Βαρκελώνη ημέρα 2η
Τον πλησίασα στην προπόνηση και εξέφρασα μια απορία: πώς είναι δυνατόν ο Πιανιτζάνι να εμφανίζεται τόσο αισιόδοξος και να λέει ανερυθρίαστα πως ήρθε εδώ για να το πάρει; Αφού απέναντί του έχει τον Παναθηναϊκό, πόσο εύκολο είναι να το πει κανείς; Ο Ζοτς δεν μπόρεσε να κρατηθεί και μου έσκασε ένα χαμόγελο – παράσημο για αυτό το ταξίδι. Δεν είπε τίποτα ο άνθρωπος, δεν χρειάστηκε, απλά χαμογέλασε. Κι εγώ, αμέσως κατάλαβα πως έχει ετοιμάσει χειροπέδες για τους αντιπάλους του. Καλά κρασιά Σιμόνε…
Όλα είχαν συμβεί το μεσημέρι στο δημαρχείο της Βαρκελώνης. Κύριοι, προνόμιο δικό μας να βρεθούμε σε ένα τέτοιο μέρος. Δίπλα του, ο Γκαουντί έχει δημιουργήσει και ο Γκόια εκθέτει. Τα σοκάκια που οδηγούν στο μέγαρο ειδυλλιακά, μαρτυρούν μεγάλο μέρος από την πανθομολογούμενη ομορφιά της Βαρκελώνης. Και στο εσωτερικό, Θεέ μου…
Μια σειρά από χώρους που σε αυθυποβάλλουν, σε παίρνουν απ’ το χέρι και σε ταξιδεύουν σε άλλες εποχές. Μαγεία. Κι εγώ να αναρωτιέμαι, για το πώς διαπλάθεται μία κοινωνία από ένα τέτοιο χτίσμα του 14ου αιώνα. Πώς μπορείς να μην είσαι πολιτισμένος, δηλαδή, αν βλέπεις κάτι τέτοιο από τη μέρα που γεννιέσαι;
Μέσα σ’ αυτό γεννήθηκαν εντυπώσεις από τους πρωταγωνιστές του φάιναλ φορ. Ο Μπλατ αποθέωσε τον Σχορτσανίτη και ο Σχορτσανίτης τον Μπλατ, μάθαμε πως φωνάζουν… Λέλε τον προπονητή της Ρεάλ, Εμανουέλ Μολίν, όπως κι ότι η Σιένα είναι ισοδύναμη του Παναθηναϊκού! Ναι, αυτό είπε ο Πιανιτζάνι… Αφήστε που δίπλα του, ο Σοφοκλής έκανε επίδειξη στους διάφορους τόνους του μαύρου, με το κοστούμι και το φανελάκι που φορούσε. Black, Magic, Σόφο; Για να δούμε…
Η Βαρκελώνη είναι ηλιόλουστη, μας κάνει καλοκαίρι από την ώρα που πατήσαμε εδώ το πόδι μας. Ήρθαμε εφοδιασμένοι με καμπαρντίνες και πουλοβεράκια και ψάχνουμε τα κοντομάνικα. Ας είναι. Αυτή η πόλη έχει τους δικούς της ρυθμούς, βέβαια, κι όταν με το καλό έρθουν οι Έλληνες φίλαθλοι θα αποκτήσει και δικό μας.
Στο Παλάου Σαν Τζόρντι άρχισαν να έρχονται και διασημότητες που λαμβάνουν μέρος σε πρόχειρες εκδηλώσεις των χορηγών εταιριών. Οι τέντες στήνονται μέσα στην ώρα και να μια εκδήλωση… Εκεί τρύπωσα για να δω τον Ιμπραήμ Κουτλουάι να αναφέρει για τον Ομπράντοβιτς: «Είναι δύσκολο να παίζεις στο σύστημά του, για μένα τουλάχιστον ήταν. Και για να είμαι ειλικρινής, προτιμώ το ανοιχτό παιχνίδι, το γρήγορο και εντυπωσιακό, όχι τόσο το σύστημα. Παρ’ όλα αυτά, ο Ομπράντοβιτς σου μαθαίνει και το μέρος που παίρνεις πάνω στο παρκέ»…
Στη συνέχεια πιάσαμε κουσκούσι και ο Ίμπο ρωτούσε για την κατάσταση στην Ελλάδα. «Χρειάζεστε χρόνο για να αναδιοργανωθείτε, επομένως, χρειάζεστε ενότητα αυτή τη στιγμή», μου είπε. Δεν έχει και άδικο. Πολλά μπορείς να πεις, όμως, απολαμβάνοντας τέτοια οικονομική άνεση. Και κάπου εκεί η συζήτηση μπερδεύεται φίλε…
