Η πιο τρελή συνέντευξη του Τζίμη Πανούση

Ο Γιάννης Ψαράκης θυμάται τον δικό του Τζίμη Πανούση και ανασύρει από το προσωπικό αρχειακό υλικό του τη συνέντευξη - έπος στο θρυλικό περιοδικό "Τρίποντο". Μια αλλιώτικη συνέντευξη που δόθηκε πριν από 28 χρόνια, στις 2 Ιανουαρίου του 1990. Απίθανες ατάκες, μοναδικές μπασκετικές φωτογραφίες και το editorial του αλησμόνητου Φίλιππου Συρίγου για τον alternative καλλιτέχνη που έφυγε από τη ζωή.

Πρέπει να πήγαινα σε κάποια από τις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού όταν, εκεί κάπου στα τέλη του 1980, άκουγα τον κατάτι μεγαλύτερο ξάδερφό μου ν' ακούει τα σχολιανά του, επειδή ο πατέρας του τον είχε πιάσει να ακούει μία "παράνομη" κασέτα με ανεπίτρεπτο για την ηλικία του τίτλο. Ακούς εκει "Disco Tsoutsouni..."

Ήταν η πρώτη φορά που άκουσα τις λέξεις "Μουσικές Ταξιαρχίες" και η αλήθεια είναι ότι έκανα μπόλικο χρόνο να συνηθίσω να το λέω σωστά μιας και εκείνη την περίοδο ήταν πιο διάσημες οι "Ερυθρές Ταξιαρχίες" λόγω της απαγωγής και τελικά δολοφονίας του Ιταλού πρώην Πρωθυπουργού Άλντο Μόρο λίγα χρόνια νωρίτερα…

Την παράνομη εκείνη κασέτα που βρίσκαμε σε… επιλεγμένα περίπτερα, και μόνο αν ο περιπτεράς μάς γνώριζε, θυμάμαι να την κρύβω κάτω από το στρώμα και να την ακούω ένα χρόνο αργότερα στη... ζούλα. Όταν πια οι "Ταξιαρχίες" του Τζίμη Πανούση (που τότε εμφανιζόταν στο "Κύτταρο", το "Αν" και αλλού όχι με κελεμπίες ή ράσα, αλλά με τζινάκι και πουκαμισιές) απέκτησαν και επίσημα δισκογραφική εταιρεία, η μουσική και κυρίως ο στίχος τους απενοχοποιήθηκαν τρόπον τινά.

Λιγότερο από μια 10ετία αργότερα οι Ταξιαρχίες είχαν "χωρίσει" και ο Τζίμης όχι μόνο είχε βγάλει ήδη κανά-δυο προσωπικούς δίσκους, αλλά είχε αρχίσει και τα live. Πριν από τη δική του μουσική σεζόν του '90 είχε προλάβει να περάσει από τις σελίδες της μπασκετικής βίβλου της εποχής, του (δικού μας) "Τριπόντου".

Σε μια μικρή αλλά άκρως ανατρεπτική και σημαδιακή συνέντευξη στον Σωτήρη Κακίση. Αγκαλιά με μία μπάλα μπάσκετ να βάζει τρίποντα στο καλάθι του σούπερ-μάρκετ!

"Αισθάνομαι βαθύτατα έγχρωμος. Τα νέγρικα σόλα κάτω από τα καλάθια δεν φυλακίζονται στις παρτιτούρες των λευκών προπονητών. Το μπάσκετ είναι ο θρίαμβος των κατατρεγμένων όπως τα μπλουζ. Ο Γκάλης παραδείγματος χάρη είναι μαύρος. Γι’αυτό και είναι δυσκολοχώνευτος από τους διάφορους ρατσιστές", είχε πει μεταξύ άλλων.

Όπως πολύ εύστοχα είχε παρατηρήσει το θρυλικό editorial "Δίχως Μαλλιά στη Γλώσσα" ο αείμνηστος Φίλιππος Συρίγος "ο Τζιμάκος είναι ένας αναρχικός που τείνει να μπει στο σύστημα γιατί σε αυτό μοιάζει πολύ με το μπάσκετ, το μπάσκετ που από τα χρόνια του ρομαντισμού και της αναρχίας πέρασε ολοκληρωτικά σχεδόν στον επαγγελματισμό και βαδίζει σύμφωνα με τα πρότυπα του σταρ-σύστεμ".

Μέλος ή όχι του σταρ σύστεμ, ο Τζιμάκος με τον οποίο μεγαλώσαμε εμείς οι λίγο πάνω λίγο κάτω από τα πρώτα -ήντα θα μας μείνει αξέχαστος. Και συνάμα οικείος. Ο ανατρεπτικός, αθυρόστομος, μαλλιάς, ξάδερφος της διπλανής πόρτας.