Βαυαρική κυριαρχία, μεγάλος Ζλάταν

Πόσω μάλλον όταν το γκολ ξεκινάει από λάθος πάσα του καλύτερου ποδοσφαιριστή σου, που την ακολουθεί λανθασμένη εκτίμηση του γκολκίπερ-τοτέμ της ομάδας.

Πίεση και Πίρλο

Σ’αυτά τα πρώτα δευτερόλεπτα δεν έγινε μόνο το 1-0 για την Μπάγερν, αλλά στην ουσία είδαμε σε μικρογραφία όλη την ιστορία της 90ης αναμέτρησης με την Γιουβέντους: Την πίεση που άσκησαν ψηλά οι Γερμανοί να “πνίγει” τον Πίρλο και τους Ιταλούς να καταδικάζονται σ’ένα παιχνίδι που δεν μπορούσαν ούτε να επιτεθούν, ούτε να αμυνθούν.

Δεν χρειάζεστε εμένα να σας πω πόσο κομβικός είναι ο μεγάλος Πίρλο για την Γιουβέντους και πόσο ταλαιπωρήθηκε από την πίεση της Μπάγερν. Στο πρώτο γράφημα είναι οι πάσες που επιχείρησε στο Μόναχο σε σχέση μ’αυτές που είχε στην Σκοτία κόντρα στην Σέλτικ. Στο δεύτερο είναι οι μόλις 28 φορές που δέχθηκε την μπάλα στο Μόναχο, σε σχέση με τις 49 στην Γλασκώβη.

Η διαφορά στα συνολικά νούμερα, στα ποσοστά ευστοχίας και στους χώρους που κατάφερε να πάρει μπάλα και να παίξει είναι τεράστια και θα ήταν τέτοια αν την συγκρίναμε με οποιοδήποτε άλλο φετινό παιχνίδι του Πίρλο στο Champions League. Το σημαντικό για την Μπάγερν είναι πως η πίεσή της δεν επηρεάστηκε από την πολύ γρήγορη αποχώρηση του Κρος στο 16’, του παίχτη που επιλέγεται να παίξει πίσω από τον φορ όχι για τα τεχνικά του χαρακτηριστικά, αλλά γιατί είναι ο πλέον κατάλληλος για να ασκήσει την πίεση στην πρώτη πάσα.

Μάντζουκιτς

Οι Βαυαροί δεν επηρεάστηκαν γιατί ο Μίλερ κατάφερε με συνέπεια να ανταπεξέλθει στον νέο του ρόλο, αλλά κυρίως γιατί ο Μάντζουκιτς έκανε πράγματα και θαύματα. Ο Κροάτης δεν σκόραρε, είχε την ασίστ στο 2ο γκολ, αλλά νομίζω πως έδειξε το γιατί αποκτήθηκε το καλοκαίρι παρά την παρουσία του killer Γκόμεζ στην Μπάγερν.

Σε αντίθεση με τον Γκόμεζ, που είναι παίκτης πολύ λίγων επαφών με την μπάλα, ο Μάντζουκιτς όχι μόνο κινείται παντού για να παίξει με τους συμπαίκτες του, αλλά πιέζει ασταμάτητα. Πλήρως κατάλληλος για το αγωνιστικό στιλ της Μπάγερν, ο Κροάτης έκανε γεμάτο ματς. Και μπορεί η πίεση να μην αποτυπώνεται πλήρως στα στατιστικά, αλλά αριστερά στο γράφημα είναι η αμυντική του συμπεριφορά (με το μαύρο τρίγωνο είναι τα φάουλ και με τον πράσινο ρόμβο τα κλεψίματα) και δεξιά οι χώροι που έγινε αποδέκτης της μπάλας, σ’όλο το πλάτος του γηπέδου πάνω από τη σέντρα.

Ακραίοι μπακ και Σβαϊνστάιγκερ

Με τέτοια πίεση και τον Πίρλο να ταλαιπωρείται σ’όλο το ματς, η Γιούβε θα είχε ελπίδα αν έπαιρνε πράγματα από τους δύο επιθετικούς, που θα έπρεπε να κρατήσουν την μπάλα ψηλά, να δώσουν ανάσες και κατοχές. Δεν το κατάφεραν ποτέ κι έτσι ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να “ανασάνει” η Γιούβε ήταν να ακουμπήσει την μπάλα στα ακραία μπακ, με τον τρόπο που το έκανε η Ιταλία του Πραντέλι στο πρώτο ματς απέναντι στην Ισπανία στο πρόσφατο Euro.

Όμως, σε αντίθεση με την καλοκαιρινή Ισπανία, οι Μπάγερν είχε παίκτες στο πλάι, να πιέσουν τους αντίπαλους πλάγιους μπακ, να τους κρατήσουν χαμηλά και να επιτρέψουν στους Αλάμπα και Λαμ να κυριαρχήσουν και σ’αυτό το κομμάτι του γηπέδου. Στα δύο γραφήματα που ακολουθούν βλέπετε τις φορές και τα σημεία που έγιναν αποδέκτες της μπάλας ο Πελούζο με τον Λιχστάινερ σε σχέση με την αντίστοιχη συμπεριφορά των Λαμ και Αλάμπα.

Στην Γιούβε έμενε να μετριάσει όλα τα παραπάνω περιορίζοντας τουλάχιστον τον εγκέφαλο των Βαυαρών, τον Σβαϊνστάιγκερ. Παρόλη την προσπάθεια των Βιντάλ και Μαρκίζιο, κάτι τέτοιο δεν συνέβη και την ώρα που ο Πίρλο “πνιγόταν”, ο παίκτης από τα πόδια του οποίου ξεκινάνε τα πάντα για την Μπάγερν έκανε μια γεμάτη, άνετη και σχεδόν αψεγάδιαστη εμφάνιση.

Με βάση όλα τα παραπάνω και τις πολλές φάσεις που έβγαλε σχεδόν άκοπα η Μπάγερν, το 2-0 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και λίγο. Μπορεί ο Μπουφόν να να φταίει και στα δύο γκολ, αλλά ταυτόχρονα είχε επτά επεμβάσεις κι η Μπάγερν είχε καθαρές ευκαιρίες και για άλλα γκολ. Η Γιούβε κάπως ισορρόπησε όταν ο Κόντε (μάλλον καθυστερημένα) άλλαξε το επιθετικό του δίδυμο, αλλά θα ήταν μάλλον άδικο να βρει ένα γκολ και να πάρει το 2-1. Σχεδόν τέλειο βράδυ για την Μπάγερν, που το χαλάει μόνο ο σοβαρός τραυματισμός του υπερ-πολύτιμου Κρος.

Ζλάταν

Όση ικανότητα κι αν έχει κάποιος στο multitasking, να παρακολουθήσει δύο ματς ταυτόχρονα με την ίδια προσήλωση δεν γίνεται. Την ώρα που πρόσεχα το Μπάγερν-Γιουβέντους είχα ανοιχτό και το Παρί-Μπαρτσελόνα. Οι σποραδικές ματιές ήταν αρκετές για να καταλάβω πως, εκτός από τον Τιάγκο Σίλβα που έκανε μεγάλο ματς, κανείς δεν έκρινε την εικόνα της αναμέτρησης περισσότερο από τον Ιμπαϊμοβιτς.

Ο Ζλάταν μπορεί να έχασε δύο φάσεις που σίγουρα θα μπορούσε να τελειώσει καλύτερα, μπορεί να έβαλε τελικά ένα γκολ, έστω και με τον Βαλντές πεσμένο κι από προφανή θέση οφσάιντ, αλλά την εικόνα του αγώνα την έκρινε με την συνολική, επιβλητική παρουσία του σε όλο το ενενηντάλεπτο.

Ο δύσκολος ρόλος

Ο ρόλος του παίκτη που παίζει ως φορ κόντρα στην Μπαρτσελόνα είναι πάρα πολύ δύσκολος, αφού είναι καταδικασμένος σε πολύ λίγες επαφές με την μπάλα και στην ουσία περνάει την περισσότερη ώρα “εκτός αγώνα”, αναγκασμένος κι αυτός να τρέχει και να παλεύει, περιμένοντας μια-δυο στιγμές. Όμως, τελικά αυτά ισχύουν για τους άλλους, όχι για τον Ιμπραϊμοβιτς.

Χάρις στον σπάνιο συνδυασμό πολύ υψηλών σωματικών και τεχνικών προσόντων, ο Ζλάταν κατάφερε να συμμετέχει διαρκώς στο παιχνίδι. Κινήθηκε σε όλους τους χώρους, κέρδισε μονομαχίες από Μπούσκετς και Πικέ σ’όλο το γήπεδο, πήρε μεγάλες και μικρές πάσες, έβαλε τους συμπαίκτες στο παιχνίδι, έδωσε ανάσες, ήταν για 90 λεπτά παντού. Δέχθηκε 44 φορές την μπάλα και είχε 22 στις 35 πάσες.

Ούτε ο Ντρογκμπά

Για να καταλάβει κανείς πόσο σπάνια, σχεδόν πρωτοφανή, είναι μια τέτοια εμφάνιση επιθετικού απέναντι στην Μπαρτσελόνα αρκεί μια σύγκριση με τον Ντρογκμπά. Τον Ιβοριανό τον έχουμε δικαίως στο μυαλό μας εδώ και χρόνια ως τον καταλληλότερο γι’αυτόν τον πολύ δύσκολο ρόλο απέναντι στην Μπάρτσα. Όμως, παρότι την πλήγωσε πέρσι και την απέκλεισε, αυτά που έκανε ο Ζλάταν δεν τα έκανε.

Στο περσινό 1-0 του Λονδίνου πχ ο Ντρογκμπά (σε 86 λεπτά) έγινε αποδέκτης της μπάλας 18 φορές λιγότερες απ’όσες έγινε ο Ζλάταν στο Παρίσι. Κι ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι να δει κανείς πως επιχείρησε μόνο 11 πάσες, σε σχέση με τις 35 του Ζλάταν, και βρήκε συμπαίκτη σε μόνο τέσσερις εξ αυτών, όλες με την μπάλα να πηγαίνει προς τα πίσω και κάτω από τη σέντρα.

Καταλυτικός

Μπορεί, λοιπόν, το σουτ του Ματουϊντι να κόντραρε, μπορεί ο Βαλντές να γονάτισε λες και παίζει στο Πλατούν, αλλά ήταν απολύτως δίκαιο να βρει η Παρί την ισοφάριση με κερδισμένη μονομαχία κι ασίστ του Ζλάταν, σε μια φάση που αποτύπωσε την συνολική, πραγματικά σπάνια παρουσία του Ιμπραϊμοβιτς. Και μπορεί να τον έχω κατηγορήσει ουκ ολίγες φορές για το ισχνό και σχεδόν ντροπιαστικό για τα προσόντα του σκοράρισμα στους νοκ-άουτ αγώνες του Champions League, αλλά είναι επίσης δίκαιο αυτή τη φορά να του βγάλω το καπέλο.

Όχι για το γκολ και την ασίστ, αλλά γιατί, και χωρίς αυτά, η παρουσία του ήταν καταλυτική.