Το πάρτι της καθηγήτριας

(link:271913)Συνέχεια του προηγούμενου…(/link)

Πήγα στο πάρτι της φίλης που έγινε καθηγήτρια αλλά το υπόλοιπο ματς του ΠΑΟΚ δεν το είδα. Κανένας δεν έβλεπε τηλεόραση ή για την ακρίβεια δεν είδα να υπάρχει τηλεόραση και κάναμε ότι κάνουν οι άνθρωποι σε συγκεντρώσεις που ένας φίλος τους γίνεται καθηγητής. Ακριβώς τα ίδια που κάνουν όταν δεν γίνεται. Δηλαδή ξεσκίζουν τα μπουκάλια, κάνουν γουρουνιές στον μπουφέ και επιστρέφουν σπίτι τους με την υπόσχεση ότι «αύριο που είναι Δευτέρα ξεκινάω μια καινούργια ζωή». Στην οποία θα πηγαίνω με τα πόδια στο γραφείο, θα τρώω υγιεινά και θα κόψω το ποτό και θα βλέπω τα ματς του ΠΑΟΚ ολόκληρα και δεν τα αφήνω στην μέση με το που με καλούν σε πάρτι.

Όχι δηλαδή ότι έχασα και πολλά επειδή δεν είδα ολόκληρο το ματς. Εφυγα στο 60 που ο Σηφάκης κρατάει το cool του και όπως πέφτει προς την μία διατηρεί αρκετή ισορροπία για να μπορέσει να σηκώσει το χέρι και να αποκρούσει το τεχνικό πλασέ του Βιεϊρίνια.

Μετά το 60 από ότι είδα ο ΠΑΟΚ δείχνει αυθεντική ομάδα του Σάντος δεν σκίζεται να κάνει σκορ και δύο φάσεις σε μισή ώρα δεν είναι και τόσο πολλές που να σε πάρουν τα κλάματα που δεν τις είδες live.

Στην μετάδοση του ματς του ΠΑΟΚ ακούστηκε και ένα νέο version της κλασικής εκδοχής ότι οι ομάδες που προηγούνται στο σκορ κλείνονται. Ακούστηκε ότι ο Εκτορ+Ραούλ+Κούπερ φωνάζει στην ομάδα του να μην κλείνεται στην άμυνα γιατί είναι η φυσική ροπή των παικτών όταν δέχονται γκολ να κλείνονται πίσω. Μέχρι χθες υπήρχε η εντύπωση ότι βγαίνουν μπροστά για να ισοφαρίσουν αλλά κάθε νέο κλισέ είναι χαρά στις μεταδόσεις.

Όπως και χαρά είναι τα κολλήματα. Αυτά που ο σπίκερ αποφασίζει ότι το ματς παίζεται ώστε να μπορούμε να βλέπουμε τον ένα και μόνο παίκτη. Τον εκλεκτό που θα οδηγήσει την ομάδα, του ελληνικό ποδόσφαιρο και γιατί όχι την χώρα του και τον πλανήτη στην σωτηρία.

Κάτι σαν το μωρό του διαστήματος που γεννιέται στην γη στους «Επικυρίαρχους» του Αρθουρ Κλαρκ. Στο Καραϊσκάκη τον ρόλο είχε αναλάβει ο – γαμώτο όλο πάω να γράψω Στέλιος – Κώστας Μανωλάς. Ο οποίος στο σύνολο έχει κάνει πολύ καλές εμφανίσεις και έδειξε και χαρακτήρα στο ακυρωθέν γκολ, που με ένα μέτρο απόσταση από τον αντίπαλο αν ήταν άλλος δεν ξέρω τι θα είχε κάνει και εν μέρει με το δίκιο του.

Μπράβο λοιπόν στο παιδί για την πρόοδο και τον στρωτό του χαρακτήρα και ελπίζω να μην χαλάσει γρήγορα γιατί οι περισσότεροι έτσι ξεκινάνε και με τα χρόνια τρομάζεις να τους γνωρίσεις.

Άλλο όμως να κάνεις το αγωνιστικό και ψυχολογικό προφίλ του Μανωλά και άλλο να λες καμιά δεκαριά φορές «να το χαρώ το πουλάκι μου τι ωραία που τα κάνει όλα».

Και να, να κόβει ο Μανωλάς, τι ωραία που κόβει. Και να, να τρώει ντρίμπλα ο Μανωλάς τι ωραία που την τρώει». Αφού φτάσαμε ότι με την «παγκόσμια κρίση» η λύση είναι να βγουν ένας, δύο, χιλιάδες μανωλάδες. Με το «παγκόσμια» τονισμένο για τον φόβο των ρουφιάνων.