“Χρώμα” στο… κόκκινο

Πλεονεκτήματα

Τα φύλλα του Ολυμπιακού είναι καλύτερα γιατί η ενδεκάδα που αναμένεται να παρατάξει μοιάζει καλύτερη από του Παναθηναϊκού σε όλες τις γραμμές. Αν εξαιρέσουμε την θέση του τερματοφύλακα, όπου οι πράσινοι δικαιούνται να βλέπουν δικό τους πλεονέκτημα, σ’όλες τις υπόλοιπες γραμμές το αβαντάζ είναι κόκκινο, έστω και οριακά.

Οι κόκκινες μάρκες είναι περισσότερες, γιατί ο Ολυμπιακός δεν έχει αβαντάζ μόνο στην αρχική ενδεκάδα, αλλά και στις λύσεις που μπορεί να βρει από τον πάγκο. Η θέση των ερυθρόλευκων είναι καλύτερη λόγω της βαθμολογικής διαφοράς των δύο ομάδων, αλλά και της παραπάνω ξεκούρασης από τους ευρωπαϊκούς αγώνες και του ροτέισον που είχε την δυνατότητα να κάνει ο Ζαρντίμ. Το ζήτημα του ντίλερ δεν νομίζω πως χρειάζεται περαιτέρω επεξήγηση.

Σισοκό και Ιμπαγάσα

Προφανώς και όλα αυτά δεν προδικάζουν τίποτα όσον αφορά το τελικό αποτέλεσμα. Τα πάντα μπορούν να συμβούν σε μία παρτίδα, το ίδιο ισχύει και σε 90’ ποδοσφαιρικού αγώνα. Για να κοιτάξουμε και στο χορτάρι, το κλισέ μιλάει για την μάχη του κέντρου. Μοντεστό, Μανιάτης και Ιμπαγάσα εναντίον Βιτόλο, Ζεκά και Σισοκό.

Ο τελευταίος είναι η διαφορά σε σχέση με τα ντέρμπι που έχει ήδη δώσει ο Ολυμπιακός απέναντι σε ΠΑΟΚ και ΑΕΚ. Σε καμία απ’αυτές τις αναμετρήσεις ο αντίπαλός δεν είχε στα χαφ παίκτη που να μπορεί να απειλήσει με προσωπική ενέργεια, να κάνει μέτρα με την μπάλα, να πάρει φάουλ και να “φοβίσει” τον Ολυμπιακό. Κανείς δεν εγγυάται πως ο Σισοκό θα τα καταφέρει όλα αυτά, αφού είναι σίγουρο πως θα δεχθεί μεγάλη πίεση από τον Ολυμπιακό, αλλά οι φίλοι του τριφυλλιού μπορούν σίγουρα να ελπίζουν πως ο Ιβοριανός μπορεί να προβληματίσει το δίδυμο Μοντεστό-Μανιάτη πολύ περισσότερο απ’οτι οι μέσοι του ΠΑΟΚ στην Τούμπα.

Από την άλλη, οι κουρασμένοι από την μάχη του Λονδίνου, Βιτόλο και Ζέκα, θα πρέπει να τα βάλουν με τα τρεξίματα και την ενέργεια του Μανιάτη και να περιορίσουν τον Ιμπαγάσα. Ο Αργεντινός έρχεται ορεξάτος και ξεκούραστος, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως θα πάρει την μπαγκέτα του Ολυμπιακού για πρώτη φορά φέτος σε σημαντική αναμέτρηση. Δεν έχει ξεκινήσει βασικός σε κανένα παιχνίδι του Champions League και δεν ήταν στην ενδεκάδα απέναντι σε Άρη, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ.

Πλευρές

Στις πλευρές το βλέμμα πέφτει πρώτα στην αριστερή του Ολυμπιακού. Ο Χολέμπας έρχεται ξεκούραστος να φτιάξει το κλασικό δίδυμο με τον Αμπντούν και μαζί να βρουν αντιμέτωπους τον Σεϊταρίδη με τον Μαυρία, αλλά και τον Ζεκά, που αναμένεται να τους δίνει βοήθειες. Το έργο του Παναθηναϊκού δεν θα είναι εύκολο, αφού ο Σεϊταρίδης δεν εμπνέει εμπιστοσύνη, ειδικά όταν προέρχεται από 90λεπτο την Πέμπτη το βράδυ.

Το πρόβλημα για τον Ρότσα είναι πως ο Βύντρα, που είναι σε πολύ καλή κατάσταση, είναι ο πιο αξιόπιστος κεντρικός αμυντικός που διαθέτει και η ενέργεια του καλύπτει και τις αδυναμίες του Τριανταφυλλόπουλου. Είναι λογικό ο προπονητής των πρασίνων να διστάζει να στείλει τον Βύντρα στα δεξιά, αφού έτσι το πρόβλημα στο κέντρο της άμυνας θα γίνει ακόμα μεγαλύτερο για τον Παναθηναϊκό.

Στην άλλη πλευρά, ο Σπυρόπουλος θα έχει διαφορετικό έργο, αφού ο Φουστέρ δεν παίζει πάνω στην γραμμή και με ατομικές ενέργειες, αλλά είναι πολύ επικίνδυνος με την κίνηση στην περιοχή χωρίς την μπάλα. Ο Χριστοδουλόπουλος θα πρέπει να ακολουθεί τον Τοροσίδη, αφού αυτός θα δίνει το πλάτος στα δεξιά, κι ο Λάζαρος είναι ένα ακόμα ερωτηματικό του ντέρμπι, αφού δεν βρίσκεται και στην καλύτερη δυνατή κατάσταση.

Προσέγγιση

Ανεξαρτήτως των μονομαχιών, ερωτηματικό αποτελεί και η προσέγγιση των δύο ομάδων. Ο Ολυμπιακός της υπομονής, που είδαμε στην αρχή της χρονιάς από τον Ζαρντίμ, έχει γίνει πιο πιεστικός, πιο τολμηρός στην προσέγγισή του στους αγώνες. Η πίεση στην Τούμπα “έπνιξε” τον ΠΑΟΚ, αλλά το 0-2 δεν έγινε ποτέ και τελικά η διάθεση για πίεση γύρισε μπούμερανγκ, αφού ο Δικέφαλος έσπασε το πρες στο τέλος και ισοφάρισε. Θα βγει να πιέσει πιο ψηλά ο Ζαρντίμ ή θα επιλέξει την κλασική λογική του, που λέει αναμονή, επιθέσεις με λίγους παίκτες και συντήρηση δυνάμεων που θα χρειαστούν στο τελευταίο εικοσάλεπτο;

Από την άλλη ο Ρότσα έχει προλάβει να συμμαζέψει πολλά στο χάος που παρέλαβε από τον Φερέιρα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έχει προλάβει να δώσει λύσεις σε όλα. Ασφάλεια και σωστή τακτική συμπεριφορά στην άμυνα δεν υπάρχει, ενώ δεν έχει στα χέρια του έναν φορ που θα του επιτρέψει να περιμένει και να παίξει στην κόντρα. Το γκολ του Πετρόπουλου στην Νέα Σμύρνη δεν είναι φάση που μπορεί να επαναληφθεί εύκολα από τον έλληνα επιθετικό. Θα πιέσει μπροστά από την περιοχή του αντιπάλου ο Παναθηναϊκός, όπως έκανε με τον ΠΑΟΚ, ή θα αφήσει την μπάλα στον Ολυμπιακό για να κερδίσει μια όσο δυνατόν καλύτερη αμυντική οργάνωση;

Κίνητρα

Αφήσαμε τελευταίο το κομμάτι της ψυχολογίας και των κινήτρων. Ναι, προφανώς το κίνητρο είναι πάντα μεγάλο σε τέτοια ντέρμπι, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι ίδιο και για τις δύο ομάδες.

Ο Παναθηναϊκός ξέρει πως μια νίκη στην αποψινή παρτίδα δεν θα του λύσει κανένα από τα προβλήματα που του αντιμετωπίζει. Το κίνητρο μοιάζει να είναι αυτό της μια βραδιάς, της υπεράσπισης του εδάφους: “Ναι, είστε καλύτεροι, έχετε λυμένα όλα τα προβλήματα την ώρα που εμείς τα μετράμε και χάνουμε το μέτρημα, αλλά απόψε, εδώ, δεν θα μας κερδίσετε”.

Στην άλλη όχθη έχει δοθεί στον αγώνα ένας χαρακτήρας που δεν τον καταλαβαίνω και πολύ. Διοίκηση κι οργανωμένοι ζήτησαν από τους παίκτες να κλείσουν στόματα, να παίξουν χωρίς ανάσα και να μην σηκώσουν το πόδι από το γκάζι, λες και είναι εύκολο και σύνηθες μια ομάδα να πηγαίνει ως φαβορί σε ένα ντέρμπι εκτός έδρας και να διαλύει τον αντίπαλο κατά βούληση. Συν τοις άλλοις, δυσκολεύομαι να βρω πως αποτελεί κίνητρο για τον Ιμπαγάσα, τον Αμπντούν και τον Μήτρογλου όσα γράφει ο Αλαφούζος στο twitter και λέει ο Κούγιας στην Δίκη.

Προφανώς και κάθε ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό είναι must-win αγώνας, αλλά η αλήθεια είναι πως ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται αυτήν την νίκη. Δεν “πρέπει” να την πετύχει για να πάρει το πρωτάθλημα, αλλά “πρέπει” γιατί αν δεν το κάνει θα βρεθεί αντιμέτωπος από την Δευτέρα με μια γκρίνια και μια αμφισβήτηση πολύ ανώτερη απ’αυτήν που ήρθε μετά τους αγώνας με τον Αστέρα και τον ΠΑΟΚ. Για μια ομάδα που όλα της πηγαίνουν δεξιά, νομίζω πως αυτή η πίεση είναι σχεδόν αχρείαστη.

Στο μυαλό μου, το κίνητρο εκείνου που θέλει να μείνει ζωντανός έστω και για ένα βράδυ, ακόμα κι αν ξέρει πως στο τέλος της χρονιάς δεν θα πανηγυρίσει, είναι πάντα, έστω και οριακά, πιο ισχυρό απ’το κίνητρο εκείνου που ψάχνει μια επιβεβαίωση ανωτερότητας, ακόμα κι αν δεν την χρειάζεται 100%.