Η αλλαγή και ο πρωταγωνιστής

Όταν δεν υπάρχει Τσάβι, υπάρχει Αντρές Ινιέστα. Όταν δεν υπάρχει Ινιέστα, υπάρχει Τσάμπι Αλόνσο. Κι όταν δεν υπάρχει Αλόνσο, υπάρχει πάντα ο Τσεσκ Φάμπρεγας. Ο άνθρωπος που έχει συνδέσει το όνομά του με κάθε επιτυχία της εθνικής Ισπανίας τα τελευταία χρόνια, ο ποδοσφαιριστής των πιο σημαντικών στιγμών της “φούρια ρόχα”.

Ήταν αυτός που εκτέλεσε εύστοχα το 5ο πέναλτι των προημιτελικών απέναντι στην Ιταλία στο Euro 2008 και ουσιαστικά άλλαξε τη μοίρα μιας loser χώρας στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη. Ήταν αυτός που έβγαλε την ασίστ στον Ινιέστα στο 116′ του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου στη Νότια Αφρική το 2010, για το 1-0 με το οποίο η Ισπανία στέφθηκε πρωταθλήτρια κόσμου εις βάρος της Ολλανδίας. Τώρα, ήταν ο ίδιος που επέλεξε να εκτελέσει το 5ο πέναλτι στον ημιτελικό του Euro 2012 κόντρα στην Πορτογαλία αντί του 2ου για το οποίο προοριζόταν. Κι ευστόχησε.

Ο 24χρονος μέσος της Μπαρτσελόνα ήταν κι αυτός που έσωσε την παρτίδα στην πρεμιέρα του 3ου ομίλου στο Euro 2012 απέναντι στην Ιταλία, ισοφαρίζοντας άμεσα σε 1-1 το τέρμα του Αντόνιο ντι Νατάλε. Εκείνο το παιχνίδι ήταν μόλις το 4ο μεγάλης διοργάνωσης στο οποίο ξεκινούσε στη βασική ενδεκάδα της Ισπανίας. Δύο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, ο τελικός του Euro 2008, που οφείλεται κυρίως στον τραυματισμό του Ντάβιντ Βίγια, κανένα στο Μουντιάλ του 2010 και 2 στα 5 παιχνίδια της Ισπανίας στο φετινό Euro. Αλλά κανένα στο φυσικό χώρο του, αυτόν της μεσαίας γραμμής. “It’s a dirty job, but someone’s got to do it”, υποστηρίζουν οι Αμερικανοί κι αυτός ο “someone” είναι ο νεαρότερος παίκτης που έχει φορέσει τη φανέλα της εθνικής Ισπανίας τα τελευταία 70 χρόνια. Κι ο παίκτης που ισοφάρισε το ρεκόρ των 7 εμφανίσεων ως αλλαγή σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, που διατηρούσε ο Ολλανδός Άρον Βίντερ.

Ένας τέτοιος παίκτης θα μπορούσε, θα όφειλε, να είναι ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Ο παίκτης των πιο κρίσιμων στιγμών της Πορτογαλίας. Μόχθησε αρκετά για να είναι. Το έργο του είναι πολύ πιο δύσκολο από αυτό του αντιπάλου του στην Primera Division, καθώς όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω του. Το ίδιο κι οι αντίπαλες τακτικές, που προσαρμόζονται στο σημείο εστίασης. Το άγχος κι η πίεση έχει καταβάλλει πολλές φορές στο παρελθόν τον 27χρονο Πορτογάλο, ο οποίος εκτονώνεται με έξαλλους, προκλητικούς πανηγυρισμούς (κάποιοι εκ των οποίων περιλαμβάνουν και τον αντίζηλο Λιονέλ Μέσι), όταν φτάνει στη λύτρωση που του παρέχει ένα γκολ. Για να το πετύχει, επιχειρεί από κάθε απόσταση, με κάθε τρόπο. Στο ματς κόντρα στην Ισπανία, έφτασε τα 70 σουτ εκτός περιοχής σε τελικές φάσεις Μουντιάλ και Euro. Αριθμός γκολ: 0.

Η μανία ενός -ομολογουμένως- πανέξυπνου ποδοσφαιριστή θολώνει το μυαλό του, με συνέπεια να σπαταλά διαρκώς επιθέσεις για την ομάδα του. Επιθέσεις που δεν περισσεύουν, όταν αντιμετωπίζεις την Ισπανία. Τα περί “CR7” που γίνεται “CRY” μετά από μεγάλες διοργανώσεις διαδίδονται για καφενειακή κατανάλωση και ουχί ποδοσφαιρικό σχολιασμό. Περισσότερα συμπεράσματα εξάγονται από τη στατιστική ανάλυση της UEFA, που βρίσκει τον σκόρερ 60 τερμάτων σε 55 ματς φέτος με τη Ρεάλ Μαδρίτης να πρωτεύει (μέχρι στιγμής) στην κατηγορία των σουτ εντός εστίας (15) κι εκτός εστίας (20) ταυτόχρονα!

Στο 3ο τουρνουά που πραγματικά ηγείται της πατρίδας του, παραλαμβάνοντας τα “ηνία” από Λουίς Φίγκο και Ντέκο, έχοντας μία ομάδα “χτισμένη” πάνω και γύρω του, οδήγησε την Πορτογαλία ένα πέναλτι μακριά από τον τελικό ενός Euro, ό,τι καλύτερο, δηλαδή, όταν αντιμετωπίζεις την κορυφαία ομάδα του πλανήτη. Ένα πέναλτι που υπολόγιζε πως θα ήταν το σημαντικότερο της διαδικασίας, το τελευταίο συνολικά (η Πορτογαλία εκτελούσε δεύτερη) και γι’ αυτό διάλεξε να το ρίξει ο ίδιος. Εγωιστής γαρ, ευστοχώντας θα “ξέπλενε” την (θεωρούμενη κι από τον ίδιο ελέω ολοκληρωτικού χαρακτήρα) ντροπή του ημιτελικού του Champions League απέναντι στην Μπάγερν Μονάχου. Οι υπολογισμοί απείχαν από την πραγματικότητα και πλέον τα πράγματα δυσκολεύουν για μία ιστορική διάκριση με το εθνόσημο για το διεκδικητή της “Χρυσής Μπάλας”, αφού στο Μουντιάλ τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο αμφίρροπα με την προσθήκη των Νοτιοαμερικανικών χωρών, ενώ στο επόμενο Euro, της Γαλλίας, ο ίδιος θα είναι 31 ετών κι οι συμπαίκτες του επίσης θα έχουν πάρει την κατηφόρα ηλικιακά, την ώρα που δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα αξιόλογη διάδοχη γενιά.

ΥΓ 1: Υπάρχει μία δεδομένη παρεξήγηση στις αποδοκιμασίες που αφορούν την Ισπανία, οι οποίες κατακρίνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που χαρακτηρίζει το παιχνίδι των πρωταθλητών Ευρώπης και κόσμου. Άλλο πράγμα το tiki-taka κι άλλο πράγμα ένας παίκτης να στέκεται σταθερός στο χορτάρι και να δίνει παράλληλη, χαμηλή πάσα σε έναν επίσης στατικό συμπαίκτη του. Όταν η Ισπανία, λόγω κόπωσης, έλλειψης εμπνεύσεων ή ορθής αντίπαλης άμυνας, επιλέγει τη 2η μέθοδο, τότε σωστά ο κόσμος βαριέται και επικρίνει. Όταν, όμως, εμφανίζει εξάρσεις με το εξ ορισμού θεαματικό tiki-taka, ένα ποδόσφαιρο υψηλού τέμπο, με γρήγορες εναλλαγές θέσεων, κίνηση χωρίς την μπάλα και κάθετες μπαλιές που διασπούν τα ανασταλτικά “τείχη”, τότε δεν δύναται να είναι βαρετή.

ΥΓ 2: Όποιος διθύραμβος γράφτηκε ή ειπώθηκε για τα ψυχικά χαρίσματα του Αντρέα Πίρλο, οφείλει να επαναληφθεί και για την περίπτωση του Σέρχιο Ράμος, ο οποίος μόνος του επέλεξε να σουτάρει πέναλτι (ο Βιθέντε ντελ Μπόσκε γνωστοποίησε πως ήταν απόφαση παικτών οι εκτελέσεις). Κι ας γίνει και μια ειδική μνεία και στο Νανί, ο οποίος πήρε την… μπουκιά από το στόμα του Μπρούνο Άλβες στο 3ο πέναλτι, σκόραρε με καταπληκτικό σουτ, αλλά ποτέ δεν θα μάθουμε εάν με αυτήν την κίνηση, άλλαξε το ρου της ιστορίας.

ΥΓ 3: Όχι, η Ελλάδα δεν είχε καμία τύχη με αυτές τις χώρες. Οι 2 ομάδες αλληλοεξουδετερώθηκαν και γι’ αυτό στο ελληνικό, υποκειμενικό μάτι φαινόταν σαν να μην έχουν ιδιαίτερη δύναμη ή ποιότητα. Εάν οποιαδήποτε από τις 2 αντιμετώπιζε την Ελλάδα, σκοπός της στον αγώνα δεν θα ήταν να βρει τρόπο να αμυνθεί απέναντι στην ομάδα του Φερνάντο Σάντος ή να περιορίσει τα ατού της. Μπορεί να δυσκολευόταν να φτάσει στο γκολ, αλλά όταν μία Γερμανία που είναι λιγότερο θεαματική επιθετικά τα τελευταία 4 χρόνια από τους Ίβηρες, σημείωσε 4 γκολ και είχε 20 ευκαιρίες απέναντι στη χώρα μας, τι συγκρίσεις κάνουμε; Ας μείνουμε στα κεκτημένα, που από μόνα τους συνιστούν επιτυχία, κι ας αφήσουμε για μια φορά σε Άγγλους και Γάλλους τα λαϊκά δικαστήρια, την γκρίνια και το φθόνο.

ΥΓ 4: Η Πορτογαλία ψάχνει σέντερ φορ από την εποχή που σταμάτησε ο Πέδρο Παουλέτα. Η κατάσταση είναι γνώριμη εδώ και χρόνια, αλλά οι επιλογές του εκάστοτε εκλέκτορα είναι χαμηλής στάθμης. Το δυσάρεστο είναι πως όταν “τελειώσουν” οι Ούγκο Αλμέιδα και Έλντερ Ποστίγκα, υπάρχει μόνο ο Νέλσον Ολιβέιρα (ο Σιλβέστρε Βαρέλα είναι 27 ετών και… ακατάλληλος), που σε καμία περίπτωση δεν θα φτάσει τον αρχισκόρερ της χώρας Παουλέτα. Ίσως η δοκιμή του ελεύθερου Ρονάλντο σε ρόλο “ψεύτικου φορ” (όπως ο Μέσι στην Μπαρτσελόνα ή ο Φάμπρεγας στην Ισπανία) να προσφέρει μία λύση, αλλά προφανώς αποτελεί ταυτόχρονα και “μαχαιριά” στην καρδιά του Πορτογάλου που θα έρχεται κι επίσημα… δεύτερος.