Ζάπινγκ στους “αιώνιους”
Η γκρίνια τις προάλλες στον Ολυμπιακό ήταν ότι τους εξίσωσαν τις…εκδρομές. Των «παιδιών», σε Καβάλα και Σέρρες. Ε, μη τους «εξισώσουμε» κι εμείς τώρα τις εικόνες. Τις αποδόσεις των ομάδων, μες στον αγωνιστικό χώρο. Αυτό που έδειχναν οι δύο τηλεοράσεις, επτάμισι με εννιάμισι το Σαββατόβραδο, προφανώς και δεν ήταν το ίδιο πράγμα. Από γήπεδο σε γήπεδο, τουλάχιστον ως το εξήντα-κάτι που έγιναν, σχεδόν ταυτόχρονα, τα 2-0, το ζάπιγκ έβγαζε πολύ πιο ελκυστικό Καραϊσκάκη από ΟΑΚΑ. Εύκολα.
Το λένε και home advantage. Άλλη ατμόσφαιρα, στο Φάληρο. Άλλη προσμονή, άλλοι τόνοι, άλλες εντάσεις και ρυθμοί. Περισσότερη, συσσωρευμένη, δίψα. Στο Μαρούσι, ο θεατής περίμενε υπομονετικά πότε θα πάει η μπάλα στα πόδια του άπαιχτου στο ένας-εναντίον-ενός Λέτο, ή στου Νίνη, για να δει κάτι να συμβαίνει. Κι ό,τι ήταν να συμβεί, συνέβαινε αργά. Πολύ αργά. Πάρα πολύ αργά. Εν μέρει, επειδή αυτό ήταν το «πλάνο» του Πανιωνίου. Η μπάλα χαμηλά, κατά κυριολεξίαν και σε μεταφορά. Σε μεγαλύτερο μέρος, επειδή ο Παναθηναϊκός ήταν στατικός. Κώνοι, πιο πολλοί από ποδοσφαιριστές. Και η όποια κίνηση ήταν κίνηση «με χειρόφρενο». Παικτών, έλεγες, συγκαμμένων. Τα εγκαύματα ήταν στη διάθεση της ομάδας. Μουδιασμένο mood.
Το μόνο ίδιο ήταν οι φοβίες των φιλοξενούμενων. Ο Αστέρας Τρίπολης (ξαν)ανέβηκε στην Αθήνα, ψυχολογικά «καλυμμένος» απ’ τα πρότερα αποτελέσματά του. Νίκη στο Παγκρήτιο, ισοπαλία με ΠΑΟΚ, ισοπαλία με ΑΕΚ, μια χαρά, πάμε…παρακάτω. Το ματς με τον Ολυμπιακό το «πήδηξε». Πέρασε, κατευθείαν, στο επόμενο. Εδώ, ανέβηκε ίσα-ίσα για ν’ ανεβεί. Να μη μηδενιστεί. Αντίπαλος, πάντως, δεν ήταν. Ο Πανιώνιος δεν είχε τέτοια αποτελέσματα, για να ‘ναι μια χαρά. Πήγε, με σχέδιο να επενδύσει στην κακή ατμόσφαιρα που περιτύλιγε, αυτές τις μέρες, τον πρωταθλητή. Όχι παράλογο. Και έφτιαξε τις στιγμές του. Αλλά του ‘λειψαν δύο πράγματα. Ένα, η ενεργητικότητα στα μαρκαρίσματα. Ο Νίνης κι ο Κατσουράνης εκτέλεσαν…απερίγραπτα άνετα. Μαρκαρισμένοι, μονάχα απ’ τα βλέμματα. Δύο, το killer instinct, ακριβώς στις στιγμές που θα μπορούσαν να έχουν κάνει τη ζωή των Πράσινων κόλαση. Ο Ν’Ντόι την Τετάρτη, είν’ αναπόφευκτο να το σκέπτεσαι, αυτά που δεν έβαλε, δώρα στο πιάτο, ο Ριέρα τζούνιορ, εκείνος τα βάζει!
Είναι κόστη, προβλέψιμα. Ο Παναθηναϊκός είχε στη Νότια Αφρική…όλη την ομάδα, και τώρα έχει μπροστά μια ατζέντα γεμάτη «κάθε τρεις-τέσσερις μέρες». Αμέτρητα κλικαρισμένα κουτάκια. Ο Ολυμπιακός είχε στη Νότια Αφρική τους εξής δύο, Αβραάμ και Τοροσίδη, άντε τέσσερις με Ρόμενταλ και Πάντελιτς που επίσης έφυγαν νωρίς-νωρίς, και τώρα έχει μπροστά μια ατζέντα με ένα παιγνίδι κάθε Σαββατοκύριακο. Δεν γίνεται, όλο αυτό, να μη βγαίνει σαν αντίθεση. Βγαίνει στη Μπάγερν. Βγαίνει, αν θέλετε, στη Ρεάλ που κωλώνει σε 0-0 με ομάδες τύπου Μαγιόρκα ή Λεβάντε τις οποίες, φυσιολογικά, θα ισοπέδωνε. Απλώς, στο Μόναχο ή στη Μαδρίτη, πιθανότατα από ισχυρότερη πίστη και στη δική τους ποιότητα και στα δεδομένα της συγκυρίας, δεν απέλυσαν τον fitness trainer.
Και ενώ ο Μαρινάκης «εξέθεσε» τον ανόητο και ολίγιστο Παμπορίδη, λέγοντας ούτε λίγο ούτε πολύ πως «ακόμη κι εγώ θα το μετρούσα το γκολ», ένα Παμπορίδη που γενικώς (διαπιστωμένο…από ετών) «δεν έχει καμιά δουλειά» να κάνει αυτή τη δουλειά, το Σάββατο ήταν η σειρά του Πατέρα, του έτερου ημίσεος, να μπει στη…χαρά. Της άνευ λόγου μίρλας. Εξ ου και «κύκλοι». Όχι ευθέως, ούτε καν μέσω του αντίστοιχου Μώραλη. Διότι, κατά βάθος, ξέρουμε πως ήταν ένα κλασικά ανυπόφορο πενήντα-πενήντα. Οπότε λέμε τα δικά μας, αλλά δεν είν’ ανάγκη να εκτεθούμε κιόλας. Ο πιο σίγουρος τρόπος, για να («ενθαρρύνουν» και να) κάνουν τον Νίνη…Ντιόγκο. ‘Η Καστίγιο. Ναι, παιδί μου, αδικήθηκες! Το άδειασμα της αντίδρασης του Νιόπλια. Η αντίδραση του Νιόπλια ήταν 100% ποδοσφαιρική. Η αντίδραση του ημιανεπίσημου Παναθηναϊκού, καθαρά πολιτική.
Κανόνας. Ποτέ, δεν νοείται να λειτουργεί σαν δικαιολογία για την αποβολή με δύο κίτρινες κάρτες, ότι η πρώτη «δεν ήταν». Ηταν δεν ήταν, ο Νίνης την είχε. Και που την είχε, σε τίποτα δεν επηρέαζε την απόδοσή του. Να πεις πως ήταν αμυντικός, και μετά πρόσεχε πώς μάρκαρε. Όπως την είχε, ήταν δεν ήταν, κι ο Φαβάλι του Ατρόμητου. Ο,τι και να ‘ταν η πρώτη, τον «σκοτώνεις», δεν τον χαϊδεύεις, για τη δεύτερη! Για ένα κουτοπόνηρο φάουλ στο 45’, προτού σφυρίξει ο διαιτητής, και με το ταμπλό στο 2-0. Για το παρορμητικό τάκλιγκ στο 90’, στη σέντρα και με το ταμπλό επίσης στο 2-0.
Ο Κοντοές, μας είπε ο Σωτηράκης, έκανε θέατρο. Ενώ την άνοιξη στη Νέα Σμύρνη, στο περίφημο «πέναλτι Καλόπουλου», μας είχε πει ότι…υπήρχε επαφή. Φυσικά. Αφού τότε την είχε στοχεύσει, την επαφή. Πήγε κι έπεσε επάνω στο πόδι του αντίπαλου, για να πέσει.
