Το στοίχημα του Λέτο
Η επιτυχία είναι άτιμο πράγμα. Ή σε ανεβάζει κι άλλο ή σε κρατάει χαμηλά. Ο Σεμπάστιαν Λέτο έγραψε ιστορία. Έγινε ο πρώτος ξένος που παίρνει συνεχόμενα νταμπλ με δύο διαφορετικές ομάδες κι ο μοναδικός μαζί με τον Νικοπολίδη που το έχει πετύχει ανεξαρτήτου εθνικότητας. Έγινε σύνθημα με το που πάτησε το πόδι του, λατρεύτηκε από τον κόσμο του Παναθηναϊκού και τελείωσε τη σεζόν σφραγίζοντας έναν τελικό με δικό του γκολ κι ηγετική εμφάνιση. Όλα αυτά σε δυο μόλις χρόνια στην Ελλάδα, πριν καν κλείσει τα 24.
Αυτά, όμως, δεν είναι τα μοναδικά που έκανε φέτος ο Λέτο. Ξεκίνησε οδηγώντας τον Παναθηναϊκό, με τρία γκολ στις τρεις πρώτες αγωνιστικές, αυτό το θυμούνται όλοι. Όμως, μετά από αυτά τα γκολ που έδωσαν νίκες, δεν υπήρχε ανάλογη συνέχεια. Σκόραρε πάλι μετά από τέσσερις μήνες, βρήκε δίχτυα μια φορά τον Γενάρη και δυο φορές τον Μάρτιο. Και τα τρία γκολ ήταν διαδικαστικά, σε ευρείες νίκες του Παναθηναϊκού. Δεν σκόραρε στο Europa League, ενώ το γκολ στον τελικό ήταν το μοναδικό στο Κύπελλο.
Ο Λέτο έχει δύο δρόμους. Ο πρώτος είναι να εκμεταλλευτεί το εκπληκτικό ξεκίνημα που έχει στην Ελλάδα και την αυτοπεποίθηση που δίνουν οι τίτλοι. Έχει μάθει να κερδίζει, κάτι που για κάποιους άλλους αποτελεί μεγάλη τροχοπέδη στην καριέρα τους. Μπορεί να γίνει ξένος παίκτης αναφοράς για τον Παναθηναϊκό και το ελληνικό πρωτάθλημα. Αρκεί να μην μείνει ο παίκτης που είναι τώρα.
Έχει ταχύτητα και ικανότητα στο ένας μ’ έναν, στοιχεία πολύτιμα για το πρωτάθλημα μας. Δεν γίνεται να τον αγνοήσει ο αντίπαλος προπονητής και να τον αφήσει μόνο με τον αμυντικό, λίγα μπακ μπορούν να τον κρατήσουν στην Ελλάδα. Έχει, επίσης, πολύ καλό σουτ, ειδικά όταν προηγείται δική του ατομική ενέργεια, στατικά δεν απειλεί πολύ. Αντέχει να παίζει σε φουλ ρυθμούς όλον τον αγώνα και να προσφέρει μαρκάροντας και πιέζοντας, πράγματα που λατρεύουν οι προπονητές. Αυτά.
Η τεχνική του δεν είναι ολοκληρωμένη, καθώς τα κοντρόλ του, ειδικά μετά από μακρινή πάσα, δεν είναι εφάμιλλα της ντρίμπλας του. Έχει μέτρια σέντρα και κακά στημένα, ο Παναθηναϊκός δεν πήρε όσα θα ήθελε από τις σέντρες του, ενώ ακόμα και στον μικρό χώρο, δεν παίζει με τους συμπαίκτες του, όπως το κάνει ο Νίνης.
Τέλος, όταν η μπάλα είναι στα δεξιά κι αυτός πατάει περιοχή σαν δεύτερος φορ, τα τελειώματά του είναι άθλια. Φέτος έχει χάσει 5-6 γκολ που το μόνο που ήθελαν ήταν ένα καλό χτύπημα της μπάλας 2-3 μέτρα από το τέρμα. Όλα αυτά μπορεί να τα βρει δουλεύοντας, αυτός είναι ο σωστός δρόμος.
Ο άλλος είναι ο επικίνδυνος, αυτός που οι τίτλοι κι η επιτυχία στη χώρα μας μπορούν να αποδειχθούν μειονεκτήματα. Ο Λέτο είναι η κλασική περίπτωση παίχτη που νομίζει πως είναι πολύ καλύτερος από ότι πραγματικά είναι. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά, φτάνει να θυμηθούμε το ματς με τον Εργοτέλη. Σκοράρει, μετά από τέσσερις μήνες, στο 90’, κάνει το 4-1 και πανηγυρίζει δείχνοντας τον εαυτό του στον πάγκο και φωνάζοντας “εγώ”, λες και έκρινε κάποιο ντέρμπι. Δεν είναι δύσκολο να πιστέψει πως δεν χρειάζεται να δουλέψει, πως δεν του λείπει τίποτα, πως είναι τεράστια παιχτούρα, αφού δυο χρόνια στην Ελλάδα τα’ χει πάρει όλα.
Το στοίχημα για τον Λέτο και για τον Παναθηναϊκό είναι αυτό ακριβώς. Με δουλειά μπορεί να γίνει πιο ολοκληρωμένος και σημείο αναφοράς για την ομάδα του και για το πρωτάθλημα. Αρκεί να δει τις τρανταχτές αδυναμίες του και να αποφασίσει να τις δουλέψει. Τότε και μόνο τότε, θα έχει αξία το γεγονός πως τα έχει σαρώσει όλα σε δύο χρονιές και σφύζει από αυτοπεποίθηση και πνεύμα νικητή. Έτσι θα γίνει πλήρης, πραγματικός ηγέτης κι όχι παίκτης της εξέδρας και των έξι γκολ τον χρόνο.
