Το ρεπερτόριο κάνει τον άνδρα

Μην το σκέφτεστε ότι μπορεί να είναι από αλλού. Από την μεριά του Νίκου Πατέρα βγήκε η είδηση ότι σκέφτεται σοβαρά να παρατήσει την προεδρία με το που τελειώσουν οι αγωνιστικές υποχρεώσεις του Παναθηναϊκού. Αν το κάνει ο Πατέρας, εκτός του ότι θα φύγει έχοντας φτιάξει πρόσωπο στον χώρο των Παναθηναϊκών, κάνει και τον εαυτό του «χρυσή εφεδρεία». Κάθε φορά που θα πηγαίνει άσχημα ο Παναθηναϊκός θα ακούγεται «Αν υπήρχε ο Πατέρας τα πράγματα θα ήταν αλλιώς».

Ο ένας λόγος από τους δύο που είπε Πατέρας γιατί πιθανόν να παραιτηθεί ήταν πιστευτός. Πράγματι ασχολείται με τον Παναθηναϊκό από το πρωί μέχρι το βράδυ και πρέπει να έχει παραμελήσει την δουλειά του. Ο δεύτερος όμως με την οικογένεια, ότι θέλει να ασχοληθεί περισσότερο, τον βλέπω να λέγεται για τα μάτια του κόσμου. Κανένας άντρας στα 40φεύγα του δεν έχει διάθεση να παρατήσει μια ποδοσφαιρική ομάδα για να πηγαίνει νωρίς σπίτι. Το «είμαστε μακριά από τις οικογένειες μας» είναι, όμως, must όταν έλληνες παράγοντες μιλάνε για τις ομάδες τους. Μέχρι και ο Παύλος Γιαννακόπουλος όταν είχε βγει να πει ότι σκέφτεται να αφήσει την προεδρία του μπάσκετ, είχε προσθέσει «για να ασχοληθώ επιτέλους με την οικογένεια μου».

Εκτός, όμως, από τις ποδοσφαιρικές αποκαλύψεις είχαμε και αποκάλυψη gay αντικειμένου. Ο Ρίκι Μάρτιν came out of the closet. Το 2000 όταν τον είχαν ρωτήσει αν είναι gay είχε απαντήσει ότι αυτές τις φήμες τις βγάζουνε διάφοροι κακόβουλοι που δεν έχουν τι άλλο να κάνουν, αλλά τι μπορεί να κάνει ο ίδιος; Ό,τι μπορούσε έκανε, μέχρι και δίδυμα το 2008, αλλά πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Ετσι, έγραψε στο blog του «Είμαι ένας ευτυχισμένος gay άνδρας και ευλογημένος για αυτό που είμαι». Αυτά είπε ο Ρίκι κορίτσια και μέρες που είναι θέλω να κάτσετε να το σκεφτείτε μήπως φταίτε και εσείς λίγο. Γιατί έτσι όπως έχετε γίνει σαν ξυνόμηλα, πόσοι μείναμε που να μην το πηγαίνουμε το γράμμα; Εγώ, ο Παπαθεμελής, ο Μανώλης Σκούφαλης και πέντε, δέκα ακόμα. Την αμαρτία μου, όμως, θα την πω και ας χάσω ένα 37% στο ροκόμετρο. Τον Ρίκι Μάρτιν πάντα τον γούσταρα. Και σε στιλ και τα τραγούδια του. Μέχρι που το Vida Loca μου το είχαν πάρει δώρο σε CD.

Εβλεπα για τρίτη φορά το High Fidelity, που είναι και η τελευταία κανονική εμφάνιση του Τζακ Μπλακ πριν το γυρίσει στην μπαλαφάρα και την έχει γράψει και ο Nick Hornby, που στην Ελλάδα είχε μεγαλύτερη επιτυχία με το Fever Pitch. Μου αρέσει γενικά σαν ταινία, αλλά το στοιχείο που γούσταρα ήταν όταν ο Μπλακ ή ο Κιούζακ έκαναν τους καταλόγους τραγουδιών με τα «καλύτερα πέντε τραγούδια για…». Και μετά ήταν για «…χωρισμό», «…πρωινά της Δευτέρας», «…αμερικάνικα αυτοκίνητα» ή ότι άλλο. Να κάνω λοιπόν και εγώ τον κατάλογο από τα πέντε καλύτερα τραγούδια που τραγουδήθηκαν από gay τραγουδιστές ή συγκροτήματα.

No1. Mother Fist από τον Marc Almond.
No2. Valerie από τον Elton John.
No3. Don’t Leave me this Way από τους Communards.
No4. Tainted Love από τους Soft Cell.
Νο5. Let’s turn it on από τον Freddie Mercury.

Δεν βάζω από Ελληνες γιατί με τον νόμο που έχουμε περί Τύπου μπορεί ο άλλος να έχει δηλώσει ότι είναι gay, αλλά αν το γράψεις να σου κάνει αγωγή και να τρέχεις στα δικαστήρια έστω και αν αθωωθείς. Τέλος πάντων και πάντα για καλό, αν ένοιωθα τρελό αγόρι το κομμάτι μου θα ήταν το «Τάκα, τάκα, τάκα, τα. Τάκα, τάκα, τάκα, τα. Τάκα η καρδιά μου πως χτυπά».

Η μεγάλη σκηνή για gay εκτέλεση τραγουδιού είναι στο Blues Brothers (μόνο το 1 υπάρχει, το 2 για τους fan δεν υπάρχει) όταν το συγκρότημα επειδή δεν ξέρει άλλο country κομμάτι παίζει το Stand by Your Man, της Tammy Wynette. Όποτε βλέπω την σκηνή θυμάμαι και την φράση του φίλου μου του Μάκη Sheppard: «Αν περιμένεις μέσα στο αμάξι να ανάψει το πράσινο και στο διπλανό αμάξι κάθεται ένας και τραγουδάει το I am a Woman in Love ή το Του Αγοριού του Απέναντι Πείτε του πως Πεθαίνω δηλαδή τι θα νομίσεις ότι είναι;». Το ρεπερτόριο είναι που κάνει τον άνδρα.