Του Αβραάμ ή του Γου-Χου
Το επόμενο στάδιο, ελπίζω πως δεν θα φτάσουμε, είναι να μοιράζονται τα cd (με τις συνομιλίες των παγιδευμένων απ' τον κοριό) σε προσφορές των εφημερίδων του Σαββατοκύριακου.
Μετά τη δημοσιοποίηση του, 130 σελίδων, κεντημένου πορίσματος της εισαγγελέως μεσοβδόμαδα, τις επόμενες ημέρες το πράγμα δείχνει να παίρνει μια τέτοια διάσταση. Να ξεφεύγει σε μια τέτοια χαοτική διάσταση. Μιντιακού θεάματος, που έχει απεγνωσμένη ανάγκη να τροφοδοτείται καθημερινά. Πηγαίνει, περίπου όπως με τις μετεγγραφές. Οταν γίνονται, έχει καλώς. Τις πουλάμε. Οταν δεν γίνονται όμως, πάλι χρειαζόμαστε ονόματα για την παρέλαση στη θερινή βιτρίνα. Ετσι, και με τους διαλόγους. Δυο-δυο, τρεις-τρεις, πέντε-πέντε, πάρε κόσμε, όρεξη να ‘Χέις να διαβάζεις. Οι επικοινωνιακοί όροι του θεάματος, ένα αναπόφευκτο κακό. Μάλλον, ένα από τα αναπόφευκτα κακά. Πρόχειρο παράδειγμα κακού, ξεμύτισε από το πουθενά ο Αργύρης Σαλιαρέλης. Τι να γίνει, θα ζήσουμε και μ’ αυτά. Είναι, οπωσδήποτε, τα ελάσσονα. Το μείζονος σημασίας είναι, πράγματι, η πληροφόρηση. Και το απώτατο, τα παραδείγματα των κυρώσεων. Να δει η κοινωνία. Κυρώσεις. Ποινικές, οικονομικές, αθλητικές. Αφού δεν βλέπει σοβαρές κυρώσεις αλλού, στα πάσης φύσεως πεδία-βασίλεια της διαφθοράς, ας τις δει κι ας πάρει μια ανάσα απ’ το πεδίο του ποδοσφαίρου. Μετράει, το να συμβεί.
Ξεμύτισε, είδαμε, ακόμη κι ο σεβάσμιος Σταύρος Νταϊφάς. “Δεν το δέχομαι” (είδα στην πρώτη σελίδα της “Εξέδρας” πως) εξανέστη. Οτι ο Μαρινάκης είναι βρώμικος. Μωρ’ ούτε γω το δέχομαι, καλέ μου πρόεδρε, ότι π.χ. ο Νίκος Ζαμάνης είναι βρώμικος, αλλά με το να μη το δέχομαι δεν βλέπω σε τι, ακριβώς, τον βοηθώ. Αντε, πες, ηθικά. Που κι αυτό, μια κουβέντα ηθικής στήριξης τέτοιες στιγμές, οκέι, λίγο δεν είναι. Ως εκεί, όμως. Γενικώς, δεν βλέπω σοβαρή στην ουσία της, και συγκροτημένη στα επιχειρήματά της, γραμμή υπεράσπισης Μαρινάκη. Πιο πολύ, οσμίζεσαι αλαζονεία και πανικό. Σύμφωνοι, δεν είναι δύσκολο να δεχθεί κανείς πως πρόκειται για…ατυχία, bad timing, ότι η έρευνα κύλησε μεταξύ φθινοπώρου 2010 και άνοιξης 2011. Προφανώς, εάν η ίδια έρευνα διεξαγόταν φθινόπωρο του 2009 με άνοιξη του 2010, οι διάλογοι πιθανότατα θα ήταν πάνω-κάτω όμοιοι μονάχα ως προς το ένα σκέλος. Τη συμμετοχή του Μπέου. Κι αν, πάλι, η έρευνα του κοριού ελάμβανε χώρα πέρυσι το καλοκαίρι στη Μύκονο, μπορεί και να είχαμε τριολέ. Αλλά, τι να κάνουμε, τώρα έγινε η έρευνα, όποιον πιάνει πιάνει, όποιος τη σκαπουλάρει τη σκαπουλάρει, ειδάλλως να μη γινόταν έρευνα ποτέ και για τίποτα. Αν συλλαμβάνεσαι να φοροδιαφεύγεις, η ενδεχόμενη αιτίαση ότι ναι, αλλά υπάρχουν και άλλοι που φοροδιαφεύγουν, υπήρχαν “από καταβολής” και θα υπάρχουν εσαεί, αυτό δεν σ’ εξυπηρετεί ιδιαιτέρως. Δεν σε κάνει λιγότερο φυγά.
Η σκέψη μου, και η αληθινή στενοχώρια, δεν είναι για τους κακοποιούς. Πιο πολύ πηγαίνει σε περιπτώσεις όπως του Αβραάμ ή του Γου-Χου. Θα ήθελα να γινόταν το μαγικό και να ξυπνούσα ένα πρωί με την είδηση ότι έμπλεξαν “εκ παραδρομής”. Ακόμη και…λόγω βλακείας, κι αυτό δεκτόν. Οτι είναι αρρωστάκια. Χασούρηδες, που δεν ήξεραν καν να παίξουν “επαγγελματικά” και να θησαυρίσουν κοροϊδεύοντας τον κοσμάκη. Το ρεαλιστικό, όμως, είναι να σταθούν αντρικά απέναντι στις νόμιμες συνέπειες. Το συμφέρον της ζωής τους είναι να τις επιδιώξουν. Εσφαλα, να πληρώσω. Είναι ο μοναδικός εφικτός τρόπος, για να γιατρέψουν την πληγή του στοιχηματισμού και να επιστρέψουν. Καθαροί και, είθε, σοφοί. Με το κεφάλι ψηλά. Απεξαρτημένοι. Κι έπειτα, να προσφέρουν και “κοινωνική εργασία” για να προλάβουν όσες άλλες τέτοιες πληγές μπορούν να προλάβουν. Να γίνουν οι ζωντανοί κήρυκες, παθόντες και μαθόντες που λένε, κατά του στοιχηματισμού. Η ζωή άλλωστε, η μία και μοναδική ζωή, δεν σταματά πουθενά. Σε κανένα ενδιάμεσο. Προχωρεί. Ο Πάολο Ρόσι ήταν δύο χρόνια έξω, από τέτοιες ιστορίες. Πλήρωσε, εξιλεώθηκε. Επιστρέφοντας δε, αμέσως πήρε και το Παγκόσμιο Κύπελλο του οποίου αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ. Σήμερα, στην κοινωνία του ιταλικού ποδοσφαίρου, είναι μια ευυπόληπτη φιγούρα. Η ζωή κυλά, ασταμάτητη.
Ξεμύτισε, είδαμε, ακόμη κι ο σεβάσμιος Σταύρος Νταϊφάς. “Δεν το δέχομαι” (είδα στην πρώτη σελίδα της “Εξέδρας” πως) εξανέστη. Οτι ο Μαρινάκης είναι βρώμικος. Μωρ’ ούτε γω το δέχομαι, καλέ μου πρόεδρε, ότι π.χ. ο Νίκος Ζαμάνης είναι βρώμικος, αλλά με το να μη το δέχομαι δεν βλέπω σε τι, ακριβώς, τον βοηθώ. Αντε, πες, ηθικά. Που κι αυτό, μια κουβέντα ηθικής στήριξης τέτοιες στιγμές, οκέι, λίγο δεν είναι. Ως εκεί, όμως. Γενικώς, δεν βλέπω σοβαρή στην ουσία της, και συγκροτημένη στα επιχειρήματά της, γραμμή υπεράσπισης Μαρινάκη. Πιο πολύ, οσμίζεσαι αλαζονεία και πανικό. Σύμφωνοι, δεν είναι δύσκολο να δεχθεί κανείς πως πρόκειται για…ατυχία, bad timing, ότι η έρευνα κύλησε μεταξύ φθινοπώρου 2010 και άνοιξης 2011. Προφανώς, εάν η ίδια έρευνα διεξαγόταν φθινόπωρο του 2009 με άνοιξη του 2010, οι διάλογοι πιθανότατα θα ήταν πάνω-κάτω όμοιοι μονάχα ως προς το ένα σκέλος. Τη συμμετοχή του Μπέου. Κι αν, πάλι, η έρευνα του κοριού ελάμβανε χώρα πέρυσι το καλοκαίρι στη Μύκονο, μπορεί και να είχαμε τριολέ. Αλλά, τι να κάνουμε, τώρα έγινε η έρευνα, όποιον πιάνει πιάνει, όποιος τη σκαπουλάρει τη σκαπουλάρει, ειδάλλως να μη γινόταν έρευνα ποτέ και για τίποτα. Αν συλλαμβάνεσαι να φοροδιαφεύγεις, η ενδεχόμενη αιτίαση ότι ναι, αλλά υπάρχουν και άλλοι που φοροδιαφεύγουν, υπήρχαν “από καταβολής” και θα υπάρχουν εσαεί, αυτό δεν σ’ εξυπηρετεί ιδιαιτέρως. Δεν σε κάνει λιγότερο φυγά.
Η σκέψη μου, και η αληθινή στενοχώρια, δεν είναι για τους κακοποιούς. Πιο πολύ πηγαίνει σε περιπτώσεις όπως του Αβραάμ ή του Γου-Χου. Θα ήθελα να γινόταν το μαγικό και να ξυπνούσα ένα πρωί με την είδηση ότι έμπλεξαν “εκ παραδρομής”. Ακόμη και…λόγω βλακείας, κι αυτό δεκτόν. Οτι είναι αρρωστάκια. Χασούρηδες, που δεν ήξεραν καν να παίξουν “επαγγελματικά” και να θησαυρίσουν κοροϊδεύοντας τον κοσμάκη. Το ρεαλιστικό, όμως, είναι να σταθούν αντρικά απέναντι στις νόμιμες συνέπειες. Το συμφέρον της ζωής τους είναι να τις επιδιώξουν. Εσφαλα, να πληρώσω. Είναι ο μοναδικός εφικτός τρόπος, για να γιατρέψουν την πληγή του στοιχηματισμού και να επιστρέψουν. Καθαροί και, είθε, σοφοί. Με το κεφάλι ψηλά. Απεξαρτημένοι. Κι έπειτα, να προσφέρουν και “κοινωνική εργασία” για να προλάβουν όσες άλλες τέτοιες πληγές μπορούν να προλάβουν. Να γίνουν οι ζωντανοί κήρυκες, παθόντες και μαθόντες που λένε, κατά του στοιχηματισμού. Η ζωή άλλωστε, η μία και μοναδική ζωή, δεν σταματά πουθενά. Σε κανένα ενδιάμεσο. Προχωρεί. Ο Πάολο Ρόσι ήταν δύο χρόνια έξω, από τέτοιες ιστορίες. Πλήρωσε, εξιλεώθηκε. Επιστρέφοντας δε, αμέσως πήρε και το Παγκόσμιο Κύπελλο του οποίου αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ. Σήμερα, στην κοινωνία του ιταλικού ποδοσφαίρου, είναι μια ευυπόληπτη φιγούρα. Η ζωή κυλά, ασταμάτητη.
