Το στοίχημα του Χιμένεθ

Μέσα δεκαετίας ’90, μεταδίδω για το συνδρομητικό Ηρακλής-Παναθηναϊκός στο Καυτανζόγλειο, 1-1 με ισοφάριση Δημήτρη Μάρκου (καθότι Ρότσα προπονητής και γνωστά τα βουντού) μετά…το 90′. Κατευθείαν, από κει, αεροδρόμιο για την πτήση της επιστροφής στην Αθήνα. Κατά σύμπτωσιν, με την ίδια πτήση θα επέστρεφε και η αποστολή του Παναθηναϊκού.

Στη Μίκρα λοιπόν, την ώρα της αναμονής, “πέφτω επάνω” σε σκηνή-χάρμα. Βλέπω Μαρίνο Ουζουνίδη (τον σημερινό προπονητή του Γηραιού!) και Ανδρέα Λαγωνικάκη να σπριντάρουν αλλόφρονες, ο ένας προς τον άλλον, για ν’ αγκαλιαστούν. Ετσι, δεν είχαν πανηγυρίσει ούτε το γκολ του Μάρκου. Τι συνέβη; Πήγα να ρωτήσω. Εμαθα. Επιασαν Στοίχημα! Καμιά Τσιταντέλα, κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Εποχή που Στοίχημα φυσικά, στη σημερινή μορφή, δεν υπήρχε. ΟΠΑΠ ήταν ο λαθραίος “κύριος Μπάμπης” της γειτονιάς, με το τεφτέρι, που τον μάθαιναν ο ένας με τον άλλον οι “παίκτες”, και το όλο σύστημα λειτουργούσε με βάση την εμπιστοσύνη “μεταξύ κατεργαραίων”. Το ’98, ενόψει του τελικού Γαλλίας-Βραζιλίας στο Μουντιάλ, ένας τέτοιος “κύριος Μπάμπης” είχε πάρει από δημοσιογράφο στοίχημα για “γκολ Πετί μετά το 80′”, τρελό στοίχημα, όμως το γκολ ήρθε! Κι έπειτα, ο Μπαμπίνος εύρισκε διάφορες προφάσεις για να μη το πληρώσει. Ωσπου τον φοβέρισαν πως θα τον “δώσουν” στον πανίσχυρο Ανδρέα Φούρα, που έλυνε κι έδενε στο μαγαζί-αθλητισμός τότε, οπότε…ξηλώθηκε ο φίλος μας κανονικά.

Σ’ όλες τις εποχές, ρομαντικές ή επαγγελματικές, του τεφτεριού ή της μηχανοργάνωσης, των κατεργαραίων ή του επίσημου φορέα, οι ποδοσφαιριστές “παίζουν”. Εδώ ή έξω. Στο πρακτορείο ή στο διαδίκτυο. Κας, ή με τις πιστωτικές. Πόσα γκολ θα μπουν, σε φιλικό Ινδονησία-Ουρουγουάη. ‘Η τι θα έρθει η U-23 της Αιγύπτου…με κάτι άλλο που τώρα αδυνατώ να το θυμηθώ, Μολδαβία νομίζω. Παίζουν, οπουδήποτε και οποτεδήποτε. Μπορεί να βρουν κάτι έξω που τους κάνει κλικ και να το παίξουν ακόμη και, μ’ ένα λάπτοπ στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, την ημέρα του αγώνα που οι ίδιοι έχουν, αργότερα, να δώσουν. Δεν λέει κάτι. Στον αγώνα αργότερα, όταν αυτός τελειώσει, είτε νίκησαν είτε ηττήθηκαν ή έφεραν ισοπαλία, έπειτα θα κάνουν το λογικό. Θα ρωτήσουν να μάθουν τ’ αποτελέσματα που τους ενδιαφέρουν. Και θα κοιτάξουν αν το δελτίο είναι για τον κουβά, ή όχι.

Απ’ τον Μπάγεβιτς ως τον Χιμένεθ, το λαοφιλές ανέκδοτο όποτε η ΑΕΚ ηττάται, είναι ότι ύστερα μερικοί-μερικοί (ποδοσφαιριστές της ομάδας) κοιτάζουν τι έπιασαν στο Στοίχημα. Ενα εύπεπτο σαν καραμελίτσα, για το θυμικό του στενοχωρημένου οπαδού, εύρημα. Ενας το λέει, χιλιάδες το αναπαράγουν με την ταχύτητα του φωτός, μάλιστα αρκετοί βρίσκουν και ιδιαίτερη ευχαρίστηση στο να το αναπαράγουν, πιάνει. “Αφού το λένε όλοι” έτσι θα ‘ναι. Οπως…με τα ωράρια των προπονήσεων του Παναθηναϊκού. Την είπαν γι’ αυτό, το Σαββατόβραδο έξω απ’ το Ολυμπιακό Στάδιο, στον Νίκο Σπυρόπουλο κι εκείνος ρώτησε “ποιός σας τα λέει, ρε παιδιά, αυτά;” Η απάντηση ήταν “όλοι το λένε”. Ε, αφού το λένε “όλοι”, αυτό είναι. Οπως και σε τόσα, και τόσα, άλλα.

Δεν χρειάζονται “υπεύθυνες δηλώσεις” του Νόμου Τάδε, αν οι παίκτες της ΑΕΚ, για να επανέλθουμε, παίζουν Στοίχημα. Προφανώς, παίζουν. Προφανώς επίσης, έχουν παίξει και τις ημέρες που νίκησαν. Τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, τον Αρη με τα τέσσερα γκολ στη Θεσσαλονίκη. Κι αφού έπαιξαν, ιδίως αν έπαιξαν με το μολύβι-δελτίο-πρακτορείο σύστημα, θα είδαν και τότε, μετά τους θριάμβους, τι ψάρια έπιασαν. Αλλά, τότε, απλώς δεν… διαρρέει! Η ΑΕΚ σαφώς αντιμετωπίζει πρόβλημα, χοντρό πρόβλημα, νοοτροπίας των ποδοσφαιριστών της, αλλά το πρόβλημα νοοτροπίας δεν είναι… το Στοίχημα. Ο Ουζουνίδης κι ο Λαγωνικάκης πανηγύριζαν στη Μίκρα για την Τσιταντέλα, τη χρονιά που ο Παναθηναϊκός έφτανε στους “4” του Τσάμπιονς Λιγκ.

Η δουλειά του Χιμένεθ στα Σπάτα, συνεπώς, δεν είναι να κόψει το Στοίχημα. Είναι να φυτέψει στο μυαλό των παικτών την ιδέα-ομάδα που υπερβαίνει (επειδή είναι το μείζον) ο,τιδήποτε έλασσον. Οπως το ‘κάνε ο Φερνάντο Σάντος το 2004-05, με μάλλον χαμηλότερων δυνατοτήτων, σε σχέση με το σημερινό, υλικό. Κι όπου το φύτεμα πιάσει ρίζα, πηγαίνει μ’ αυτούς. Οπου το φύτεμα είναι… τζάμπα ο σπόρος, τους αφήνει. Και βρίσκει άλλους. Στο κάτω-κάτω, η ΑΕΚ προσέλαβε τον Μανόλο Χιμένεθ και για να “βγάλει” παίκτες, όχι μόνο να διαχειριστεί αυτούς που, ερχόμενος απ’ τη Σεβίλλη, βρήκε. Οι δυνατότητες, όπως δίδαξε ο Φερνάντο Σάντος εκείνη τη χρονιά, δεν είναι το άπαν. Ο τρόπος σκέψης όμως, είναι.

Κι ο κόσμος, άμα το δει, θ’ ακολουθήσει. Ενοιαζε κανένα, το 2004-05, αν ο “Γιαννάκης” Σοάρες ή ο Σίμος Κρασσάς έπαιζαν… Στοίχημα;