Τόσα δίνω, πόσα θες;

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, στο ματς της Βραζιλίας με την Τουρκία, σε ένα κόρνερ που είχε κερδίσει η πρώτη και ετοιμαζόταν να εκτελέσει ο Ριβάλντο, ο Χακάν Ουνσάλ κλότσησε πάνω του την μπάλα για να μην καθυστερεί. Η μπάλα τον βρήκε στο γόνατο, αλλά ο Ριβάλντο έπεσε στο έδαφος κρατώντας το πρόσωπο του σαν πυροβολημένος. Νομίζω ότι η λαϊκή απαίτηση ήταν ο διαιτητής να βγάλει κίτρινη κάρτα στον Ριβάλντο για θέατρο. Επειδή, όμως, ο καλός διαιτητής δεν βρίσκεται στο γήπεδο για να ικανοποιεί τον κόσμο αλλά για να εφαρμόζει τον κανονισμό, ο κορεάτης Κιμ έβγαλε κόκκινη στον Χακάν.

Η ιστορία με του Ριβάλντο στο ματς με την Τουρκία μου θυμίζει την πρόσφατη με τον Ρουμελιώτη στο ματς του βόλεϊ ανάμεσα στον Ηρακλή και τον Αρη. Στο μπράτσο πιάνει το χέρι στην αρχή ο Ρουμελιώτης, στον αγκώνα βάζει αργότερα τον πάγο και το πέσιμο στο παρκέ κάπου δεν πείθει. Το λάθος, όμως, είναι αυτού που πέταξε το κουτάκι με την μπύρα. Aκόμα και να μην είχε τραυματιστεί στον αγκώνα ο Ρουμελιώτης, στο επόμενο σερβίς θα είχε στο μυαλό από πού θα ερχόταν το επόμενο κουτάκι. Τέλος πάντων, δείτε και τις δύο φάσεις για να «βγάλετε τα συμπεράσματά σας», που λέγανε οι παλιοί στην ΕΡΤ.

Στην ιστορία με την μεταγραφή του Σκόκο αυτό που ξέρω είναι ότι ο Σταύρος Αδαμίδης προτιμάει να τον δώσει στον Παναθηναϊκό. Επειδή είναι Αεκτζής πρώτης εκλογικής περιφέρειας Πειραιώς και συγκεκριμένα από τον Σταυρό στην Πειραϊκή, οπότε είναι λογικό από την παιδική του ηλικία να του τα πρήζανε οι Ολυμπιακοί. Επίσης, γιατί αν είναι να πάει σε ελληνική ομάδα υπολογίζει ότι οι Αεκτζήδες προτιμούν τον Παναθηναϊκό από τον Ολυμπιακό και σαν καινούργιος παράγοντας θέλει να έχει τον κόσμο μαζί του. Τέλος, επειδή αυτή την στιγμή τουλάχιστον μόνο ο Παναθηναϊκός έχει τα λεφτά για να κάνει την μεταγραφή. Με μόνο μειονέκτημα ότι αυτό το «τόσα και τον ή όποιον από αυτούς διαλέξετε» που λέει ο Παναθηναϊκός είναι κομμάτι μειωτικό για την ΑΕΚ.

Γιατί το «τόσα δίνω, πόσα θες» θυμίζει Μητροπάνο και Λαδάδικα, αλλά τουλάχιστον είναι straight deal. Το «Σας δίνουμε τόσα και έχουμε και κάτι παίκτες. Εχουμε τον Πετρόπουλος, τον Μάντζιο, τον Φίλιππο Δάρλα, τον Κλέιτον και αν σκεφτείτε και κάποιον άλλο που να μην μας χρειάζεται μην ντραπείτε» είναι σαν την Σμάρω Στεφανίδη που κάνει τη σύζυγο του Χρήστου Τσαγανέα και είναι η κυρία της καλής κοινωνίας, δίνοντας τα αποφόρια της στην Μέμα Σταθοπούλου που κάνει την μοδιστρούλα. Το «Ναι, δεν μας θέλει μία, δεν τον θέλουμε δέκα και τον πουλάμε» δεν είναι ντροπή. Το «ότι προαιρείσθε» και το «πάρτε αυτόν τον παίχτουρα για εμάς δεν κάνει, αλλά για εσάς καλός είναι» κάπου πονάει.

Μια που αναφέρθηκα στον Χρήστο Τσαγανέα, να πω ότι το πιο κουφό στοιχείο στην ζωή του ήταν ότι την δεκαετία του ’40 ήταν αντάρτης του ΕΛΑΣ και αργότερα τον στείλανε στην Μακρόνησο. Τέτοια ιστορία και μετά να τον βλέπεις με την ρομπ ντε σαμπρ να λέει «Ο γιος μας δεν θα πάρει την κόρη του κηπουρού» σηκώνεις ψηλά τα χέρια που το ξεσήκωσε το στιλ.

Εδώ να πω ότι ποτέ δεν πίστευα ότι ο Robert Shaw μπορεί να κάνει fan club στην Ελλάδα. Ο αριθμός των mail που ήρθαν για να πουν ότι γουστάρουν τον Robert Shaw, ιδιαίτερα στον ρόλο του κακού στο Sting, βγάζει απόφαση πρωτοδικείου για ίδρυση συλλόγου. Και σε περίπτωση που γίνει μπορεί να κάνει ποδοσφαιρική ομάδα και να αντιμετωπίσει το άλλο απίθανο fan club, του Jack Hawkins, που είτε το πιστεύετε, είτε όχι ξέρω διψήφιο αριθμό θαυμαστών που ορκίζονται ότι έτσι ήταν οι Αγγλοι άντρες, όταν λεγόντουσαν Tommy και Jack και όχι David και Les να παίρνουνε τα στρινγκάκια από τις δικές τους.