Ο Ολυμπιακός νόμιζε ότι έπαιζε με το... Ρέθυμνο

Ο Ολυμπιακός θα νικούσε και με το 10% από το τρίποντο, εφόσον συνέχιζε να παίζει μπάσκετ. Δεν το έκανε και σκόρπισε. Σχολιάζει ο Γιάννης Ζωιτός.

Η αναφορά του Ρεθύμνου στον τίτλο δεν είναι τυχαία. Όχι δεν έχουμε κάτι τη μοναδική εκπρόσωπο του κρητικού μπάσκετ στην κορυφαία κατηγορία της χώρας, ούτε εμπεριέχει οποιαδήποτε μομφή η επιλογή της για το κείμενο. Ίσα-ίσα που η πρόσληψη Βετούλα επανέφερε την τάξη.

Τυγχάνει όμως να μοιάζει πολύ και σε πολλά με τη Γαλατάσαραϊ: σε χρώματα (πορτοκαλί), σε σχεδίαση (μεγάλος αριθμός Αμερικανών), σε κατεύθυνση στο παρκέ (αθλητικότητα, πολλές επιθέσεις απ' έξω). Και αποτελεί το πιο ταιριαστό παράδειγμα για να καταδείξει πως ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε το ματς στο ΣΕΦ σαν να επρόκειτο για κάποιο εντός έδρας στη... Stoiximan.gr Basket League.

ΞΕΧΑΣΕ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ

Σαν να μην είχε απέναντί του ένα (άναρχο) σύνολο με ποιοτικές μονάδες κι έναν έμπειρο όσο και πανούργο προπονητή, αλλά μια ομάδα που στο "ερυθρόλευκο" +15 του 25', τότε που ο Παπανικολάου έκανε το 54-39, θα πάψει να προσπαθεί και να μοχθεί, θα συμβιβαστεί με την ήττα (που δεν φέρνει χρήματα όπως η νίκη) και θα πάει για πρόωρο μπάνιο στ' αποδυτήρια.

Αν δεν... αγωνιστείς, δεν νικάς στην εφετινή Ευρωλίγκα. Νόμος απαράβατος, νόμος που τιμωρεί αυτούς που δεν θα τον σεβαστούν και θα τον παραβούν σε οποιοδήποτε παιχνίδι, ανεξαρτήτως αντιπάλου. Δεν ήταν σ' κακό βράδυ ο Πρωταθλητής, όπως συνέβη με τη Μακάμπι όταν τίποτα δεν πήγε καλά. Διότι παρά την αστοχία απ' έξω, είχε γίνει αφεντικό. Δεν του έλειπαν, βασικοί ή  μη, παίκτες για να σταθεί κάποια δικαιολογία μειωμένων επιλογών.

Ο Ολυμπιακός χάθηκε ξαφνικά από προσώπου γης. Πήγε για τσιγάρα και δεν ξαναγύρισε. Είχε πέσει στην παγίδα που ο ίδιος έστησε στον εαυτό του διότι σταμάτησε να παίζει μπάσκετ. Άμυνα κυρίως, αφού, ως γνωστόν, από εκεί πηγάζει κάθε νέα επίθεσή του.

 

ΟΙ ΕΞΙ ΚΑΤΟΧΕΣ

Σ' έξι χαμένες φάσεις (τρεις στην άμυνα και τρεις στην επίθεση) επέτρεψε στη Γαλατάσαραϊ να "τρέξει" 7-0, με αποτέλεσμα το μομέντουμ ν' αλλάξει. Όταν αφήνεις παίκτες που ξέρουν να βάζουν την μπάλα στο καλάθι να συνδεθούν μ' αυτό και ν' ανακτήσουν την αυτοπεποίθηση τους χωρίς καν να χρησιμοποιείς τα φάουλ (2 στην τρίτη περίδιο), όλα είναι πιθανά να συμβούν. Να τρέχεις και να μην φτάνεις, μέχρι να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι σου.

Τα παραδείγματα συγκεκριμένα. Ο Μίτσοφ είχε 2 πόντους μέχρι το 28' και τέλειωσε με 18, ο Ντέι ακολούθησε (από 2 στους 8), ο Τάιους δεν έβρισκε εμπόδιο και κάρφωνε ανενόχλητος στο καλάθι, ο Γκιουλέρ έκανε περίπατο απ' έξω προς τα μέσα. Όλοι τους παίκτες που άνετα θα χωρούσαν στο ροτέισον ομάδων με στόχο τα πλέι οφ της διοργάνωσης, ίσως και ψηλότερα. Την ίδια στιγμή ο Γκριν και ο Λοτζέσκι βιάζονταν να γίνουν ήρωες. Κι αν ο πρώτος είχε φτιάξει καλή σχέση με το καλάθι των Τούρκων, ο δεύτερος λειτουργούσε, πλην εξαιρέσεων, εκτός πλάνου και "κρέμασε" με τις επιλογές τους υπόλοιπους.

ΑΣΤΟΧΗΣΕ Ο... "ΣΦΑΙΡΟ"

Φταίει και ο Σφαιρόπουλος; Προφανώς γιατί παρά τις συστάσεις, είδε την ομάδα του να μην αντιδρά. Ο ίδιος επέλεξε, σ' ένα άσχετο χρονικό σημείο, τον... εορτάζοντα Γιανγκ, αλλά (παρά τις κερδισμένες μάχες) τον τιμώρησε για ένα και μόνο λάθος (πάσα στο άγνωστο), ενώ ξόδεψε το χρόνο του ωσότου φτάσει το τελευταίο 5λεπτο για να επαναφέρει και να παίξει μ' εκείνους που είχαν χτίσει τη διαφορά.

Αποτέλεσμα; Ο Σπανούλης να μην έχει καθόλου ρυθμό-ένταση, κάνοντας λάθος στο λάθος, ο Παπανικολάου να μην βγάλει τις άμυνες που είχε αναλάβει και ο Μάντζαρης να μην σκοράρει ποτέ απ' έξω, στο δίλεπτο διάστημα που από το -1 η Γαλατά πήγαινε στο +7! Αρμαγεδδών!

Ακόμη κι αν αυτή η ήττα δεν πρόκειται να κοστίσει την τετράδα, μια και ο Ολυμπιακός ψάχνει απλώς μια νίκη στα τέσσερα ματς που απομένουν (Αστέρα έξω, Ρεάλ μέσα, Εφές και ΤΣΣΚΑ έξω) για να συνεχίσει με πλεονέκτημα στα πλέι οφ, αποτελεί αναμφίβολα πάθημα. Μεγάλο. Και δις εξαμαρτείν (απέναντι στην ίδια ομάδα) ουκ ερυθρόλευκων σοφών.