To “show time” του Μουρίνιο
Εφτασα στην Οσέρ, Δευτέρα απόγευμα. Προτίμησα, πρώτα να πάω κατευθείαν στο «Αμπέ Ντεσάν» για να πάρω τη διαπίστευση. Κι ύστερα, ξενοδοχείο. Με λιγοστόν ύπνο αποβραδίς, με κοντά τέσσερις ώρες πτήση Αθήνα-Παρίσι, άλλες δύο έπειτα στον εθνικό δρόμο με το νοικιασμένο αυτοκίνητο, και με γραψίματα για την «Εξέδρα» να με περιμένουν, θα «έφευγα» αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος. Για τον Ζοσέ, «μπορούσα να μείνω». Δεν έχασα.
Ο Πορτογάλος είπε όσα είχε να πει. Ερωτήσεις. Ενόψει Οσέρ-Ρεάλ, ο Ισπανός δημοσιογράφος δεν είν’ εύκολο να βρει κάτι ιντριγκαδόρικο να ζητήσει για να μάθει. Αλλά στη Ρεάλ, ακόμη και το μικρό είναι «μέγα θέμα». Το μέγα θέμα της Δευτέρας ήταν γιατί έμεινε έξω απ’ την αποστολή, δίχως να ‘ναι τραυματίας ή τιμωρημένος, ο Πέδρο Λεόν! Δέκα εκατομμύρια, θερινή αγορά, απ’ τη Χετάφε.
Το μάτι του Μουρίνιο άστραψε. Χρόνο είχε, άφθονο. Η ομάδα δεν θα έκανε προπόνηση, μετά την πρες-κόνφερανς. Την είχε κάνει, πριν το ταξίδι, το πρωί στη Μαδρίτη. Ο Μουρίνιο «ρούφηξε» την ερώτηση, μια απλή ερώτηση…ελλείψει άλλης, και την έσκισε. Όπως «σκίζουν» οι σπουδαίοι τραγουδιστές, τα νορμάλ τραγούδια. Ο τρόπος που αξιοποίησε την ερώτηση, μ’ έκανε ν’ αναρωτηθώ μπας και (σε συνεννόηση με τον απεσταλμένο ρεπόρτερ) την είχε στήσει κιόλας.
Και γιατί με ρωτάς για τον Πέδρο Λεόν, και ποιος είναι τέλος πάντων ο Πέδρο Λεόν, και με ρωτάς σαν ν’ άφησα έξω τον Ζιντάν ή τον Μαραντόνα ή τον Ντι Στέφανο, και ο Πέδρο Λεόν θα παίξει μόνον όταν δουλέψει όπως θέλω εγώ, όλο το ρεπερτόριο. Ενας «ισπανόφωνος» Γιάννης Ιωαννίδης παλαιών καλών, αλησμόνητων πες, καιρών. Ο ισπανικός Τύπος είχε βγάλει το μεροκάματο. Κι ο Μουρίνιο είχε κάνει τη δουλειά του.
Άλλη μία φορά, όπως εδώ και χρόνια παντού όπου δούλεψε, πήρε επάνω του (κι απάλλαξε εντελώς τους παίκτες του από) την πίεση του «δημόσιου ενδιαφέροντος». Ενας 100% larger-than-life τύπος που όμοιό του σε μαγνητισμό, απ’ όσους έχω βιώσει live, μόνο τον Μαραντόνα μπορώ να πω, τον περασμένο Ιούνιο στην Πρετόρια, τη βάση της Εθνικής Αργεντινής. Μόνον εκεί, και με τον Μουρίνιο, βλέπεις το τσούρμο των δημοσιογράφων σε κόκκινο συναγερμό…μη χαθεί έστω μία λέξη. Μόνον εκεί, και με τον Μουρίνιο, μπορούσε να περνά από δίπλα ο Μέσι, ή ο Κριστιάνο Ρονάλντο, κι όμως να μη τους «βλέπει», και να μη τους ενοχλεί, κανείς. Η μοναδική διαφορά έγκειται στο ότι ο Μουρίνιο είναι (και) προπονητής…
Μετά το ματς στην Οσέρ, υποτίθεται πως η αποστολή της Ρεάλ έφευγε σε ρυθμούς τρελής βιασύνης για το τσάρτερ της επιστροφής στην Ισπανία. Ο Μουρίνιο ατάραχος, στην ίδια θέση με μία μέρα πριν (Πέδρο Λεόν κ.λπ.), απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις. Στα ισπανικά, αν τον ρωτούσε Ισπανός. Στα αγγλικά, αν τον ρωτούσε «διεθνής» δημοσιογράφος. Συγχρόνως πρόσεχε και τη διερμηνεία, στα γαλλικά. Μία φορά, τη διέκοψε. Δεν το είχε μεταφράσει, ο διερμηνέας, όλο. Το μισό το είχε παραλείψει. Μία δεύτερη φορά, είπε στον διερμηνέα ότι δεν απέδωσε το νόημα σωστά και τον έβαλε να το ξαναπεί απ’ την αρχή. Την τρίτη φορά, ο Μουρίνιο τα είπε στα ισπανικά και τα μετέφρασε στα γαλλικά…ο ίδιος. Για να μη χάνει χρόνο!
Όταν ο press officer τον ενημέρωσε ότι η πρες-κόνφερανς είχε τελειώσει, ο Ζοσέ μου φάνηκε…να στενοχωριέται. Σηκώθηκε, έδωσε τη χειραψία του κι ένα χαμόγελο στον διερμηνέα, άλλη μία στον «επιτετραμμένο» της UEFA, περπάτησε προς την έξοδο, αίφνης κοντοστάθηκε, γύρισε πίσω. Στην πρώτη σειρά με τις καρέκλες, πρόσεξε ότι καθόταν ο εμβληματικός Γκι Ρου, σαράντα-τόσα χρόνια προπονητής της Οσέρ, τώρα σχολιαστής στη γαλλική τηλεόραση. Πήγε και του ‘δωσε το χέρι, με το σεβασμό ταπεινού μαθητή απέναντι στον πανεπιστημιακό. Πανεπιστημιακό, όχι καθηγητή με γαλόνια. Δάσκαλο ζωής.
Από τότε που μυήθηκα στην «ύπαρξη Μουρίνιο», λίγον καιρό πριν κληρωθούν Παναθηναϊκός-Πόρτο στο Κύπελλο UEFA 2002-2003, ποτέ και για τίποτα δεν στοιχημάτισα εναντίον του Μουρίνιο. Και δεν πρόκειται. Δεν διαψεύστηκα ποτέ. Και δεν πρόκειται.
