Τα συν και πλην της Τούμπας…
Η διαφορά ποιότητας του Ολυμπιακού ακόμη και από τον δεύτερο στη βαθμολογία ΠΑΟΚ είναι μεγάλη, όπως φάνηκε στο παιχνίδι στην Τούμπα, ωστόσο, οι «ερυθρόλευκοι» δεν φρόντισαν να την «εξαργυρώσουν» στον αγωνιστικό χώρο. Δεν ήταν όμως μόνο θέμα αποτελεσματικότητας, αλλά και νοοτροπίας.
Οι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού (αντί να την επισπεύσουν…) φρόντισαν να δώσουν παράταση στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, αφήνοντας να τους γλιστρήσει μέσα από τα χέρια η νίκη στον αγώνα με τον “δικέφαλο του Βορρά”. Διότι, διαφορετικό θα ήταν (από ψυχολογικής πλευράς κυρίως) πριν καν βγει ο Νοέμβριος, ο Ολυμπιακός να βρισκόταν στο +11 από τον ΠΑΟΚ και στο +16 από τον Παναθηναϊκό.
Οι «ερυθρόλευκοι» δεν αξιοποίησαν την υπεροχή τους στην Τούμπα, κλώτσησαν τις ευκαιρίες που τους παρουσιάστηκαν στο δεύτερο ημίχρονο (κυρίως με τον Φουστέρ), πίστεψαν ότι έβαλαν στο σακούλι τους τρεις βαθμούς, έσβησαν τις μηχανές, χαλάρωσαν προς το τέλος του ματς και το πλήρωσαν ακριβά.
Λάθος εκτίμηση, λάθος νοοτροπία…
Μέχρι το 75΄(και το φάουλ του Λίνο), ο Κάρολ ανησυχούσε περισσότερο για τις στομαχικές διαταραχές που ένιωθε, παρά για τις προσπάθειες των επιθετικών του ΠΑΟΚ. Έως εκείνο το λεπτό, ανασταλτικά ο Ολυμπιακός στεκόταν περίφημα και δεν έδινε το δικαίωμα για την παραμικρή απειλή. Στο τελευταίο τέταρτο του αγώνα όμως οι ποδοσφαιριστές εφησύχασαν, θεώρησαν ότι όλα έχουν τελειώσει, όμως, τα φώτα σβήνουν αφού πρώτα σφυρίξει ο διαιτητής για τελευταία φορά. Λάθος εκτίμηση, λάθος νοοτροπία και αυτό είχε ως συνέπεια να χαθούν δύο βαθμοί.
Το «ταμείο» από τις δύο επισκέψεις του Ολυμπιακού στη Θεσσαλονίκη την τρέχουσα σεζόν ήταν μόλις δύο βαθμοί, αντίθετα με την περασμένη περίοδο που ήταν έξι στα δύο παιχνίδια με τον ΠΑΟΚ και τον Άρη. Μείον τέσσερις πόντους, λοιπόν, στην συμπρωτεύουσα και απέναντι σε δύο ομάδες σαφώς λιγότερο ποιοτικές απ ΄ ότι την περασμένη περίοδο.
Ο αγώνας με τον ΠΑΟΚ περιείχε πολλά συν και πλην για τον Ολυμπιακό. Ας τα δούμε αναλυτικά:
Τα θετικά
Πρώτον, οι «ερυθρόλευκοι» συνεχίζουν αήττητοι στο πρωτάθλημα.
Δεύτερον, διατήρησαν το +8 από τον «δικέφαλο του Βορρά» και, παράλληλα, «έβγαλαν» μια πολύ δύσκολη έδρα.
Τρίτον, έδειξαν ότι έχουν μεγάλη διαφορά ποιότητας ακόμη και από την μόνη ομάδα (τον ΠΑΟΚ) που δείχνει να είναι ανταγωνιστική.
Τέταρτον, για πρώτη φορά από τις αρχές της περιόδου είδαμε τον Ολυμπιακό να πρεσάρει και να πιέζει τόσο ψηλά τον αντίπαλο στο πρώτο ημίχρονο, θυμίζοντας εποχή Βαλβέρδε. Και αν αυτό εφαρμόστηκε στο ματς με τον ΠΑΟΚ και έπειτα μάλιστα από εκτός έδρας αγώνα στο Champions League (όπου οι παίκτες κουβαλούσαν και την κόπωση από τη Γερμανία), λογικό είναι αν δουλευτεί κι άλλο στις προπονήσεις, να εφαρμοστεί και στα υπόλοιπα παιχνίδια του πρωταθλήματος.
Πέμπτον, οι δύο νεαροί και ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές, ο Σιόβας και ο Μανωλάς είχαν για ακόμα μια φορά εξαιρετική απόδοση και συνεργασία στο κέντρο της άμυνας.
Έκτον, οι δύο Αλγερινοί, ο Τζεμπούρ και ο Αμπντούν ήταν ότι καλύτερο είχε να παρουσιάσει ο Ολυμπιακός από τη μέση και μπροστά. Ο πρώτος σκόραρε και είχε την πάσα «πάρε βάλε» στον Φουστέρ (65΄), την οποία δεν εκμεταλλεύτηκε ο Ισπανός, ενώ από τον δεύτερο ξεκινούσε ότι καλό είχε να επιδείξει δημιουργικά η ομάδα του Πειραιά.
Τα αρνητικά
Πρώτον, οι ποδοσφαιριστές δεν ήταν συγκεντρωμένοι και σοβαροί μέχρι το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή. Οι αγώνες δεν λήγουν στο 75΄, αλλά στο 93΄, 94΄και πολλές φορές στο 95΄. Ο Ολυμπιακός, όμως, δέχτηκε γκολ στα πιο δύσκολα εκτός έδρας παιχνίδια του, από τον ΠΑΟΚ (Αθανασιάδης) στο 88΄, από τη Σάλκε (Φουχς) στο 77΄, από την Άρσεναλ (Ράμσεϊ) στο 90΄ και από τον Άρη (Αγκάνθο) στο 80΄. Σύμπτωση;
Δεύτερον, η μη αξιοποίηση των ευκαιριών. Οι «ερυθρόλευκοι» δεν ήταν αποτελεσματικοί, καθώς με βάση τις ευκαιρίες που δημιούργησαν όφειλαν να είχαν «κλειδώσει» τη νίκη στα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου.
Τρίτον, ο Φουστέρ, που έχει πετύχει πολύ δύσκολα γκολ με την ερυθρόλευκη φανέλα σε Ελλάδα και Ευρώπη (τι με γυριστό σουτ πάνω στην κίνηση, τι με διαγώνια σουτ, τι με φαλτσαριστές κεφαλιές), έχασε δύο σπουδαίες ευκαιρίες (και ειδικά στη δεύτερη βγήκε μόνος φάτσα με το Γλύκο), οι οποίες ήταν σε θέση να αλλάξουν τη μοίρα του ματς. Με τα «αν» όμως δεν γράφεται η ιστορία και ο Ισπανός που ήταν ο μοιραίος παίκτης για τον Ολυμπιακό στο τέλος ένιωσε την ανάγκη να αναλάβει τις ευθύνες του, ζητώντας συγγνώμη.
Τέταρτον, ο Μασάντο έκανε ένα ακόμη κακό παιχνίδι, τούτη τη φορά παίζοντας στη θέση που θέλει να αγωνίζεται, ως κεντρικός χαφ και έδωσε αφορμή για νέες μουρμούρες και γκρίνια. Ο Πορτογάλος δεν είναι Ιμπαγάσα ούτε Μιραλάς. Δεν έχει την προσωπικότητα και τις οργανωτικές ικανότητες του Αργεντινού μέσου, ούτε τη διείσδυση και την εκτελεστική δεινότητα του Βέλγου επιθετικού. Προσπαθεί να δημιουργήσει, δεν έχει το εύκολο γκολ, ενώ θα πρέπει να γίνει πιο ομαδικός.
Πέμπτον, σε αντίθεση με το παιχνίδι με τη Σάλκε, όπου στο μεγαλύτερο διάστημα είχε πολύ καλή παρουσία (εξουδετερώνοντας έναν εξαιρετικό νεαρό ποδοσφαιριστή, όπως ο Ντράξλερ), ο Τοροσίδης στην Τούμπα είχε αρκετά προβλήματα. Ενδεχομένως, όλη αυτή η ιστορία με την ανανέωση του συμβολαίου του (την καθυστέρηση) και το δίλημμα, να μετακινηθεί σε σύλλογο του εξωτερικού ή να παραμείνει στον Ολυμπιακό, να του αποσπά την προσοχή και να του προσθέτει άγχος.
Έκτον, ο Ζαρντίμ θα έπρεπε να διαχειριστεί διαφορετικά την κατάσταση στο τελευταίο εικοσάλεπτο του αγώνα. Δεν μπορεί να γίνεται αλλαγή ο Τζεμπούρ (στο 70΄) ο οποίος ήταν μία διαρκής απειλή για την άμυνα του ΠΑΟΚ, ή ο Αμπντούν (έστω στο 87΄) και να μένει μέχρι το τέλος στον αγωνιστικό χώρο ο Μασάντο.
Διαβάστε ακόμη:
Κοντρέρας στη SUPER BALL: “Καταλαβαίνω τον κόσμο του ΠΑΟΚ”
Ζαρντίμ: “Είχαμε τον απόλυτο έλεγχο, ήμασταν η καλύτερη ομάδα”
