Από την εσωστρέφεια στον παραλογισμό

Ο Σταύρος Καραΐνδρος ως άλλη... Κατακουζίνα επιμένει να γκρινιάζει για τον Παναθηναϊκό και το πόσο τον έχουν μικρύνει. Το... παράλογο χειροκρότημα με την Αϊντχόφεν και η ατυχής δήλωση του Αναστασίου.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΡΑΪΝΔΡΟΣ

07 ΝΟΕ 2014

Ζούμε στην εποχή που ο Παναθηναϊκός χάνει στην Ευρώπη, βρίσκεται τελευταίος σε έναν όμιλο που έχει κάποια Εστορίλ και τον χειροκροτά το γήπεδο. Οκ, προφανώς εγώ είμαι ο Κατακουζίνας που με ενοχλούν τα πάντα και όλοι οι άλλοι έχουν δίκιο.

Για να μην σταθώ στο γεγονός πως είχε δημιουργηθεί η περιραίουσα ατμόσφαιρα τις τελευταίες μέρες πως ακόμα κι αν κερδίσει ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να ξεγελαστεί και πρέπει να επικεντρωθεί στο πρωτάθλημα και δη στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Μιλάμε για την απόλυτη παράνοια σε μία ομάδα που έτσι κι αλλιώς σε πολλά πράγματα ξεπερνά τη λογική ή τουλάχιστον όσα είχαμε μάθει τα τελευταία χρόνια.

Ας γίνω πιο συγκεκριμένος:

1. Ο Παναθηναϊκός μένει εκτός Ευρώπης από Νοέμβριο μήνα από έναν όμιλο που δεν τον λες δύσκολο, ή τουλάχιστον δεν είναι από αυτούς που αποκλείεις κάθε πιθανότητα να διεκδικήσει μία από τις δύο θέσεις, ειδικά από τη στιγμή που υπάρχει η Εστορίλ.

2. Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στην τελευταία θέση στον όμιλό του, κάτω και από μία ομάδα που την μάθαμε λόγω Σάντος και η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, μέχρι τώρα μετρά τους τρεις βαθμούς που πήρε στο ματς με τον Παναθηναϊκό και πιθανότατα θα είναι και οι μόνοι (εκτός αν οι “πράσινοι”… καταφέρουν να μη την κερδίσουν ούτε στη Λεωφόρο).

3. Ο Παναθηναϊκός χτίζει μία σημαντική νίκη τόσο βαθμολογικά όσο και ψυχολογικά (υπάρχει και αυτό το ρημάδι το ευρωπαϊκό προφίλ, σε περίπτωση που κάποιος το έχει ξεχάσει), απαντά στις δυσκολίες του αγώνα και παίρνει ξανά το προβάδισμα, αλλά βγάζει ξανά τις χτυπητές αγωνιστικές αδυναμίες του και συνεχίζει να πληρώνει την παρουσία του Τριανταφυλλόπουλου στα δεξιά της άμυνας, η οποία πέραν των ερωτηματικών που γεννά για την επιμονή, δείχνει την οικονομική γύμνια ενός συλλόγου που θεώρησε ως αξιόπιστη επιλογή τον Μπούρμπο.

Κι όμως, σε αυτόν τον Παναθηναϊκό, προσπαθούν να μας παρουσιαστούν όλα ρόδινα. Οποιος τονίζει τις αδυναμίες της ομάδας γίνεται ο “κακός” και ο γκρινιάρης που δεν θέλει να βγει η ομάδα από τον βάλτο και να γιγαντωθεί τα επόμενα χρόνια, ενώ όποιος χειροκροτά κάθε ντροπιαστική ήττα και αποθεώνει την προσπάθεια των παικτών, αυτομάτως γίνεται ο αγαπημένος της πράσινης εξέδρας.

Έχω καταντήσει… η κακιά πεθερά να γράφω συνεχώς ότι ο Παναθηναϊκός μικραίνει επικίνδυνα, σε βαθμό που κάθε φυσιολογική επιτυχία να παρουσιάζεται ως αγωνιστική υπέρβαση. Το αν η Αϊντχόφεν ήταν ομάδα που δεν αντιμετωπιζόταν, όπως πιθανώς σπεύσουν να πουν πολλοί, αποδείχθηκε στο πρώτο ματς της Ολλανδίας όπου ο (ορθολογικός) Παναθηναϊκός πήρε τον βαθμό της ισοπαλίας.

Εκτός αν στον σύλλογο (διοίκηση και κόσμος) πιστεύουν πως όλες οι ομάδες είναι ανώτερες του Παναθηναϊκού εξ ου και τα χειροκροτήματα, οι επευφημίες στις ήττες και η αντιμετώπιση σαν σε άρρωστο που του χτυπάμε την πλάτη συμπονετικά.

Ο Παναθηναϊκός δεν αντιδρά. Δεν βγάζει αντίδραση σαν ομάδα, σαν σύλλογος, σαν ζωντανός οργανισμός. Δεν αναφέρομαι μόνο στο αγωνιστικό κομμάτι. Δόξα τω θεώ στο Contra έχουμε πλέον πολλούς αρθρογράφους που μπορούν (γιατί ξέρουν) να αναλύσουν αυτό το κομμάτι. Εγώ στέκομαι στα άλλα στοιχεία, σε αυτά που κάποιες φορές είναι πιο σημαντικά και από το ίδιο το ποδόσφαιρο. Ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζεται σαν ένας σύλλογος με… νέο ΑΦΜ. Μηδενίσαμε το παρελθόν, ξεκινάμε από την αρχή και σαν το νεογέννητο μωρό, πάμε να μάθουμε τον κόσμο, τα βασικά, τη ζωή. Ε, όχι. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Δεν είναι ο Παναθηναϊκός η ομάδα που κάποιοι αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν σαν το παιδί με κινητικά προβλήματα. Δεν είναι ο Παναθηναϊκός νέος στην Ευρώπη, όπως είπε ο Γιάννης Αναστασίου. Ποιος είναι νέος στην Ευρώπη; Ο Μπεργκ; Ο Πέτριτς; Ο Πράνιτς; Ο Σίλντενφελντ; Δεν είναι ο Παναθηναϊκός του κλώτσου και του μπάτσου.

Είναι ο Παναθηναϊκός που προσπαθεί να επιβιώσει από τα προβλήματά του, αλλά και από τον παραλογισμό που πήρε τη θέση της εσωστρέφειας που έτρωγε τόσα χρόνια τον σύλλογο.

Και το επαναλαμβάνω: ο Παναθηναϊκός μικραίνει επικίνδυνα. Ασχέτως των προβλημάτων που αντιμετωπίζει και τα οποία είναι δεδομένα, δεν χρειάζεται συμπεριφορές που αλλάζουν την “ταυτότητά” του. Εκτός αν θέλουν η επόμενη γενιά φιλάθλων της ομάδας να αποτελείται από… μοιρολογίστρες.