Αντέχει χωρίς τον Πρίντεζη;

Ο Μίλαν Τόμιτς υποστήριξε πως όσοι μπαίνουν στο παρκέ (με δική τους ευθύνη) οφείλουν να παίζουν σαν να είναι υγιείς, σαν να μην πονούν. Μήπως όμως ο Γιάννης Σφαιρόπουλος οφείλει να πάει πλέον μ' εκείνους που όντως μπορούν; Κι ό,τι βγει για τον Ολυμπιακό;

Ο Ολυμπιακός είναι πληγωμένος. Αγωνιστικά και ψυχολογικά. Έχει υπάρξει ξανά στην ίδια κατάσταση. Τόσο πέρυσι μετά το 2-1 της Εφές στην Πόλη όσο και εφέτος μετά το 1-0 της Ζαλγκίρις.

Σ' αμφότερες τις περιπτώσεις αντέδρασε. Σηκώθηκε όρθιος, κοίταξε ψηλά και πήρε αυτό που ήθελε. Άρα μπορεί να το κάνει ξανά. Και παρά το 80-60 να ισοφαρίσει 2-2 τη Ζαλγκίρις στέλνοντας τη σειρά στο ΣΕΦ.

Μόνο που ο Γιάννης Σφαιρόπουλος οφείλει ν' αποφασίσει. Με ποιους θα πάει σ' αυτήν τη μάχη δίχως αύριο; Γιατί εκ της εικόνας και του αποτελέσματος, δεν δικαιώθηκε για την επιλογή του να παίξει με τον Γιώργο Πρίντεζη και τον Νίκολα Μιλουτίνοφ.

Ιδίως αυτοί οι δύο, και πολύ λιγότερο ο Κώστας Παπανικολάου, δεν έδειξαν ικανοί ν' ακολουθήσουν. Σε άμυνα κι επίθεση, ταλαιπωρημένοι από τα προβλήματά τους, ήταν (παν)αργοί στις αντιδράσεις. Μια ταχύτητα πίσω από τους αντιπάλους σε σκέψη και δράση, δεν ήταν εύκολο να παίξουν άμυνα είτε να πάνε στις μονομαχίες. Ήθελαν, αλλά το κορμί τούς απέτρεπε...

Κι αν ο Σέρβος σέντερ έμεινε στο παρκέ μόνο 10'07'', ο υπαρχηγός του Ολυμπιακού έπαιξε όσο και ο Ιωάννης Παπαπέτρου. Παραπάνω από 24 λεπτά αγωνίστηκε, ακόμη κι όταν το ματς είχε κριθεί, με αποτέλεσμα να εκτεθεί. Γιατί είχε 1/10 σουτ (1/2 βολές) και 3 ριμπάουντ, τίποτα δεν του έβγαινε - ούτε τα απλά.

Όντως στο δεύτερο ματς, παρά την αστοχία του, ήταν εκείνος που έπαιξε όλες τις μεγάλες άμυνες, την Τρίτη, επιβαρυμένος ακόμη περισσότερο και τις ενοχλήσεις να έχουν επιστρέψει, ήταν τρομερά ευάλωτος. 

Ουδείς αμφισβητεί τη σημαντικότητά του "Πριντ" στη συνολική λειτουργία του Ολυμπιακού. Είναι το ίδιο κομβικός με τον Βασίλη Σπανούλη. Μήπως όμως είναι ώρα ο Γιάννης Σφαιρόπουλος να παίξει μ' όσους είναι, αποδεδειγμένα, στην απαιτούμενη κατάσταση απέναντι σ' ένα σύνολο με περισσευουμενη ενέργεια, θέληση, ψηλά άλματα και έτοιμο για μάχη μέχρι τελικής πτώσεως. Κι όσο αντέξουν...

Τα σχήματα με Τιλί στο "5", Παπαπέτρου στο "4" δεν έχουν δοκιμαστεί ακόμη. Ίσως είναι η στιγμή. Γιατί επιστροφή δεν υπάρχει πλέον. Και οι ηρωισμοί δεν χωρούν... Προέχει το μπάσκετ (μάλλον)...

Γ.Ζ