Ζεν Μάστερ

Διακύμανση τρομερή. Το 1-0 οι Λέικερς, κάνουν το μπρέικ οι Σέλτικς και πάνε για τρία μας στη Βοστώνη με τη σειρά στο 1-1. Χάνουν το πρώτο κι εκεί που όλοι τους έχουν ξοφλημένους ισοφαρίζουν και περνάνε μπροστά 3-2 στο μεγάλο πέμπτο ματς.

Το set-up είναι ιδανικό. Αυτοί που έχουν δύο ματς στην έδρα τους, χάνουν με 2-3, θέλουν δύο νίκες σε δυο ματς. Κι αυτοί που πάνε με φόρα, με δύο συνεχόμενες νίκες, και ψάχνουν μια νίκη σε δύο αγώνες, είναι οι γερασμένοι, που κανείς δεν περίμενε να δει στους τελικούς. Αλλά και άλλα στοιχεία προσφέρουν στην κορύφωση της έντασης, όπως η παράδοση που τα έχει φέρει ωραία. Οι Σέλτικς, που παίζουν εκτός, την έχουν μαζί τους, έχουν 17 πρωταθλήματα σε μόλις 20 τελικούς. Οι Λέικερς που έχουν την έδρα, τα νιάτα και τον Κόμπι, έχουν να παίξουν απέναντι στο 9-2 που έχουν υπέρ τους οι Σέλτικες όταν τους παίζουν στον τελικό.

Σε όλα αυτά που φτάνουν και περισσεύουν ήρθε το κερασάκι από τον Φιλ Τζάκσον. Οι Λέικερς προσπαθούσαν να γυρίσουν το πέμπτο ματς στα τελευταία λεπτά. Παρότι ήταν σχεδόν αδύνατο, δείτε τι είπε ο Τζάκσον στους παίκτες του, 47 δευτερόλεπτα πριν το τέλος:

Για όσους χρειάζονται μετάφραση, είπε τα εξής: ” Αυτή η ομάδα έχει χάσει περισσότερα ματς στο 4ο δωδεκάλεπτο από οποιανδήποτε άλλη στο NBA. Ξέρουν πως να χάνουν στο 4ο δωδεκάλεπτο, εντάξει; Αυτό μας δείχνουν αυτή τη στιγμή“.

Η ανατροπή δεν ήρθε ποτέ, οι Σέλτικς πέρασαν μπροστά με 3-2, για πρώτη φορά στη σειρά, έχουν δύο ματς μπολ και φυσικά ξέσπασε σάλος. Όλοι εναντίον του Τζάκσον που αφενός δεν δικαιώθηκε όταν το είπε αφετέρου ξύπνησε τον ούτως ή άλλως υψηλό εγωισμό των Σέλτικς.

Λάθος τακτική, λένε όλοι, αφού χάνει 2-3, οι Σέλτικς είναι πιο έμπειροι, ξέρουν να παίρνουν τελικούς κι έχουν και πελάτες τους Λέικερς, με 9-2 υπέρ τους. Εδώ είναι που διαφωνώ. Αρχικά σκέφτομαι το πότε τα είπε αυτά ο Φιλ Τζάκσον. Σε εκείνο το τάιμ-άουτ, οι Λέικερς έψαχναν στην ουσία ένα θαύμα. Δεν γινόταν να γυρίσουν το ματς και να κάνουν αυτοί το 3-2. Όσα είπε είχε πολύ λίγες πιθανότητες να βγουν αληθινά και κόσμος, παίκτες και τύπος θα σκέφτονταν το ίδιο πράγμα. “Εκανε λάθος”. Ποιος ο λόγος να το κάνει;

Όλα αυτά με οδήγησαν στην σκέψη πως ο Τζάκσον δεν σκεφτόταν το χρόνο που απέμενε, αλλά πήγε στα επόμενα παιχνίδια στο Λος Άντζελες. Δεν τα είπε για να τα ακούσουν οι παίκτες του και να γυρίσουν το ματς. Τα είπε για να ακουστούν στην τηλεόραση, να μαθευτούν και να φτάσουν εκεί που πρέπει, στα αυτιά των παικτών των Σέλτικς. Να τους χαλάσει την τέλεια κατάσταση στην οποία θα πήγαιναν στο Λος Άντζελες για μια νίκη και τον τίτλο. Να τους βάλει να απαντήσουν, να οργιστούν, να ασχοληθούν με κάτι, που δεν σκέφτονταν μέχρι πριν.

Μπορεί να βγει εναντίον του όλο αυτό, θα μου πείτε. Μα όλα εναντίον του είναι. Χάνει 3-2, απέναντι στους Σέλτικς που δεν χάνουν τελικούς σχεδόν ποτέ, που έχουν πελάτες τους Λέικερς και που σούταραν όλοι πάνω από 50% στο τελευταίο ματς. Οι Σέλτικς είναι στο πικ, δεν υπάρχει περίπτωση η δήλωση να τους ανεβάσει περισσότερο. Το ρίσκο είναι ελεγχόμενο, η κίνηση σοφή όσο λίγες.

Ο Τζάκσον έκανε το μόνο που μπορούσε να κάνει. Έβαλε την αμφιβολία στο μυαλό παικτών που αυτή τη στιγμή είναι ασταμάτητοι, έχουν αυτοπεποίθηση στα ύψη. Αυτό μόνο, τίποτε άλλο. Αμφιβολία. Και όταν τα δυο ματς που θα κρίνουν τον τίτλο (δύο πιστεύω πως θα είναι) πάνε στο τέλος στον πόντο, τότε παίζει τη ζαριά. Να γίνει ένα λάθος, να χαθεί ένα ριμπάουντ, ένα ελεύθερο σουτ. Δεν είναι απίθανο να συμβεί. Κι εκεί τα λόγια του θα αρχίσουν να ηχούν στα αυτιά του Πιρς, του Γκαρνέτ, του Άλεν. Και μπορεί να βάλουν το επόμενο, αλλά μπορεί και το ένα λάθος να φέρει το άλλο.

Ό,τι κι αν γίνει, για μένα η κίνηση του Τζάκσον είναι ευφυέστατη. Χωρίς να έχει τίποτα στα χέρια του, με τα πάντα να είναι εναντίον του, βρήκε τρόπο να κάνει μια κίνηση, να ψάξει για ένα πιθανό πλεονέκτημα εκεί που θα κριθούν όλα. Είτε το βρει, είτε όχι, μιλάμε για Ζεν Μάστερ.