισορροπία να δουλεύει εξίσου καλά στην πτέρυγα Ραούλ Μπράβο/Ριέρα.Ή το ανάποδο. Κι ο κάθε Πανιώνιος που θα μπλοκάρει την κόκκινη ανάπτυξη είναι ο κάθε Πανιώνιος που θα την πατάει, στο πρώτο καίριο ατομικό λάθος ή στο δεύτερο, απ’ την απέναντι ατομική ποιότητα.
Κι ο Ολυμπιακός, εφέτος τουλάχιστον, λίγο-πολύ με Πανιώνιους θα ‘χει να τα βγάζει πέρα. Κάπως έτσι, ο Ολυμπιακός έγινε η πρώτη ομάδα της Σούπερ Λιγκ που έπιασε τα 20 γκολ κι ο Πανιώνιος (που όλος μαζί είναι όσος ο μισός Ριέρα!) η πρώτη που έπιασε, στο παθητικό της, τα 15. Ξεμένει τελευταίος, και το αμέσως επόμενο ματς, με τον καλό Ατρόμητο στη Νέα Σμύρνη, είναι κιόλας “ζωή και θάνατος”. Νωρίς, τα μέσα του Νοεμβρίου, για ζωές και για θανάτους, αλλ’ αυτό είναι. Ακουσα στην “Αθλητική Κυριακή”, μία εβδομάδα πίσω, τον Νίκο Καραγεωργίου να μιλά για οκτώ-εννέα ομάδες που θα δώσουν τη μάχη να επιβιώσουν. Η μοναδική απορία που μου άφησε, είναι πού βρήκε τις δύο-τρεις… που δεν θα κινδυνεύσουν επ’ ουδενί.
Κατά την ταπεινή εκτίμησή μου, στο απυρόβλητο είναι μόνον το top-5. Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, Αρης, ΠΑΟΚ, τέλος. Οι άλλοι έντεκα, όλοι, είναι μέσα. Όταν ο τρίτος Αστέρας Τρίπολης ηττάται εντός έδρας απ’ τον προτελευταίο Πανσερραϊκό, αυτό είναι επιβεβαίωση. Ναι, ο Πέτρος Θεοδωρίδης μπορεί να στείλει ένα ευχαριστήριο στον… Ζεπ Μπλάτερ που δεν βάζει την τεχνολογία στο ποδόσφαιρο, αλλά το 0-2 “έγραψε”. Και στη ροή της σεζόν όλοι θα έχουν την ευκαιρία τους να “βγάλουν” τέτοια αποτελέσματα. Σαν του Ολυμπιακού Βόλου στη Νέα Σμύρνη, του Αστέρα Τρίπολης στο Παγκρήτιο, στο Αλκαζάρ, στο Παμπελοποννησιακό, του Εργοτέλη στο Πανθεσσαλικό ή στη Νέα Σμύρνη, της Καβάλας στο Καυτανζόγλειο, της Κέρκυρας στις Σέρρες. Αυτά που κάνουν το πράγμα, τρελό αχταρμά.
Ασφαλώς, κάποιοι απ’ τους έντεκα υποψήφιους προς αποχώρησιν πατάνε σε πιο γερά πόδια από κάποιους άλλους. Μπορώ, εδώ, να ξεχωρίσω τις δύο ομάδες που τις διευθύνουν οι άνθρωποι οι οποίοι δεν είναι απλοί άνθρωποι, είναι ο καθένας… μία ορχήστρα, Μπέος και Ψωμιάδης. Κι ακριβώς επειδή είναι αυτοί που είναι, ο Μπέος κι ο Ψωμιάδης είν’ οι πρώτοι που ξέρουν πως “απαγορεύεται” στ’ αποδυτήριά τους η ιδέα ότι “εμείς δεν πέφτουμε”. Πηγαίνει, περίπου, όπως με την καρδιά. Δεν κινδυνεύει, αυτός που ξέρει. Περισσότερο, κινδυνεύει όποιος νομίζει πως δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ σ’ αυτόν.
