Toυ ντέρμπι τα καμώματα
Να πέφτεις κάτω, που λέει κι ο αγαπημένος “Αναστό”.Μεσοβδόμαδα, βρήκε χώρο στις εφημερίδες η…ταλαιπωρία που πέρασε ο Παναθηναϊκός. Η ταλαιπωρία ήταν ότι οι παίκτεςέμειναν, μετά το ματς στην Κοζάνη για το κύπελλο, μια νύχτα στη Θεσσαλονίκη επειδή δεν πετούσαν τ’ αεροπλάνα για την Αθήνα. Ένα κάποιο χώρο, μικρότερο οπωσδήποτε, βρήκε και η αντίστοιχη “ταλαιπωρία” του Εργοτέλη να επιστρέψει “μετά κόπων” στο Ηράκλειο μετά το παιγνίδι στα Γιάννινα. Αν αυτοί είναι ταλαίπωροι, εκείνο που σε κάνει “να πέφτεις κάτω” είναι το να ξέρεις τι, γιατί εδώ πρόκειται για πραγματική ταλαιπωρία, τραβάνε τα παιδιά της μοναδικής ομάδας της Σούπερ Λίγκας που δεν έχει δική της έδρα. Της… Κέρκυρας. Αυτή η ταλαιπωρία δεν βρίσκει κανένα χώρο. Ας προσπαθήσουμε να υποκαταστήσουμε, εδώ, το κενό. Περιγράφοντας δέκα μέρες, για την ακρίβεια αυτό το τρέχον δεκαήμερο, της ζωής τους.
Σάββατο, το περασμένο, πρωί. Αεροπλάνο, μοναδική πτήση της ημέρας, Κέρκυρα-Θεσσαλονίκη. Πούλμαν μετά, Θεσσαλονίκη-Σέρρες. Αγώνας, στις Σέρρες, την Κυριακή. Κυριακή βράδι, διανυκτέρευση στη Θεσσαλονίκη. Δευτέρα, προπόνηση κάπου στο Πανόραμα. Δευτέρα βράδι, το μοναδικό αεροπλάνο, Θεσσαλονίκη-Κέρκυρα. Τρίτη, η μία ημέρα σ’ όλο αυτό το δεκαήμερο που έμειναν στη βάση τους. Στα σπίτια τους. Στην Κέρκυρα. Τετάρτη πρωί, καράβι. Κέρκυρα-Ηγουμενίτσα. Και πούλμαν, Ηγουμενίτσα-Βέροια. Προπόνηση στο Μακροχώρι, έξω απ’ τη Βέροια. Πέμπτη, αναμέτρηση κυπέλλου. Πέμπτη απόγευμα, πούλμαν Βέροια-Θεσσαλονίκη. Διανυκτέρευση στη Θεσσαλονίκη. Παρασκευή πρωί, αεροπλάνο Θεσσαλονίκη-Αθήνα. Αμέσως πούλμαν, Αθήνα-Πάτρα. Δύο διανυκτερεύσεις, Παρασκευή και Σάββατο, στην Πάτρα. Ενόψει του κυριακάτικου ματς με τον Αστέρα Τρίπολης. Μετά το ματς, πούλμαν Πάτρα-Ηγουμενίτσα για να προλάβουν το τελευταίο δρομολόγιο του Αϊ-Σπυρίδωνα. Και να τους βρουν οι πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας… σπίτια τους.
Τα γράφεις και, μόνο που τα γράφεις, κουράζεσαι! Τα παιδιά έχουν μάθει τον χάρτη της επικράτειας απέξω κι ανακατωτά, το πρώτο “αξεσουάρ” που βάζουν όταν ετοιμάζουν τις αποσκευές τους είναι ένα μαξιλάρι για να ξεκλέβουν λίγον ύπνο στις ατέλειωτες ώρες μες στα πούλμαν, κρατάνε την ομάδα τέταρτη στη βαθμολογία, δεν μιζεριάζουν, δεν τα λένε (έτσι, αναλυτικά!) παραέξω, δεν θα μπουν στο γήπεδό τους ούτε στην επόμενη εντός έδρας αγωνιστική, γίνονται θέμα στην ιστοσελίδα της FIFA, αλλά και σ’ αυτά τα αφιερώματα προβάλλεται μόνον η φωτεινή πλευρά, ο Επστάιν κ.λπ. Δύο πράγματα έρχονται, συνεπώς, φυσιολογικά. Ένα, ότι έχουν γίνει οικογένεια. Πώς… να μη γίνουν, όλη μέρα κι όλη νύχτα απ’ τις Σέρρες ως την Πάτρα κι απ’ την Κέρκυρα ως τη Βέροια, μαζί; Το δεύτερο, ότι ακούνε για την “ταλαιπωρία” του όποιου Παναθηναϊκού ή του όποιου Εργοτέλη και, ναι, “πέφτουν κάτω”.
Την περασμένη άνοιξη είχε τύχει να πρέπει να ταξιδέψουμε με τον Χρήστο (Σωτηρακόπουλο) στο Μιλάνο, ημιτελικός Ίντερ-Μπαρτσελόνα, την περίοδο που όλα τα ‘σκιαζε η στάχτη του ισλανδικού ηφαιστείου. Κλειστό το Μαλπένσα, προλάβαμε Κυριακή βράδι οριακά ανοιχτό το Φιουμιτσίνο, μείναμε Ρώμη, Δευτέρα πρωί πήραμε το τρένο προς βορράν. Το… κυριότερο, όμως, ήταν ότι έπρεπε να ταξιδέψει η Μπάρτσα! Το ‘κανε, φυσικά με πούλμαν. Βαρκελώνη-Μιλάνο. Φτάνοντας, Δευτέρα μεσημέρι, ο Πεπ Γουαρδιόλα το πρώτο για το οποίο μερίμνησε ήταν το τέλος των δικαιολογιών. Το όπλο του ήταν το χιούμορ του. Ευτυχώς, είπε, που η Ίντερ απέκλεισε στον προημιτελικό την CSKA, αλλιώς θα ‘πρεπε να πάμε με το πούλμαν… ως τη Μόσχα! Το άλλο όπλο του ήταν η επίγνωσή του. Το προσγειωμένο πνεύμα του. Συνέβη μια φορά στη ζωή μας, εξήγησε, να κάνουμε αυτό που οι φτωχές ομάδες της Segunda στην Ισπανία μπορεί και να ‘ναι υποχρεωμένες να το κάνουν μια φορά το μήνα. Να διασχίσουν με το πούλμαν… όλο τον χάρτη της Ιβηρικής, απ’ τη μία άκρη στην άλλη. Θυμίζω, απλώς, ότι τότε το διακύβευμα ήταν το εισιτήριο για τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο προπονητής δεν “χρησιμοποίησε” το παραμικρό, ούτε πριν, ούτε (όταν το εισιτήριο χάθηκε) μετά. Οι εφημερίδες “έκαναν θέμα”, φυσικά, την περίπτωση. Αλλ’ όχι υπό την έννοια της ταλαιπωρίας. Περισσότερο, υπό την έννοια του ασυνήθιστου. Αν θέλετε, του ευτράπελου.
Εδώ, “να πέφτεις κάτω” ήταν και η αιτίαση πως, αφού το δικό του παιγνίδι αναβλήθηκε, ο Ολυμπιακός πηγαίνει ξεκούραστος στο ντέρμπι. Αναβλήθηκε το παιγνίδι στο οποίο θα χρησιμοποιούνταν οι Πάρντο, Γκαλίτσιος, Μοντεστό, Ποτουρίδης, Χολέμπας, Μοϊσές, Γιάννης Παπαδόπουλος, Ρόμενταλ, Νέμετ, Ζαϊρί, Μήτρογλου και θα ‘ναι ξεκούραστοι στο ντέρμπι οι Πάρντο, Τοροσίδης, Μέλμπεργκ, Αβραάμ Παπαδόπουλος, Ραούλ Μπράβο, Ντουντού, Ιμπαγάσα, Φετφατζίδης, Φουστέρ, Ριέρα, Μιραλάς. Το τέλος της λογικής! Ότι ο μόνος ξεκούραστος θα ‘ναι ο Πάρντο, αφού οι άλλοι δέκα έτσι κι αλλιώς δεν θα κουράζονταν, μοιάζει μια απειροελάχιστη λεπτομέρεια που παραβλέπεται γιατί δεν χρειάζεται οι λεπτομέρειες να χαλάνε τις πιο ωραίες ιστορίες συνωμοσίας. Και, φυσικά, δεν υπήρχε περίπτωση, ένα ματς κυπέλλου που αναβάλλεται πριν το ντέρμπι, να μη δίνει ιστορία συνωμοσίας!
Επί της οποίας, εάν ο Ολυμπιακός ήθελε να δείξει τη σωστή μαγκιά, οι ίδιοι ήταν που θα ζητούσαν να παίξουν Πέμπτη κύπελλο (το αναβληθέν της Τετάρτης) και Σάββατο πρωτάθλημα (το ντέρμπι). Μου έχει τύχει να μεταδίδω Άντερλεχτ-Μπάγερν στις Βρυξέλλες Πέμπτη βράδι, Γιουρόπα Λιγκ, κι η Μπάγερν να παίζει “κανονικά” Σάββατο τον επόμενο αγώνα της στο γερμανικό πρωτάθλημα. Προτίμησαν να μη ζητήσουν ν’ αλλάξει. Είναι τρόποι, για να εδραιώνει κανείς το λεγόμενο big club feeling. Είμαστε η Μπάγερν και θα το κάνουμε. Τέλος. Τρόποι, πολύ πιο αποτελεσματικοί απ’ το να “κλέβεις” ενδεχομένως μία θερινή μετεγγραφή μες απ’ τα χέρια του αντίπαλου και να σπάζεις πλάκα ή (αυτό που ηδονίζει, όσο τίποτε άλλο, εδώ) να παίρνεις για δικό σου ένα διαιτητή μες απ’ τα χέρια του ανταγωνιστή…
Το trailer του contra.gr για το ντέρμπι “αιωνίων”
