Χάθηκε το μετάλλιο, όχι και ο στόχος

Όποιος έβγαλε αυτό το “έτσι είναι ο αθλητισμός”, μάλλον παίζει με τα νεύρα μας. Δηλαδή, είναι παρηγοριά το “έτσι είναι ο αθλητισμός” όταν χάνεις; Ακόμα περισσότερο όταν χάνεις έτσι; Να πεις ότι το είχες δει στραβά το ματς, να το πάρεις απόφαση από νωρίς. Αλλά έλα που το είχαμε δει μια χαρά και το χάσαμε στις λεπτομέρειες. Μια βολή εδώ, μια βολή εκεί, ένα ριμπαόυντ παραπέρα, ο Μπατούμ που είχε… γενέθλια και πάει λέγοντας. Πάει και η τετράδα. Δεν πάει όμως ακόμα ο μεγάλος στόχος. Κι άντε να δούμε το μεσημεράκι της Παρασκευής πώς ανεβαίνει το ηθικό σε μια ομάδα που δεν έχει παραστάσεις και εμπειρία για να ξεπερνάει εύκολα τέτοια σοκ.

Ούτε οι φάτσες των Γάλλων μετά το ματς με την λαχτάρα ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους ήταν παρηγοριά. “Απορούμε πώς κερδίσαμε”, έλεγαν οι περισσότεροι δημοσιογράφοι που δεν έδειχναν και… ενθουσιασμένοι με τον τρόπο που πήγε το ματς ο Κολέ. Κάτι ψέλιζαν ότι ο Ζούρος τον πήγε όπου ήθελε, αλλά mes amis το αποτέλεσμα μετράει, δυστυχώς.

“ Εχω το ίδιο προαίσθημα που είχα πριν από το ματς με τους Αμερικάνους στην Ιαπωνία”, έλεγε το πρωί ο Γιάννης, άρρωστος μπασκετάκιας και από τους πλέον σταθερούς “Πελαργούς” εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία στα ματς της Εθνικής. Δεν του βγήκε κι αυτουνού, όπως δε βγήκε σε πολλούς που συμφωνούσαν μεν ότι οι Γάλλοι είναι φαβορί, δεν έχαναν όμως την ελπίδα τους.

Μέχρι και τους Σκοπιανούς είχαμε στο πλευρό μας. Οταν ξύπνησαν δηλαδή, αφού το είχαν… κάψει το προηγούμενο βράδυ για το θρίαμβο επί της Λιθουανίας. Σε τέτοιον βαθμό, που οι Ρώσοι έστειλαν άνθρωπο στον όροφο των γειτόνων προς τα ξημερώματα για να τους παρακαλέσουν να το σταματήσουν επειδή κάποιοι ετοιμαζόντουσαν για αγώνα και έπρεπε να κοιμηθούν.

Εμείς να δούμε πώς θα κοιμηθούμε απόψε. Γιατί μπορεί να είναι έτσι ο αθλητισμός που λέει και οι… ποιητής, μπορεί η ζωή να συνεχίζεται, αλλά όσο να ‘ναι το είχαμε πιστέψει και μας κάθισε λίγο βαρύ.