Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα…

“Φίλε Κίκε βρισκόμαστε σε δύσκολη θέση…”

“Ελπίζω να μη μας κερδίσετε κι εσείς…”

“Σου το ζητάω σαν χάρη γιατί είσαι φίλος μου…”

“Σ’ευχαριστώ που με καταλαβαίνεις…”

Την ίδια ώρα στην ΑΕΚ…

“Μπρούνο περασμένα ξεχασμένα…”

“Ας βάλουμε ένα τέλος στην παρεξήγηση…”

“…..”

“!!!!!”

“Δεν τον ακούμπησα!!!!”

Ένας λογιστής γυρνά αργά στο σπίτι του μία νύχτα:
– Ανησύχησα! Που στο καλό ήσουνα; ρωτά η γυναίκα του.
– Α, λέει αυτός, δεν ήταν τίποτε. Πήγα να κάνω ένα τατουάζ.
– Τατουάζ; Τι τατουάζ έκανες;
– Ένα χαρτονόμισμα των 100 ευρώ στα γεννητικά μου όργανα, λέει αυτός περήφανα.
– Χαρτονόμισμα; Μα τι στο καλό σκεφτόσουνα; Δεν καταλαβαίνεις ότι αυτό που έκανες είναι τρελό;
– Μπα, είχα τους λόγους μου. Πρώτος μου αρέσει να βλέπω τα λεφτά μου να αυξάνονται, δεύτερον, μου αρέσει να παίζω με τα λεφτά μου, τρίτον μου αρέσει να έχω λεφτά στα χέρια μου, και τέταρτον έτσι θα μπορώ να σου δίνω 100 ευρώ όποτε το θελήσεις!

Ποιος θα πάει να φάει με τέτοιο όνομα;… Ο φίλος αναγνώστης Χρήστος από Σουηδία μας στέλνει σε φωτογραφίες τις εμπειρίες του…

– «Μπαμπά», ρωτά ο γιος. «Tι είναι συνείδηση;»
– «Σε παρακαλώ άσε με να διαβάσω την εφημερίδα μου».
– «Μπαμπά πες μου, τι είναι συνείδηση. Σε παρακαλώ, πες μου!»
Ο πατέρας αφήνει με ένα αναστεναγμό την εφημερίδα του και προσπαθεί να του εξηγήσει.
– «Λοιπόν, ας πούμε ότι είμαι μόνος μου στο μαγαζί, έρχεται μια πελάτισσα, αγοράζει ένα τόπι ύφασμα αξίας 100 ευρώ. Μου δίνει 200 ευρώ και φεύγει χωρίς να πάρει τα ρέστα. Όταν κλείσω, έχω 100 ευρώ παραπάνω στο ταμείο. Εντάξει ως εδώ;»
– «Ναι, ναι.»
– «Πολύ καλά. Τότε ακούγεται μια φωνούλα μέσα μου που τη λέμε συνείδηση και λέει: “Αραγε πρέπει να το πεις στο συνεργάτη σου;”.»

Με την υπογραφή…