Virtual reality

Ακόμα δεν έχω μάθει το κόλπο πως μπορείς να δεις οκτώ ματς την ίδια ώρα. Οι ικανότητες μου φτάνουν μέχρι το τριπλό ζάπινγκ και ακόμα και έτσι μετά από 90 λεπτά το κεφάλι μου έχει γίνει κακά. Οπότε με τα οκτώ ματς της αγωνιστικής σουλουμπουντρούμ αυτό που έκανα ήταν να δω το πρώτο 20λεπτο του Ατρόμητου με τον Παναθηναϊκό, μετά ζάπινγκ Λάρισα-ΠΑΟΚ και ΑΕΚ-Πανιώνιος και ένα δύο λεπτά από Ολυμπιακό.

Από την τηλεοπτική σαλάτα αυτό που μου έμεινε ήταν ότι ο Παναθηναϊκός είχε μπει στο ματς αποφασισμένος αλλά και αγχωμένος. Την απόφαση την έβλεπες στον τρόπο που οι παίκτες του Παναθηναϊκού πέφτανε στην μπάλα και το άγχος στις πάσες που ψάχνανε την εύκολη. Τέλος πάντων, βάλανε το πρώτο γκολ με το ξεπέταγμα του Σαλπιγγίδη και έστω λίγο χαλαρώσανε. Η σκηνή που θα μου μείνει είναι στον πανηγυρισμό του πρώτου γκολ όταν ο Βύντρα πάει να πιάσει τον Σαλπιγγίδη που σκοράρει και όπως ο δεύτερος τρέχει η φανέλα μαγκώνει το δάχτυλο του Βύντρα και του το ξεκάνει. Μερικά πράγματα μπορούν να συμβούν μόνο σε μερικούς άτυχους ανθρώπους…

Οι πανηγυρισμοί, όμως, είχαν την Κυριακή την τιμητική τους. Με καλύτερο πανηγυρισμό όλων αυτόν στο δεύτερο γκολ της Λάρισας. Γίνεται η γιόμα του Νταμπίζα, χάνει την κεφαλιά ο οργίλος Τσιρίλο, παίρνει την μπάλα ο Πούρι, πασάρει και σκοράρει. Μέχρις εδώ καλά, αν όχι για τον Τσιρίλο και τον ΠΑΟΚ, για τον Πούρι και την Λάρισα. Μόνο που το γκολ ήταν σημαντικό. Τόσο σημαντικό που το κλισέ «οι παίκτες έγιναν ένα κουβάρι» όχι μόνο έγινε πραγματικότητα, αλλά εκτός από τους παίκτες της ενδεκάδας στο κουβάρι προστέθηκαν οι αναπληρωματικοί, φυσιοθεραπευτές, τα ball boys και επίλεκτοι οπαδοί της τοπικής ομάδας. Με τις κάμερες να ζουμάρουν στο κουβάρι που μετά από κάποια ώρα ξετυλίχτηκε για να φανεί στον πάτο του ο σκόρερ έτοιμος να τα κακαρώσει από ασφυξία και δύο χέρια με χειρουργικά γάντια έτοιμα να βοηθήσουν. Παρά τρίχα και η Λάρισα θα αποκτούσε την πλατεία του ήρωα Σάντερ Πούρι, που έπεσε ηρωικά στην εκτέλεση του καθήκοντος.

Επειδή, όμως, ακόμα και μετά τον τραυματισμό της κοπέλας που δούλευε σεκιούριτι στο ΟΑΚΑ οι φανατικοί δεν έβαλαν μυαλό, τα επεισόδια συνεχίστηκαν στο γήπεδο του Περιστερίου και θα συνεχιστούν μέχρι η κυβέρνηση να αποφασίσει να κάνει κάτι της προκοπής. Το οποίο δεν είναι το σχέδιο Χρυσοχοίδη να υποβιβάζει ομάδες ή να τις αφήνει εκτός Ευρώπης, γιατί απλά δεν τον παίρνει, ούτε και το σχέδιο «Μπιτσαξή» που εφαρμόστηκε στον τελικό του κυπέλλου στο βόλεϊ. Γιατί ήταν της μίας φοράς, για να έχουμε να λέμε και για τα μάτια του κόσμου.

Ας πούμε, λοιπόν, ότι στον τελικό του Παναθηναϊκού με τον Αρη στο κύπελλο στο ποδόσφαιρο, η ΕΠΟ αποφασίζει να τον κάνει χωρίς εισιτήρια, αλλά με προσκλήσεις. Καλεί τα μέλη του «Συλλόγου για την Διάδοση της Καλλιγραφίας», τους «Φίλους Ιστιοπλοϊας Ανοικτής Θαλάσσης», την «Αδελφότητα Απανταχού Αιγυπτιωτών», τα παιδιά των ακαδημιών του 5Χ5 του Μιχαλίτσιου και του Βαζέχα και τον Σύνδεσμο Εργαζομένων σε Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου». Μετά κάνει τον αγώνα, άλλοι κοιτάνε, άλλοι κοιμούνται, τα παιδάκια του Βαζέχα κουνάνε σημαίες με τριφύλλι, του Μιχαλίτσιου κιτρινόμαυρες και κάποια στιγμή τελειώνει το ματς και πάνε όλοι σπίτι τους. Τι συμπέρασμα πρέπει να βγάλουμε; Ότι λύσαμε το πρόβλημα του χουλιγκανισμού, όπως λέγανε μετά τον τελικό του βόλεϊ; Όποιος το νομίζει εγώ δεν βρίσκομαι για να χαλάω φαντασιώσεις, όποιος θέλει να σκεφτεί θα καταλάβει ότι αυτά είναι επικοινωνιακά τρικ και η εικόνα στο Ελληνικό ήταν virtual reality.

Και να ρωτήσω: Τι συμπεράσματα βγήκαν από το Ελληνικό που μπορούν να χρησιμεύσουν στην διάρκεια του πρωταθλήματος βόλεϊ, πόσο μάλλον του ποδοσφαίρου; Ότι αν οι αγώνες γίνονται με ονομαστικές προσκλήσεις που τις μοιράζει η ομοσπονδία και το υφυπουργείο δεν θα έχουμε πια επεισόδια στα γήπεδα; Αν αυτό είναι το σχέδιο, μια χαρά πήγε. Άλλο βέβαια που ο κόσμος έχει μπαφιάσει από τις εικόνες καφρίλας στα γήπεδα και όπως μου έγραφε ένας αναγνώστης « από τους χούλιγκαν καλύτερα στην εξέδρα να βρίσκονται κρυόκωλοι και να παρακολουθούν το ματς 1000 Τζούλι Αντριους».