ΑΕΚ: Η επιτυχία του πρότζεκτ

Το πρόβλημα για την Ένωση δεν ήταν η Αούστρια αλλά ότι δεν προκρίθηκε νωρίτερα. Στην Βιέννη πήγε ξέροντας πως είναι καλύτερη και της αρκούσε απλά να φανεί σοβαρή για να μην δεχθεί γκολ. Ήταν κι αυτό μέρος της εκπαίδευσης μιας ομάδας που χτίστηκε στο γήπεδο, χρόνο με το χρόνο. Γράφει ο Ευάγγελος Μίχος.

H AEK μπορεί να μην κέρδισε στην Βιέννη αλλά μικρό το κακό: και με ισοπαλία περνούσε. Καλό θα ήταν βέβαια και για την δική της ευρωπαϊκή βαθμολογία να νικούσε, πόσο μάλλον μια ομάδα που από κάποια ...καπρίτσια βρέθηκε μια και μοναδική φορά σε αυτή την πορεία να διεκδικεί την πρόκριση, ακριβώς στο τελευταίο παιχνίδι της και μάλιστα εντός έδρας.

Η Αούστρια δεν άξιζε την πρόκριση, δεν ήταν καν η τρίτη καλύτερη ομάδα αυτού του ομολογουμένως περίεργου - με βάση την εξέλιξη του - ομίλου και δεν θα μπορούσε ούτε να την... κλέψει. Γιατί στον αποψινό “Τελικό” πήγε κόντρα στο dna της, δηλαδή του... “όσα πάνε κι όσα έρθουν”, προσπάθησε να κρατήσει το μηδέν παθητικό ποντάροντας στην αντικειμενικά αδύναμη άμυνά της και κυνηγώντας με ... κλεφτοπόλεμο το γκολ. Ιδιαίτερα ποιότητα επιθετική δεν διαθέτει, τους περισσεύει βέβαια το πείσμα αλλά με ... μιάμιση φάση σε συνολικά 95' δεν πας πουθενά. Ειδικότερα όταν η αντίπαλος σου, όπως η Ένωση, εκτός από καλύτερη ομάδα ήταν και σοβαρή...

Η ΑΕΚ 110% άξιζε την πρόκριση, παρότι με δική της .. ευθύνη έπαιξε με την φωτιά σε αυτό τον όμιλο. Είναι καλύτερη ομάδα, διαθέτει καλύτερες μονάδες κι από την Ριέκα και από την Αούστρια κι αδικεί τον εαυτό της με τον τελικό απολογισμό μια νίκη – πέντε ισοπαλίες. Γιατί μετά το “διπλό” στην Κροατία κτυπήθηκε από τον...ιό της ισοπαλίας. Αήττητη τερμάτισε αλλά θα μπορούσε και έπρεπε να είχε κερδίσει στο ΟΑΚΑ τόσο τους Αυστριακούς, όσο και τους Κροάτες. Τουλάχιστον μια νίκη ακόμη έπρεπε να την καθαρίσει, από τις δύο... μισές ανατροπές που πέτυχε.

Τόσο στην Αούστρια, όσο και στην ΑΕΚ γνώριζαν πριν καν από την αποψινή σέντρα στο... παλιό Πράτερ, πως θα χρειαζόταν ένα μικρό θαύμα, μια μεγάλη υπέρβαση, από πλευράς των γηπεδούχων, για να αλλάξει η... μοίρα τους. Οι Αυστριακοί επέλεξαν να παίξουν την μία και μοναδική ευκαιρία τους... λάου, λάου.

Από την άλλη πλευρά οι “κιτρινόμαυροι” του Χιμένεθ επέλεξαν να μην ρισκάρουν καθόλου και να κατεβούν για ένα αποτέλεσμα από το αβάντζο των δύο, δηλαδή για την ισοπαλία. Στην ομάδα υπήρχε ενιαία σκέψη (όχι το πως θα βάλουν γκολ αλλά να μην αφήσουν την Αούστρια να γίνει επικίνδυνη και να κάνει ευκαιρίες), δεν ανέβασε ψηλά τις γραμμές και τουλάχιστον δεν έκανε τη ζωή της δύσκολη. Οπότε φυσιολογικά ήρθε το 0-0, αν και η... προϊστορία και των δυο ομάδων στον όμιλο “φωτογράφιζε” αναμέτρηση με γκολ κι... ανοικτό σκορ.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ...

Η ΑΕΚ ουσιαστικά είχε προκριθεί πριν από το ματς στην Αυστρία, απλά εκεί σφράγισε το εισιτήριο. Το πραγματικό πρόβλημα δεν ήταν η Αούστρια αλλά το ότι η Ένωση δεν προκρίθηκε νωρίτερα. Κι αυτό όμως, θα πρέπει να το δει... εκπαιδευτικά αφού μιλάμε για μια ομάδα που επέστρεψε μετά από 4 χρόνια αποχής στην Ευρώπη (κι αφού στο μεταξύ βρέθηκε στην Γ΄ Εθνική), πέρσι δεν πέρασε καν στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ, το έκανε φέτος αλλά μαζί και το παραπάνω βήμα - το λες κι... άλμα – δηλαδή την πρόκριση στους 32! Δέκα χρόνια μετά, για μια ομάδα που χρειαζόταν το χρόνο της για να ξαναγίνει πρώτα Ευρωπαία και τώρα να φτιάξει το...μέταλλο της.

Στο δια ταύτα: το αγωνιστικό κομμάτι του Αούστρια – ΑΕΚ περνάει σε... τρίτη μοίρα. Το πιο σημαντικό, η μεγαλύτερη επιτυχία της, αυτό που κάλλιστα κάποιος μπορεί να αποκαλέσει και...ευλογία, είναι η επίτευξη του πρότζεκτ.

Ο Δημήτρης Μελισσανίδης στην... τρίτη του θητεία στην ΑΕΚ, παρότι διαθέτει τεράστια προσωπική περιουσία, που δεν συγκρίνεται με τις αντίστοιχες δυο προηγούμενες φορές, επέλεξε το μοντέλο να κτίσει μια ομάδα στο γήπεδο ποντάροντας στο χρόνο και όχι στα λεφτά.

Κάθε σεζόν και ένα παραπάνω στόχος,κάθε χρονιά και σταθερά βήματα προόδου. Την πρώτη, της επιστροφής της στα σαλόνια, πήρε το Κύπελλο Ελλάδας με αντίπαλο τον μόνιμο πρωταθλητή Ολυμπιακό. Την δεύτερη πήρε το εισιτήριο για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Και την τρίτη φετινή, πανηγυρίζει πρόκριση στους 32 του Γιουρόπα, ούσα η μοναδική ελληνική ομάδα που θα δούμε στην Ευρώπη και τον Φεβρουάριο ενώ είναι πολύ κοντά και στον άτυπο τίτλο της πρωταθλήτριας χειμώνα. Και όλα αυτά με το όνειρο του γηπέδου στην Νέα Φιλαδέλφεια να παίρνει σιγά, σιγά σάρκα και οστά..

ΥΓ. 1 Με τόσα έσοδα από την πρόκριση είναι μεγαλύτερη ... απαίτηση από κάθε άλλη φορά, για δύο σπουδαίες χειμερινές μεταγραφές. Δεν είναι ώρες για ... τσιγκουνιές από τον Δημήτρη Μελισσανίδη...

ΥΓ. 2 Ο Μανόλο Χιμένεθ με τα όποια νεύρα και μείον του είναι ένας καλός, κανονικός προπονητής.