Το πρωτάθλημα επί πίνακος (vids)

Top 10

10. Ο Λεονάρντο. Παίκτης-ορχήστρα για τα δεδομένα του Λεβαδειακού, ήταν το Αλφα και το Ωμέγα μέσα στο γήπεδο για να σωθεί η ομάδα της Βοιωτίας. Αν και μέσος, πέτυχε μόνος του όσα γκολ πέτυχαν όλοι μαζί οι επιθετικοί της ομάδας του, τα περισσότερα καθοριστικά. Το ενδιαφέρον του Μπάγεβιτς και του Σάντος αποτελεί από μόνο του τίτλο τιμής για τον 23χρονο Βραζιλιάνο.

9. Ο Βασίλης Κουτσιανικούλης. Δεν έχει κλείσει ούτε τα 21 και ήδη τα υπερβολικά όπως πάντα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων των βάφτισαν «Ελληνα Μέσι». Εβαλε όμως κι αυτός το χεράκι του, καθώς η ταχύτητα και η ικανότητά του να χειρίζεται τη μπάλα είναι σπάνια για Ελληνα ποδοσφαιριστή. Αυτά τα στοιχεία κάνουν τους μεγάλους να σφάζονται στα πόδια του και παρόλο που πέτυχε μόνο 3 γκολ, έδωσε άλλες 5 ασίστ και ήταν από τους βασικούς συντελεστές της άνετης παραμονής του Εργοτέλη στη Σούπερ Λιγκ.

8. Ο Πανθρακικός. Οι νεοφώτιστοι άρχισαν τη σεζόν με τρεις ήττες και οι ειδήμονες τους είχαν για τελειωμένους από τη Σούπερ Λιγκ πριν φύγει ο Σεπτέμβρης. Τελικά το θαύμα του Εμίλιο Φερέρα, με πρωταγωνιστές τους αέρινους Ριέρα και Ντιαλό, τερμάτισε 9 ολόκληρους βαθμούς πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού και μάλιστα παίζοντας ποδόσφαιρο κι όχι καταστρέφοντάς το για χάρη της σκοπιμότητας.

7. Ο Σιμάο. Δεν σκοράρει, δεν δίνει ασίστ αλλά μαρκάρει για δύο και ήταν ο πιο σταθερός παίκτης του Παναθηναϊκού σε μια σεζόν που άλλοι υποτίθεται πως είχαν την υποχρέωση να την πάρουν στις πλάτες τους. Ηρθε ως στόπερ, χωρίς εμπειρίες από ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, λίγο ατσούμπαλος και επιρρεπής στις κάρτες. Με έναν χρόνο συστηματικής δουλειάς και τυφλή εμπιστοσύνη από τον Τεν Κάτε έγινε ένας σύγχρονος αμυντικός μέσος, περιζήτητος από πολλούς ευρωπαϊκούς συλλόγους. Σίγουρα ο πιο βελτιωμένος παίκτης της σεζόν. Δεν κόστισε σχεδόν τίποτα και όταν πουληθεί θα φέρει στον σύλλογο περίπου 7 εκατομμύρια ευρώ.

6. Η Λάρισα. Το καλοκαίρι έχασε τον επιτυχημένο Δώνη, έκανε κακές επιλογές και φορτώθηκε με «παλτά» τύπου Ρομπέρ και Μπενζά αλλά είχε την ψυχραιμία, την ικανότητα και τα χρήματα για να διορθώσει τα λάθη και να αναστρέψει την κατάσταση. Γιαννακόπουλος και Μετίν γύρισαν στην Ελλάδα το Γενάρη και μας θύμισαν πως δεν είναι όλοι οι 35άρηδες τελειωμένοι. Από τον Δεκέμβρη και μετά έκανε μόνο μία ήττα και τελικά ανταμοίφθηκε με ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο. Μεγάλη μπάλα δεν έπαιξε αλλά άξιος και ο Ουζουνίδης τελικά.

5. Ο Φαμπιάν Εστογιανόφ. Αλλος είχε το όνομα κι άλλος τη χάρη. Ο Αλβάρο Ρεκόμπα ήταν ο σταρ του Αυγούστου, όταν μονοπωλούσε τα πρωτοσέλιδα με την είδηση της μεταγραφής του, αλλά ήταν ο λιγότερο διάσημος συμπατριώτης του που έκλεψε την παράσταση με τα μαγικά κόλπα του εντός αγωνιστικού χώρου, συνδυάζοντας ουσία και θέαμα. Δεν είναι τυχαίο πως μπήκε στο μάτι των μεγάλων συλλόγων.

4. Ο Ισμαέλ Μπλάκο. Σε μια σεζόν που η ομάδα του πήγαινε για πολύ καιρό από το κακό στο χειρότερο και είχε μείνει πρόωρα εκτός στόχων, ο ίδιος ήταν η όαση. Πρώτος σκόρερ της Σούπερ Λιγκ για 2η φορά σε ισάριθμες σεζόν στην Ελλάδα, έστω κι αν το χαμένο πέναλτι χθες του στέρησε την αποκλειστικότητα. Τα 14 γκολ δεν είναι κανένα σπουδαίο ρεκόρ αλλά το ελληνικό πρωτάθλημα είχε να δει από τον Αλεξανδρή επιθετικό να ανδεικνύεται πρώτος σκόρερ σε δύο συνεχόμενες σεζόν.

3. Ο Λουτσιάνο Γκαλέτι. Ακόμη μεγαλύτερο το δικό του κατόρθωμα, καθώς ήταν η πρώτη φορά από τη σεζόν 1995-96 και τον Βασίλη Τσιάρτα που ένας μέσος κατάφερε να αναδειχθεί πρώτος σκόρερ, έστω κι αν μοιράστηκε τον τίτλο. Πέρα όμως από τα 14 γκολ είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του πρωταθλητή Ολυμπιακού μετά την αποχώρηση Τζόρτζεβιτς, έστω κι αν στοίχισε πολύ λιγότερα από τον πολυδιαφημισμένο Ντιόγκο και τραβάει πάνω του την προσοχή πολύ λιγότερο από τον ιντριγκαδόρο Λέτο.

2. Ο ΠΑΟΚ. Και κυρίως ο Σάντος, ο Βρύζας και κατ’επέκταση ο Ζαγοράκης που τους επέλεξε και τους στήριξε. Ειδικά ο Πορτογάλος πέρασε την προηγούμενη σεζόν από ουκ ολίγα λαϊκά δικαστήρια στην Τούμπα, αλλά βρήκε το κουράγιο να μείνει και να παλέψει για την υπέρβαση σε μια ομάδα με χαμηλό προϋπολογισμό για τα δικά του κυβικά. Με σωστές επιλογές και έμφαση στην άμυνα έχτισε ένα σύνολο που είχε ουσία και σταθερότητα. Δηλαδή ακριβώς τα χαρακτηριστικά που έχουν οι ομάδες πρωταθλητισμού. Ηδη η 2η θέση είναι υπέρβαση. Αν τα καταφέρει και στα πλέι οφ θα πρόκειται για θαύμα, τηρουμένων των αναλογιών.

1. Ο Ολυμπιακός. Δικαιωματικά ως πρωταθλητής. Παρά την παραδοσιακή γκρίνια για την διαιτησία, η διαφορά από τους υπόλοιπους δεν αφήνει για φέτος περιθώρια αμφισβήτησης. Αξιοποίησε σχεδόν απόλυτα τη δύναμη της έδρας του, παίζοντας ενίοτε και καλή μπάλα στο Καραϊσκάκη, ενώ ήταν επαρκώς ουσιαστικός μακριά από αυτή. Βαλβέρδε και Ντουντού συμπληρώνουν – μαζί με τον Γκαλέτι που είπαμε πιο πάνω – την τριάδα αυτών που διαχρονικά μέσα στη σεζόν είχαν την πιο ουσιαστική συνεισφορά στο 12ο στα τελευταία 13 χρόνια.

Bοttom 10

10. Ο Πανσερραϊκός. Πλήρωσε μια σειρά λάθος επιλογών. Με εξαίρεση τον πολύ καλό Αμπουμπακαρί κανένας από τους ξένους δεν βοήθησε ουσιαστικά, ενώ ο Παπακώστας περισσότερο φώναζε για την διατησία παρά κατάφερε να διορθώσει τα προβλήματα της ομάδας του. Οταν ανέλαβε ο Μπρος μάλλον ήταν ήδη αργά. Εριξε στα βαθιά μερικούς καλούς πιτσιρικάδες όπως ο Παπάζογλου, ο Βοσκόπουλος, ο Σιάκκας, ο Ανάκογλου κι ο Γεωργιάδης αλλά το ταλέντο κι ο ενθουσιασμός τους δεν ήταν αρκετά για να σωθεί η παρτίδα αφού οι πιο έμπειροι ήταν απόντες.

9. Ο Βίκτορ Αγκάλι. Μετά από σχεδόν μια δεκαετία αξιοπρεπούς παρουσίας σε πρωταθλήματα σαν το γαλλικό και το γερμανικό οι άνθρωποι της Ξάνθης νόμιζαν πως στο πρόσωπό του θα έβρισκαν τον παίκτη που θα έλυνε το επιθετικό πρόβλημα της ομάδας. Τελικά μάλλον το επιδείνωσε, αφού η συνεισφορά του ήταν μόλις 3 γκολ. Ακόμη και με αυτά πάντως ήταν – μαζί με άλλους – ο πρώτος σκόρερ της ομάδας! Αν συνυπολογίσουμε την κακή χρονιά του πολλά υποσχόμενου πέρυσι Γκρζέλακ και τις αλλαγές προπονητών, κατανοούμε εύκολα γιατί η Ξάνθη κινήθηκε φέτος στη μετριότητα. Το φάντασμα του Ραντζίνσκι είναι ακόμη πάνω από τα Πηγάδια…

8. Ο Μιχάλης Κωνσταντίνου. Ποιός; Ναι, αν δεν το θυμάστε ήταν στο πρώτο μισό της σεζόν στον Ηρακλή. Μόνο που δεν είχε καμία σχέση με το θωρηκτό που είχαμε δει στο πρώτο πέρασμά του από τη Θεσσαλονίκη και το Γενάρη επέστρεψε στα πάτρια εδάφη χωρίς να χυθούν δάκρυα για χάρη του στο Καυτανζόγλειο. Εξίσου απογοητευτικοί και οι άλλοι επιθετικοί του Ηρακλή με πρώτο και καλύτερο τον Αγρίτη που έμεινε αιώνιο ταλέντο. Ευτυχώς που υπήρχε και ο Επστάιν και σώθηκε η χρονιά γιατί κι εκεί χάσαμε το μέτρημα με τις αλλαγές προπονητών. Πεντράθα, Μπορέλ, Κατσαβάκης και τελικά… πάει κι αυτός, χωρίς να πολυκαταλάβουμε εμείς οι απ’έξω τι παραπάνω από την παραμονή περίμενε ο Ρέμος και τον έδιωξε.

7. Ο Αστέρας Τρίπολης. Στην πρώτη του σεζόν ήταν η ευχάριστη έκπληξη, φέτος όμως ήταν μεγάλη απογοήτευση παρόλο που τελικά σώθηκε. Για μια ομάδα με τα χρήματα του Αστέρα και το ρόστερ που διαθέτει στόχος λογικά ήταν η Ευρώπη και όχι η παραμονή. Ο Καρβαλιάλ έκανε γερή αρπαχτή, τα έκανε μούσκεμα και άφησε τον Κωστένογλου να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, ενώ και ατομικά, όλη αυτή η λεγεώνα των ξένων δεν δικαιολόγησε σε καμία περίπτωση το παντεσπάνι της. Οτι χειρότερο μπορούσε να συμβεί για να ξενερώσουν οι ιδιοκτήτες και να κλείσουν την κάνουλα που ρέει το χρήμα.

6. Ο Ζιλμπέρτο Σίλβα. Εντάξει δεν είναι ακριβώς περίπτωση… Φλάβιο Κονσεϊσάο, αλλά από τον παίκτη που έχει συμβόλαιο με τουλάχιστον διπλάσιο ποσό από τον 2ο πιο ακριβοπληρωμένο στην Ελλάδα περιμέναμε πολύ περισσότερα. Δεν ήταν καν μέσα στους λίγους διακριθέντες του φετινού Παναθηναϊκού. Με το όνομα που κουβαλάει το οποίο υποτίθεται πως αποτελεί εγγύηση, είναι η μοναδική από τις μεταγραφές του καλοκαιριού που η ευθύνη για τη μικρή προσφορά του βαραίνει περισσότερο τον ίδιο τον παίκτη από αυτούς που τον επέλεξαν. Τουλάχιστον σε κάθε του συνέντευξη σε ξένα μέσα ενημέρωσης λέει πόσο όμορφη χώρα είναι η Ελλάδα. Για σποτάκι του ΕΟΤ μια χαρά…

5. Ο Σέρχιο Κόκε. Από τις αποκαλύψεις της προηγούμενης σεζόν εξελίχθηκε σε μεγάλη απογοήτευση της φετινής. Από εκεί που έπαιρνε το Αρη στις πλάτες του και με τα δικά του γκολ τον έβγαλε στην Ευρώπη, φέτος τον έπαιρνε… στη μπάκα που πρόλαβε να φτιάξει μετά τον πρώτο χρόνο στη Θεσσαλονίκη. Ηταν ο βασικός υπαίτιος για τον πενιχρό απολογισμό των 30 γκολ (όσα έβαλε κι ο ΟΦΗ που έπεσε). Πολύ λιγότερα από αυτά που υποσχόταν το βιογραφικό του πρόσφερε κι ο ακριβοπληρωμένος Ρεγκέιρο.

4. Η ΑΕΚ. Ή μήπως ο Γιώργος Δώνης και ο Ντέμης Νικολαϊδης που τον επέλεξε; Γιατί η χρονιά χάθηκε πριν καλά-καλά αρχίσει και μετά το περσινό… παραλίγο πρωτάθλημα, η αποτυχία ήταν πιο ηχηρή και επώδυνη από άλλες φορές. Οχι πως με την αλλαγή διοίκησης διορθώθηκαν τα πράγματα. Ο Μπάγεβιτς έβαλε μια τάξη σε αγωνιστικό επίπεδο αλλά όχι και στα αποδυτήρια όπου κάθε λίγο πέφτει ξύλο ή «γαλλικά» με τον ίδιο μάλιστα πρωταγωνιστή και όχι πυροσβέστη, ενώ το κλίμα παρέμεινε νοσηρό και αβέβαιο μέχρι το τέλος.

3. Ο Λάμπρος Χούτος. Ηταν ίσως ο MVP στο δεύτερο γύρο της προηγούμενης σεζόν και όλοι πιστέψαμε οτι η αναγέννηση ήταν αποτέλεσμα ωρίμανσης. Τελικά φέτος ξανάγινε ο… γνωστός Χούτος. Για χάρη του ο Πανιώνιος έδιωξε τον επιτυχημένο και σοβαρό Λίνεν, ο ίδιος συνέχισε να είναι σκιά του εαυτού του και να δημιουργεί προβλήματα, ενώ στο δεύτερο μισό της σεζόν πέρασε και δεν ακούμπησε από τον ΠΑΟΚ. Σκέτη απογοήτευση σε όλα τα επίπεδα.

2. Ο Παναθηναϊκός. Δεν είναι η πρώτη σεζόν που ξεκινά με μεγάλα όνειρα και φιλοδοξίες για να καταλήξει σε φιάσκο. Είναι όμως η πρώτη που ξόδεψε τόσα πολλά χρήματα και οι απαιτήσεις ήταν απόλυτα λογικά πολύ μεγαλύτερες. Οσο για ευθύνες; Από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς… Από τον αλληλοσπαραγμό των μετόχων, την ανεπάρκεια του Τεν Κάτε και την κακή νοοτροπία των παικτών που έχασαν έναν σωρό βαθμούς από αντιπάλους μικρής δυναμικότητας, μέχρι τον Κώστα Αντωνίου που διαχειρίστηκε το τεράστιο μπάτζετ με παταγώδη αποτυχία και μοιραία του αναλογεί το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης.

1. Ο ΟΦΗ. Επιασε πάτο. Το κακό φαινόταν να έρχεται τα τελευταία χρόνια αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα για να το αποτρέψει. Στον πρώτο γύρο το πάλεψε όσο μπορούσε και τα γκολ του Εντόι του έδωσαν ελπίδα. Τελικά τον πούλησε κι αυτόν το Γενάρη, έφερε κάτι περίεργους ξένους που δεν βοήθησαν καθόλου και όπως ήταν φυσικό το καράβι βυθίστηκε χωρίς καν να καταφέρει να δώσει μάχη ως το τέλος. Ακόμη κι εκεί στον πάτο όμως, ο καπετάνιος που το βούλιαξε δεν λέει να φύγει…