Έπαιξαν μπάλα και χάλασαν την πιάτσα…
Το ιδεατό θα ήταν να περνάγαμε στο ντούκου το κυριακάτικο ντέρμπι. Να θεωρούμε ως κάτι φυσιολογικό ένα χορταστικό ντέρμπι. Στην Ελλάδα, όμως, οι πρωταγωνιστές δεν θα είναι ποτέ οι ποδοσφαιριστές κι αυτό είναι ο κανόνας. Ο Σταύρος Καραΐνδρος σχολιάζει το χορταστικό 2-2, τον Μαυρία, τον υπερόπτη Ολυμπιακό και τον τρόπο που αντιμετώπισε το αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός.
Το ιδεατό θα ήταν να περνάγαμε στο ντούκου το κυριακάτικο ντέρμπι. Να θεωρούμε ως κάτι φυσιολογικό ένα χορταστικό παιχνίδι και δη ανάμεσα στους “αιώνιους” του ελληνικού αθλητισμού. Το ιδεατό θα ήταν να λέμε για ακόμη ένα καλό παιχνίδι του ελληνικού πρωταθλήματος.
Τα όνειρα σταματούν εδώ. Το γεμάτο 2-2 του ΟΑΚΑ είναι η εξαίρεση, είναι το παιχνίδι που γίνεται μία φορά στα 10 χρόνια. Είναι αυτό το ματς που θα περάσει γρήγορα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας γιατί ακριβώς δεν είχε τα στοιχεία εκείνα που ιντριγκάρουν τον οπαδό. Δεν είχε γκρίνια για τη διαιτησία, αδικημένες ομάδες, επεισόδια και θριαμβολογίες του νικητή.
Και πολύ μας ήταν…
Τη διαφήμιση του ποδοσφαίρου τη ζήσαμε για 90 και κάτι λεπτά. Μέχρι ο (καλός, αν εξαιρέσουμε το πειθαρχικό κομμάτι) Μάνταλος σφυρίξει τη λήξη του αγώνα. Λίγα λεπτά αργότερα οι φιγούρες που “κλέβουν” την παράσταση από τους πραγματικούς πρωταγωνιστές, έκαναν την εμφάνισή τους. Ο ένας μίλαγε για τραγική διαιτησία, ο άλλος στάθηκε στη φιλοξενία του Παναθηναϊκού. Αυτό το ποδόσφαιρο έχουμε, αυτό μας αξίζει. Από όλες τις απόψεις. Ξεχάσαμε μονομιάς τα όσα είδαμε στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι του ντέρμπι. Ξεχάσαμε τον εξαιρετικό Μαυρία, τον killer Τζεμπούρ, το δημιούργημα του Ρότσα και τα ελάχιστα διαιτητικά λάθη. Ξαφνικά, οι καλτ φιγούρες πήραν τη θέση τους και φρόντισαν να μας τονίσουν ότι δεν μας αξίζει τίποτε περισσότερο από 90 λεπτά καλής μπάλας. Μετά, φτου και από την αρχή.
Οσο ο κόσμος τους στηρίζει, τους δίνει λόγο και ακολουθεί τα λεγόμενά τους, τόσο αυτοί θα είναι οι “πρωταγωνιστές” του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνοι, τα όρια συνταξιοδότησης έχουν μεγαλώσει, αλλά νησάφι πια. Από τη μία λέμε για 18χρονους ποδοσφαιριστές και το μέλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου και από την άλλη ασχολούμαστε με tweets, παράπονα για τη φιλοξενία και διαγγέλματα των διευθυντάδων επικοινωνίας σχετικά με τη γραμμή που περνά μια ΠΑΕ.
Ξεκολλάτε, κύριοι! Το βράδυ της Κυριακής το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από το Μάντσεστερ Σίτι-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Τέσσερα γκολ, ξέφρενος ρυθμός, πολλές φάσεις, ελάχιστες αμφισβητούμενες και νέα πρόσωπα που θα απασχολήσουν αυτό το ρημάδι το ποδόσφαιρο τα επόμενα χρόνια.
Αυτό είναι το ποδόσφαιρο που θέλουμε να βλέπουμε. Αυτό που θα επισκιάζει τις καφρίλες, τα οπαδικά εξώφυλλα, τις ανακοινώσεις για τη διαιτησία, τους “κύκλους” των ΠΑΕ και ό,τι άλλο ξεχωρίζει πλην της μπάλας. Δύο-τρία τέτοια παιχνίδια να γίνουν ακόμη και το ελληνικό ποδόσφαιρο θα αποκτήσει πάλι τη φίλαθλη ταυτότητα που θέλει η πλειοψηφία του κόσμου.
Κρύβει τα προβλήματα στο χαλάκι…
Οσον αφορά στο αγωνιστικό κομμάτι, το μπλαζέ ύφος του Ολυμπιακού λόγω του +16 έφερε το 2-2 αντί για το 1-4 ή 1-5. Οταν μία ομάδα καταφέρνει μέσα σε λίγα λεπτά να γυρίσει το εις βάρος της σκορ με χαρακτηριστική άνεση και τελικά δεν παίρνει το ματς, τότε είναι άξια της μοίρας της. Ο Ολυμπιακός μπήκε με υφάκι στο ΟΑΚΑ, ανέβασε ταχύτητα μόνο μετά το γκολ του Μαυρία και αφού έγινε το 1-2 πίστεψε ότι το ντέρμπι τελείωσε. Οι “ερυθρόλευκοι” είναι δύο και τρεις κλάσεις καλύτεροι από όλες τις ομάδες της εφετινής λίγκας. Γιατί πολύ απλά δεν έχουν αντίπαλο. Αν βρισκόταν μία ομάδα που θα μπορούσε να τους πάει κόντρα, να τους τονίσει τις αδυναμίες και να τους βάλει δύσκολα, τότε ίσως να βλέπαμε ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα. Τώρα, όμως, η ομάδα κρύβει τα μειονεκτήματά της κάτω από το χαλάκι γιατί η αγωνιστική της δύναμη είναι τέτοια που μπορεί να πάρει το πρωτάθλημα ακόμα και με τις ρεζέρβες. Βγήκε ο Ιμπαγάσα και μπήκε ο Μασάντο. Βγήκε ο Μοντέστο και μπήκε ο Γκρέκο. Βγήκε ο Σιόβας και μπήκε ο Κοντρέρας. Και από την άλλη Σο, Πετρόπουλος, Χουχούμης…
Η άλλη πλευρά του νομίσματος…
Ο Παναθηναϊκός, στην καλύτερη εφετινή του εμφάνιση, αδικείται από το αποτέλεσμα. Εκανε 16 τελικές προσπάθειες, μία για κάθε βαθμό που υπολείπεται του Ολυμπιακού. Δεν έχει περάσει παρά μόνο λίγος καιρός που οι “ερυθρόλευκοι” φώναζαν για το άδικο 1-1 στο Καραϊσκάκη με τις 20 και βάλε τελικές που είχαν. Τώρα έζησαν την άλλη πλευρά του νομίσματος και θα πρέπει να κάνουν το σταυρό τους που πέρασαν και από το ΟΑΚΑ και κατά 99% θα πάρουν αήττητοι το πρωτάθλημα.
Και κάποια πράγματα για το τέλος: ας συγκρατηθούν εκεί στον Παναθηναϊκό -και κυρίως ο κόσμος της ομάδας- με τον Χάρη Μαυρία, τον οποίο πριν λίγο καιρό κατηγορούσαν για τη στασιμότητα που παρουσίαζε. Ο πιτσιρικάς έχει όλα τα φόντα να γίνει πολύ καλός παίκτης, αρκεί να μη γίνει… Νίνης. Από την άλλη πλευρά, οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού βλέπουν περιπτώσεις σαν αυτές του Μαυρία και του Τριανταφυλλόπουλου και αναρωτιούνται γιατί δεν δίνεται μία ευκαιρία στον Φετφατζίδη. Ας καταλάβουν, λοιπόν, ότι ο Φετφατζίδης δεν είναι αυτό που νομίζουν ότι είναι και δεν μπορεί να δώσει κάτι παραπάνω από αυτά που ήδη έχει δώσει.
Για επιμύθιο, εκεί στον Παναθηναϊκό θα έπρεπε να χτυπούν τοίχους και να κλωτσάνε μπουκάλια για τη μεγάλη χαμένη ευκαιρία για έναν θρίαμβο επί του Ολυμπιακού, που θα αποκτούσε μεγαλύτερη σημασία βάσει της εικόνας των δύο ομάδων και της διαφοράς στο μπάτζετ. Αντίθετα, πανηγυρίζουν για το 2-2…
Διαβάστε ακόμη:
Ηγετική ομιλία Ιμπαγάσα στα αποδυτήρια
Καραπαπάς: “Απαράδεκτη η φιλοξενία”
Ρότσα: Ο Παναθηναϊκός θα γίνει ξανά δυνατός
Ζαρντίμ: “Μας κόστισαν τα αμυντικά λάθη”
Αλαφούζος: “Ο διαιτητής σφύριζε ανάποδα”
Τοροσίδης: “Δεν μου φτάνει η ισοπαλία”
Θεοδωρίδης: “Για μένα, ηττηθήκαμε σήμερα”
