Χωρίς Παναθηναϊκό δεν θα υπάρχει ούτε Ατρόμητος

Το θέμα δεν είναι αν το ελληνικό ποδόσφαιρο χωράει τη δική του Λέστερ, αλλά αν θέλει τέτοια Λέστερ. Σαν τον Ατρόμητο που δεν σέβεται τον αντίπαλο και την ιστορία του. Αλλά βρίσκει και τα κάνει. Απέναντι σε ένα "φάντασμα", χωρίς διοίκηση και τον ιδιοκτήτη να σφυρίζει αδιάφορα. Γράφει ο Σταύρος Καραΐνδρος.

Ο Ατρόμητος είναι αδικημένη, από τη διαιτησία, ομάδα. Δεδομένο και τέλος. Στη Λάρισα δεν του μέτρησαν πεντακάθαρο γκολ, στην Τούμπα έχασε όπως έχασε από τον ΠΑΟΚ, το βράδυ του Σαββάτου δεν του έδωσαν πέναλτι στις καθυστερήσεις. Παρ' όλα αυτά είναι εδώ. Αντιστέκεται, έχει μπει στο μάτι των "μεγάλων", είναι όρθιος, αντέχει, συνεχίζει να αποτελεί την πιο ευχάριστη έκπληξη του εφετινού πρωταθλήματος.

Σε μία αποστροφή της χθεσινής του ανακοίνωσης τονίζει ότι "το ελληνικό πρωτάθλημα δεν χωράει Λέστερ". Σωστό ως προς τη γενικότερη έννοια του. Είναι αδύναμος απέναντι στους "μεγάλους" και δύσκολα μπορεί να τους κοιτάξει στα μάτια, παρά μόνο μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αλλά, υπάρχουν πολλά "αλλά", που αδικούν το σύλλογο του Περιστερίου.

* Στη Λέστερ δεν θα πήγαινε, για ακόμα μία φορά, ένας παράγοντας στα αποδυτήρια και συγκεκριμένα στους διαιτητές για να διαμαρτυρηθεί και μάλιστα με εκφράσεις "καφενείου".

* Στη Λέστερ θα σέβονταν τον αντίπαλο πόσο μάλλον αν αυτός είναι ο Παναθηναϊκός. Εκφράσεις του τύπου "μέχρι τον Μάρτιο δεν θα υπάρχετε" είναι ένδειξη ασέβειας από ένα σύλλογο με μικρότερη ιστορία και σαφώς μικρότερη δυναμική. Αν εξαφανιστεί ο Παναθηναϊκός, όπως δήλωναν με σιγουριά οι Περιστεριώτες, θα εξαφανιστείτε κι εσείς. Δεν θα σας "σηκώσει" ένα πρωτάθλημα χωρίς το μέγεθος του τριφυλλιού.

* Στη Λέστερ θα γέμιζαν κάθε αγωνιστική το γήπεδό τους. Γεμάτες εξέδρες, παλμός και κόσμος που θα διψούσε να βλέπει από κοντά την ομάδα του. Στον Ατρόμητο χωρίς τους "Φενταγίν" αγωνίζονται μεταξύ συγγενών και φίλων. Οταν δεν σέβεται την προσπάθειά σου ο κόσμος πώς θα σεβαστείς εσύ ο ίδιος την ιστορία του αντιπάλου σου;

* Στη Λέστερ δεν έχουν πρόεδρο που το όνομά του εμπλέκεται σε "μαύρες" εποχές του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Βέβαια, υπάρχει και το άλλο. Η Λέστερ έχει μάθει να παίζει κόντρα σε ομάδες με πρόεδρο και διοίκηση. Απέναντι σε ομάδες που δεν έχουν αφεθεί στη μοίρα τους και το αφεντικό τους σφυρίζει αδιάφορα. Εξ ου ο σεβασμός.

Στον Παναθηναϊκό ποιον να σεβαστεί ο αντίπαλος; Ποιον πρόεδρο και ποια διοίκηση; Τον Γιάννη Αλαφούζο που έχει αφήσει το καράβι ακυβέρνητο; Ενα μοναδικό πρόσωπο έχει μείνει όρθιο σε αυτόν των κυκεώνα προβλημάτων και τον έχουν αφήσει να κάνει την ασπίδα σε κάθε λογής επιθέσεις. Ο Μαρίνος Ουζουνίδης, περί ου ο λόγος, παλεύει μόνος του να κρατήσει όρθιος τον Παναθηναϊκό και είναι αναγκασμένος να δέχεται τα "χτυπήματα" της μοίρας και των αντιπάλων.

Η ιστορία τιμωρεί τους ασεβείς. Ο Ατρόμητος φρόντισε μέσα σε λίγα λεπτά να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων την εφετινή του πορεία και την καθολική αναγνώριση των φιλάθλων. Με αυτά τα μυαλά και αυτή τη νοοτροπία, θα το βρει μπροστά του. Κρίμα, γιατί το ελληνικό ποδόσφαιρο πραγματικά θέλει τη Λέστερ του. Αλλά, τελικά, ποιος έχει τη δυναμική να "κουβαλήσει" το όνομα του αγγλικού συλλόγου; Ο Ατρόμητος σίγουρα όχι.

Αλλά, είπαμε. Ο Ατρόμητος και ο κάθε Ατρόμητος βρίσκουν και τα κάνουν. Απέναντι στο φάντασμα του Παναθηναϊκού. Με τον καταστροφέα του να σφυρίζει αδιάφορα περιμένοντας το "Survivor 2". Ειρωνεία, ε;