Να γίνει η δίκη άμεσα, η μόνη λύση για το ποδόσφαιρο...

To "Kεντρί" του Contra.gr ρίχνει τα τσιμπήματά του για την υπόθεση των 28. Γιατί η όποια νομική εξέλιξη θα πρέπει να προκύψει άμεσα, ο κρίσιμος ρόλος του χειρισμού του θέματος από τα ΜΜΕ, γιατί έκανε τη δήλωση ο Γιώργος Βασιλειάδης και η διδακτική ιστορία των paradise papers.

Η υπόθεση της παραπομπής 28 ανθρώπων του ποδοσφαίρου σε δίκη δεν αντιμετωπίστηκε με τη δέουσα σοβαρότητα από τον ελληνικό Τύπο (υπήρχαν και οι εξαιρέσεις).

Πολλές κραυγές ακούσαμε, πανηγυρισμούς ένθεν και ένθεν, κάποιοι μάλιστα, έχοντας και ακόμα και κορυφαίους θεσμικούς ρόλους στη δημόσια ζωή, έσπευσαν να προκαταλάβουν την απόφαση της ελληνικής δικαιοσύνης.

Ελάχιστοι έχουν δει όμως τη φάκα πίσω από το τυράκι. Και η φάκα αφορά το εξής: Μπορεί το οικοδόμημα του ελληνικού ποδοσφαίρου να αντέξει αυτήν τη δικαστική εκκρεμότητα για πολύ καιρό όταν μάλιστα το βούλευμα "ακούμπησε" σε τόσο υψηλά ιστάμενα πρόσωπα;

Μα μόνο με την έκδοση του βουλεύματος, οι πάντες έδωσαν το χειρότερό τους εαυτό βγάζοντας από τη φαρέτρα τους όλα τα επικοινωνιακά τους όπλα. Πρωτοστάτησαν δύο από τις μεγάλες ομάδες της χώρας, ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ.

Γι' αυτό λοιπόν, η δικαιοσύνη πρέπει να εγκαταλείψει τους ράθυμους ρυθμούς της (που διαχρονικά, δυστυχώς, την χαρακτηρίζουν) και να τελειώνει με το ζήτημα άμεσα. Αν φτάσει η υπόθεση στις αίθουσες, η δίκη πρέπει να αρχίσει...χθες.

Αν κάποιοι από τους κατηγορουμένους κριθούν ένοχοι, θα πρέπει να μην ξανασχοληθούν ποτέ με το ποδόσφαιρο. Νέτα-σκέτα. Αν κριθούν αθώοι, οφείλουν να συνεχίσουν την πορεία τους απαρέγκλιτα έχοντας μάλιστα κατακτήσει μία πολύ μεγάλη νίκη.

Υπάρχει, τέλος, και το τεκμήριο της αθωότητας, ας μην το ξεχνάμε αυτό. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε χώρα που διαθέτει στοιχειώδη νομικό πολιτισμό και αρχές. Οι κραυγές δεν ωφελούν κανέναν. Ούτε φυσικά οι "αποφάσεις" των ΜΜΕ. Ο κόσμος διψάει για αίμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να του το προσφέρουμε θυσιάζοντας υπολήψεις και παραβιάζοντας κανόνες.

ΜΟΥΣΙΚΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

Από ένα άλμπουμ σταθμό για την ελληνική δισκογραφία, "Στου αιώνα την παράγκα", ένα ξεχασμένο διαμάντι.

"Θα κόψω το κεφάλι σου"

Ερμηνεία: Δημήτρης Μητροπάνος

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Στίχοι: Γιώργος Κακουλίδης

Ο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ

Έγινε πολύς λόγος για τη δήλωση Βασιλειάδη λίγες μόνο ώρες αφότου "έσκασε" η είδηση για την έκδοση του βουλεύματος. Πολλοί ήταν εκείνοι που έσπευσαν να κατηγορήσουν τον Υπουργό ότι βιάστηκε να πάρει θέση.

Η αλήθεια είναι μία. Ο Βασιλειάδης που βρισκόταν στις Βρυξέλλες μαζί με τον Κώστα Κατσουράνη, προσκεκλημένοι του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, ρωτήθηκε για το θέμα από τους παριστάμενους Έλληνες δημοσιογράφους. Δεν θα μπορούσε να μην πάρει θέση, λοιπόν, γιατί μετά θα είχαμε άλλα. Και κάτι ακόμα: Δεν ενήργησε αυτοβούλως, όπως συνήθως δεν ενεργεί αυτοβούλως ο Βασιλειάδης. Το Μαξίμου ήταν ήδη ενήμερο...

ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΦΘΟΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ...

Εξόχως διδακτική αλλά ταυτόχρονα και διασκεδαστική η ιστορία των paradise papers (που έφεραν στο φως της δημοσιότητας στην Ελλάδα το Ραδιόφωνο 24/7 και το news247).

Διδακτική γιατί μάθαμε για μία ακόμη φορά ότι κάποιοι πλουτίζουν μεταφέροντας τα φορολογικά βάρη στις πλάτες των αδύναμων και των μη υποψιασμένων. Γιατί να μην μπορούμε να αποφύγουμε και εμείς ρε φίλε τη φορολογία ιδρύοντας μία οφ-σορ στις Σεϋχέλλες ας πούμε;

Διδακτική γιατί ήρθαμε ακόμα μία φορά σε επαφή με το δόγμα του ηθικού και του νόμιμου. Νόμιμες οι οφ σορ, γιατί όχι; "Ηθικές" όμως; Παλιά πονεμένη ιστορία που είχε, αν θυμάστε, πρωταγωνιστή έναν Έλληνα πολιτικό που μας έκανε τη χάρη και εξαφανίστηκε από τον πολιτικό χάρτη. Ούρλιαζε τότε! Μα είμαι νόμιμος. Ε, στα παλιά μας τα παπούτσια ρε μάγκα. Άνθρωπος είσαι;

Διασκεδαστική γιατί διαβάσαμε και το εξής ευφυολόγημα. Όλοι εμείς, λοιπόν, που αποτελούμε την πλέμπα αυτής της χώρας (και αυτού του κόσμου γενικότερα) αντιδρούμε έτσι γιατί πολύ απλά φθονούμε την επιτυχία των πλούσιων ανθρώπων. Και την προκοπή τους. Θα ήταν γελοίο αν δεν ήταν αρκούντως θλιβερό. Δεν μας κλέβουν μόνο. Μας κουνούν το δάχτυλο και μας κάνουν νουθεσίες!

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, όταν έγραψες τους παρακάτω στίχους, ΕΥΤΥΧΩΣ, δεν υπήρχαν social media:

Φάτε, πλούσιοι, παράδες

κι εμείς ας πεθάνουμε.

Μια φορά στο ίδιο χώμα

όλους θα μας βάλουνε.

(συγγνώμη αν "λαϊκίζουμε").