Βασίλισσα η Μπάρτσα

Το “στην Ελλάδα” μπαίνει αναγκαστικά, καθώς είμαστε η μοναδική χώρα που νομίζουμε πως αυτό είναι το παρατσούκλι της Ρεάλ Μαδρίτης. Ναι, ξέρω, Ρεάλ σημαίνει βασίλισσα, αλλά αυτό δεν είναι το προσωνύμιο της ομάδας. Η ομάδα αποκαλείται οι “μπλάνκος”, οι “μερένγκες” και εσχάτως οι “γκαλάκτικος”. Αλλά, αν βρεθείτε στο Λοδίνο, στο Μιλάνο, ή όπου αλλού, και πιάσετε κουβέντα για μπάλα, μην πείτε πως υποστηρίζετε τη βασίλισσα της Ευρώπης, δεν θα καταλαβεί κανείς τι λέτε.

Την Παρασκευή, λοιπόν, οι οπαδοί της Ρεάλ είχαν την τιμητική τους. Αυτοί ήταν οι περισσότεροι που συμμετείχαν στην κουβέντα, αυτοί ήθελαν να μάθουν τι πιστεύω για το ντέρμπι, αυτοί λαχταρούσαν κι ήλπιζαν σε μια μεγάλη νίκη. Κι αυτοί ήταν που τσαντίζονταν όταν άκουγαν πως, προφανώς, τους έδινα ελάχιστες πιθανότητες. Αυτό, όμως, που τους εξόργιζε είναι πως με άκουγαν να λέω πως, οκ, και να κερδίσουν, δεν αλλάζει κάτι. Είναι οι χαμένοι σε αυτήν την ιστορία με την Μπάρτσα, ότι και να κάνουν το Σάββατο, ότι κι αν γίνει στο πρωτάθλημα ή στο Champions League.

Πριν από δέκα χρόνια, τη σεζόν 2005-2006, στο αντίστοιχο ντέρμπι, η Μπάρτσα είχε κερδίσει 0-3, στη μεγάλη βραδιά του Ροναλντίνιο. Θυμίζω πως τότε η Ρεάλ είχε ακόμα τον Ζιντάν στις τάξεις της. Τα μαγικά του Ρόνι είχαν κάνει κάποιους να δώσουν λίγη σημασία πως το ίδιο βράδυ είχε κάνει ντεμπούτο ο Μέσι, κίνηση που λίγοι περίμεναν από τον Ράικαρντ. Επίσης, αλλαγή είχε μπει ο Ινιέστα, που τον μαθαίναμε τότε.

Πέρασαν τέσσερα χρόνια. Από τότε η Μπάρτσα πήρε δυο Champions League, έφτασε σε έναν ημιτελικό και τώρα παίζει σε άλλον ένα, βλέποντας την κούπα στο βάθος. Στο ίδιο διάστημα, η Ρεάλ διασύρεται κάθε χρονιά στην Ευρώπη, με συνεχόμενους αποκλεισμούς στους 16. Στα χρόνια αυτά, η Ρεάλ έχει ξοδέψει διπλάσια λεφτά από την Μπαρτσελόνα. Αυτή, όμως, πέτυχε και κέρδισε τα πάντα με 6-7 παίκτες από τις ακαδημίες.

Η Ρεάλ είχε το βράδυ του Σαββάτου μόλις δύο παίκτες στη βασική ενδεκάδα, που ήταν βασικοί και το 2006. Η Μπάρτσα είχε τέσσερις, Βαλδές, Πουγιόλ, Τσάβι και Μέσι. Κι όπως το 2006, είχε τον καλύτερο παίκτη στον κόσμο, Μέσι στη θέση του Ροναλντίνιο, αλλά και αυτήν την φορά είχε βασικό το νέο αίμα, τον Πέδρο ο οποίος σκόραρε. Τι είχε η Ρεάλ να απαντήσει; Πλειάδα αποτυχημένων μεταγγραφών. Για κερασάκι, η μία ομάδα έβαλε αλλαγή τον Ινιέστα, κι η άλλη τον Γκούτι. Τα λόγια είναι περιττά.

Αυτό που λέω κι έλεγα και την Παρασκευή στην εκπομπή, είναι πως το πράγμα έχει κριθεί εδώ και πολύ καιρό. Άντε και κέρδιζε η Ρεάλ, άντε κι έπαιρνε το πρωτάθλημα, να βάλω και μπόνους να μην παίξει τελικώς η Μπαρτσελόνα στον τελικό του Champions League. Και; Ναι, για τους οπαδούς της Ρεάλ, θα σήμαινε πάρα πολλά, θα τους έδινε χαρά και θα την στερούσε από τον αντίπαλο.

Αλλά δεν αποφασίζουν αυτοί, όπως δεν αποφασίζουν κι οι οπαδοί των μπλαουγκράνα. Αποφασίζουν οι ουδέτεροι και βασίλισσα εκεί είναι η Μπάρτσα και το ποδόσφαιρο, όχι η Ρεάλ, ο Πέρεθ, ο Τομ Κρουζ κι ο Τσάκι Τσαν. Αποφασίζει το ποδόσφαιρο και ήταν φυσικό κι επόμενο η ομάδα να κερδίσει το θίασο, 0-2, χαλαρά.