Συνέντευξη Γιώργου Σαμαρά στο Contra.gr (vids+photos)

Συνέντευξη στην Αννα Σαλαπάτα

Η πρώτη του επαφή ήταν με τη ρακέτα του τένις, αλλά με πατέρα τον μεγάλο Γιάννη Σαμαρά του ΟΦΗείχε τη μπάλα στο DNA του. Γεννημένος για μεγάλη καριέρα, ακολούθησε τη μυρωδιά των αποδυτηρίων και το ένστικτό του και έφτασε να γίνει το μήλον της έριδος δύο παραδοσιακών αντιπάλων του παγκόσμιου ποδοσφαίρου: της Σέλτικ και της Ρέιντζερς.

Ολα άρχισαν το 2006, όταν ο τότε τεχνικός της Μάντσεστερ Σίτι, Στιούαρτ Πιρς, ζήτησε από τη διοίκηση του συλλόγου να ξοδέψει, αν χρειαστεί, όλο το μπάτζετ της ομάδας αρκεί να αποκτηθεί το ελληνόπουλο από την Κρήτη. Ο μουντιαλικός πλέον Γιώργος Σαμαράς…

-Προλάβατε να ζήσετε τη μεγάλη στιγμή; Από το γήπεδο στο αεροπλάνο…

Δυστυχώς δεν πρόλαβε κανείς μας να το γιορτάσει όπως θέλαμε, έγιναν όλα πολύ γρήγορα και απότομα. Τέλειωσε το παιχνίδι, φύγαμε αμέσως, φτάσαμε αργά, το πρωί πετούσαμε πάλι. Κρίμα που δεν το γιορτάσαμε, γιατί τις τελευταίες δέκα μέρες δεθήκαμε πάρα πολύ με τα παιδιά.

– Αυτό το δέσιμο των τελευταίων ημερών είχε να κάνει με την κρισιμότητα της περίστασης;

Θα ‘λεγα ότι τώρα βρήκαμε τους εαυτούς μας μέσα στην ομάδα. Όταν αποχώρησαν ο Μπασινάς, ο Δέλλας και ο Λυμπερόπουλος χάσαμε λίγο τον μπούσουλά μας. Ήμασταν όλοι νέοι και προσπαθούσαμε να βρούμε τους ρόλους μας στο σύνολο. Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Μετά το παιχνίδι με τη Λετονία και ειδικά τώρα με την Ουκρανία δεθήκαμε απίστευτα. Ισως συνετέλεσε και η αρνητική ενέργεια που εισπράτταμε απέξω…

– Ποια ήταν τα τελευταία σας λόγια στην φυσούνα της “Ντόνμπας αρίνα”; Το σύνθημα.

Να τα δώσουμε όλα και να παίξουμε έξυπνα και ήρεμα. Είπαμε, πάμε να παίξουμε με καρδιά. Και πίστεψέ με, αν εσείς όλοι είδατε ότι στο τέλος παίζαμε αποδεκατισμένοι, με εννιά παίκτες, εμένα μου φαινόταν μέσα στο γήπεδο ότι παίζουμε με δέκα παίκτες παραπάνω! Τόσο σίγουρος ήμουν. Οταν μπήκαμε στα αποδυτήρια μετά τη λήξη δεν μιλούσαμε. Εκτονωθήκαμε!

– Στο αεροπλάνο της επιστροφής τι έγινε; Είχατε αποφορτιστεί;

Εμένα μου λες; Απορώ πως δεν το ρίξαμε! Ξέρεις, όταν φτάνεις σε τέτοιο σημείο κορύφωσης μετά από τόση πίεση, να νικάς κόντρα σε όλα και όλους, πρέπει να ξεσπάσεις. Να τα βγάλεις όλα από μέσα σου για να νιώσεις ελεύθερος.

-Η ασίστ που έβγαλες στον Σαλπιγγίδη είπες ότι ήταν πάσα καρδιάς. Είναι και πάσα καριέρας;

Ήταν μια καλή πάσα. Είδα το χώρο, είδα το Σαλπιγγίδη και το αισθάνθηκα. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι αν γυρίσει και πάρει τη μπάλα καλά, είναι γκολ. Αρκεί να τον έβρισκα με τεχνική και να μην έβαζα δύναμη στη μπάλα.

– Αστεία αστεία, οι ασίστ σου γράφουν ιστορία. Οπως και εκείνη στον Αμανατίδη στην Κωνσταντινούπολη.

Εκείνη ηταν μια απλή πάσα, πιο προβλέψιμη. Δεν με πίεζε κανείς, είδα την τρύπα και ήταν κι ο Αμανατίδης πιο κοντά. Ο μόνος κίνδυνος που υπήρχε ήταν μη βγει οφσάιντ.

-Το DNΑ της Εθνικής Ελλάδας έχει αλλάξει μετά το 2004 και τις προκρίσεις σε δυο μεγάλες διοργανώσεις;

Ναι, αν και θεωρώ ότι δεν πρέπει να συγκρίνουμε τις ομάδες των δυο περιόδων. Τώρα είμαστε όλοι σχεδόν νέα παιδιά, κι ας λέτε εσείς οι δημοσιογράφοι για εμμονές και έλλειψη ανανέωσης. Δεν θα έπρεπε να έχετε παράπονο. Κι εμείς μια χαρά τα πάμε…

– Μιας και μιλήσαμε για τους παλιούς, σε βρίσκει σύμφωνο η άρνηση του Δέλλα να επιστρέψει στην Εθνική; Εσύ τι θα έκανες στη θέση του;

Νομίζω ότι έκανε το σωστό. Στη θέση του κι εγώ το ίδιο θα έκανα.

– Όταν μετά το σφύριγμα της λήξης στο Ντόνετσκ είδες τον Σεφτσένκο να σπαράζει στο κλάμα, τον λυπήθηκες;

Δεν τον είδα, αλλά όταν μπήκαμε στα αποδυτήρια και μου το είπαν, πίστεψέ με, τον κατάλαβα απόλυτα. Δεν σκέφτηκα κάτι άσχημο γιατί θα μπορούσα να είμαι κι εγώ στη θέση του. Πρέπει να σου πω ότι λίγο πριν βγούμε στην φυσούνα, δυο – τρεις συμπαίκτες μου είπαν ακριβώς αυτό. Ότι αν χάναμε, γιατί πάντα υπάρχει και αυτή η σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού, θα έβαζαν τα κλάματα.

– Εχεις πει ότι δεν σου αρέσει να κάνεις όνειρα, μήπως άλλαξες γνώμη μετά το Ντόνετσκ;

Επιμένω, δεν θέλω να κάνω όνειρα. Θέλω να είμαι ρεαλιστής.

– Τον ρεαλισμό του Ρεχάγκελ δεν πρόκειται ποτέ να τον φτάσεις. Η εμμονή του, για την οποία έχει τόσο κατηγορηθεί, μας έστειλε στο Μουντιάλ.

Εμμονή; Δεν υπάρχει εμμονή μετά από εννιά χρόνια. Εγώ ακούω ιστορίες από τον Καραγκούνη, ότι από τότε που ήρθε στην Ελλάδα αυτή είναι η νοοτροπία του η φιλοσοφία, το σύστημα που παίζει. Με αυτά πήραμε ένα ευρωπαϊκό, πάμε σε αυτό το μουντιάλ και παραλίγο να είχαμε πάει και στο προηγούμενο. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί υπάρχει όλη αυτή η κακή κριτική. Τι άλλο να κάνει αυτός ο άνθρωπος;

– Τι έχεις να πεις σε αυτούς που ακόμα και τώρα προτείνουν να πάμε στο μουντιάλ με άλλον προπονητή;

Θα τους πω μόνο μια λέξη: σεβασμός

-Σας έχει εξωτερικεύσει ποτέ ο Ρεχάγκελ την πικρία του για όλα αυτά;

Όχι, ποτέ. Δεν έχει δείξει ποτέ αδυναμία και είναι προς τιμή του. Είναι πάντα με το χαμόγελο και ευτυχώς δεν μιλάει και δεν καταλαβαίνει καλά ελληνικά. Δεν υπάρχει προπονητής που να μην κάνει λάθη, σίγουρα κάποια έχει κάνει κι αυτός, το σημαντικότερο όμως είναι ότι μας αγαπά και αυτό το εισπράττουμε εμείς οι παίκτες. Ο,τι και να κάνει, έχει τον σεβασμό μας. Αν έχει χάσει σε σεβασμό, έχει χάσει μόνο από τους δημοσιογράφους. Είμαι σίγουρος ότι αν ήταν νεότερος θα ήθελε να μείνει στην Εθνική και για τα επόμενα δέκα χρόνια! Τόσο πολύ αγαπάει την Εθνική και την Ελλάδα.

– Και όταν έρθει η ώρα της διαδοχής, που θα έρθει κάποια στιγμή, πιστεύεις ότι υπάρχει κάποιος που μπορεί να σηκώσει το βάρος;

Ναι, υπάρχει ένας προπονητής που θα μπορούσε να κουμαντάρει την Εθνική μας, τον ξέρω πολλά χρόνια. Βλέπει γνωρίζει και διαβάζει καλά το ποδόσφαιρο, αλλά το σημαντικότερο προσόν που διαθέτει είναι ότι είναι ο προπονητής των παικτών. Είναι ο προπονητής της Εθνικής Ελπίδων, ο Νίκος Νιόπλιας. Προπονητής των παικτών σημαίνει ότι κάνει τα πάντα για τους παίκτες. Μιλάει μαζί τους και μπαίνει μπροστά σε ό,τι γίνεται, τους προστατεύει. Κατά την προσωπική μου άποψη, και άσχετος να είναι ένας προπονητής, όταν προστατεύει τους παίκτες και δημιουργεί καλό κλίμα, τότε οι παίκτες θα κάνουν τα πάντα γι’ αυτόν. Ο Νίκος τυχαίνει να συνδυάζει γνώση και ικανότητα.

– Αν όλη αυτή η διαδρομή της Εθνικής ήταν ταινία με σκηνοθέτη το Ρεχάγκελ και εσάς πρωταγωνιστές, τι τίτλο θα της έδινες;

Ταινία του Χόλιγουντ ήτου Μπόλιγουντ; Θα της έδινα τον τίτλο “η καρδιά του πρωταθλητή” .

– Στο δικό σου κεφάλαιο ποια θα ήταν η εισαγωγή;

Από πολύ μικρός περνούσα τον ελεύθερο χρόνο μου μέσα στα αποδυτήρια του ΟΦΗ, με τα παπούτσια των μεγάλων παικτών της εποχής, τις πετσέτες, τη μυρωδιά από τις ιδρωμένες φανέλες. Όπως καταλαβαίνεις, το μικρόβιο ήταν μέσα μου, δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο. Επαιζα τένις, αλλά το παράτησα γρήγορα. Καμιά σχέση με το ποδόσφαιρο που είναι ομαδικό σπορ.

– Πάντως το παιχνίδι σου διακρίνεται από μια τάση ατομισμού. Θα πεις, η τελική προσπάθεια, το γκολ, είναι προσωπική υπόθεση…

Νομίζω ότι η μόνη θέση που είναι ατομική στο ποδόσφαιρο, είναι του τερματοφύλακα. Όλοι οι άλλοι πρέπει να συνεργάζονται στο 100% για να βγει το αποτέλεσμα.

– Ηθελε τόλμη, στα δεκάξι σου, να αφήσεις την Κρήτη και να πας σε μια χώρα όπως η Ολλανδία.

Η απόφαση να πάω στην Ολλανδία ήταν καθαρά δική μου. Ήθελα να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό. Ποτέ, μα ποτέ, δεν με ικανοποιούσε το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Ένιωθα ότι η μοίρα μου ήταν να γίνω ποδοσφαιριστής και ήθελα το κάτι παραπάνω. Δε σου κρύβω ότι οι πρώτοι μήνες στην Ολλανδία ήταν πολύ δύσκολοι. Δεν ήταν εύκολη απόφαση για μένα. Δεν άφησα μόνο τους φίλους μου πίσω, αλλά ολόκληρη την εφηβεία μου. Έγινα άντρας πολύ νωρίτερα.

– Θεωρείς ότιέγινες καλύτερος παίκτης από τον πατέρα σου;

Όχι, δεν είμαι καλύτερος από τον πατέρα μου.

-Ο πατέρας σου τι θα απαντούσε στην ίδια ερώτηση;

Δεν κάνουμε τέτοιες συγκρίσεις, τις αποφεύγουμε. Ασε που δεν είναι ο… πατέρας μου. Τον φωνάζω Γιάννη και είναι ο φίλος μου, που συζητάω τα πάντα. Μπαμπά δεν τον έχω φωνάξει ποτέ. Για το ποδόσφαιρο δεν μιλάμε πολύ, μιλάμε μόνο για συγκεκριμένα θέματα.

-Δεν είναι δηλαδή και μάνατζέρ σου όπως άλλοι πατεράδες ποδοσφαιριστών.

Οχι βέβαια.

-Από αυτά που σου έχει πει κατά καιρούς, τι έχεις κρατήσει και τι όχι;

Έχω κρατήσει πράματα που μου έχει πει για τη ζωή. Πως να είμαι και πώς να συμπεριφέρομαι στους ανθρώπους. Δεν μου έχει πει ποτέ πως πρέπει να πασάρωή να σκοράρω, με άφησε ελεύθερο να κάνω αυτό που θέλω. Οπως κι η μητέρα μου.

– Η μητέρα σου ήταν σύμφωνη να ξενιτευτείς;

Ναι, βέβαια. Και μετά τους πρώτους μήνες ήρθε κι αυτή με τη μικρή μου αδερφή, που μόλις είχε συμπληρώσει τον πρώτο χρόνο της ζωής της

-Να φανταστώ ότι έκανες και babysitting;

Πολύ, μέχρι και σήμερα. Τα θυμάμαι όλα πολύ έντονα γιατί ήμουν και πατέρας ταυτόχρονα. Ο πατέρας μου δεν ήρθε αμέσως στην Ολλανδία.

-Από την Ολλανδία γιατί έφυγες; Δεν ήθελες να παίξεις στον Αγιαξ, όπως ο Μαχλάς;

Μετά από πέντε χρόνια εκεί και μια δύσκολη προσαρμογή, ήθελα πάλι το κάτι παραπάνω. Ο κύκλος μου έκλεισε, ένιωθα ότι είχα κάνει το κομμάτι μου εκεί.

-Κι αυτό το κάτι παραπάνω ήταν όντως η Μάντσεστερ Σίτι;

Όταν ήρθε η πρόταση από την Αγγλία και έδωσα τα χέρια, δεν είχα ακόμη άλλες προτάσεις. Αργότερα που ήρθαν και καλύτερες προτάσεις, εγώ κράτησα το λόγο μου που τον θεωρώ πιο σημαντικό και από την υπογραφή μου. Ετσι πήγα στην Μάντσεστερ Σίτι που την εποχή εκείνη ήταν σε μεταβατικό στάδιο. Προσπαθούσαν να κρατηθούν στην Πρέμιερ Λιγκ και να ξαναχτίσουν την ομάδα με νέα παιδιά. Όταν ήρθε ο Σινουάτραα ο πρώην πρωθυπουργός της Ταυλάνδης και έβαλε λεφτά, πήραν τον Ερικσον, έφεραν καλύτερους παίκτες αλλά χάλασε το κλίμα της ομάδας. Ο ανταγωνισμός αυξήθηκε και θεώρησα καλύτερο για μένα να πάω σε μια ομάδα να παίζω.

-Και άλλαξες την φανέλα της νεόπλουτης Σίτι με την παραδοσιακή της Σέλτικ, μια βαριά φανέλα.

Τελευταία μπαίνουν πολλοί επενδυτές στο ποδόσφαιρο και δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό είναι τελικά καλό. Στη Σέλτικ υπάρχει ακόμη ρομαντισμός. Ενώ έχουν χρήματα κρατάνε χαμηλά το μπάτζετ και τις ισορροπίες μέσα στην ομάδα, με αρκετούς ντόπιους παίκτες και Ιρλανδούς. Ποδοσφαιρικά, τόσο στη Σκωτία όσο και στην Αγγλία, βλέπουν το ποδόσφαιρο ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, οπότε δεν χρειάστηκε να προσαρμοστώ σε κάτι. Σαν χώρα και σαν άνθρωποι είναι πολύ διαφορετικοί οι Σκωτσέζοι, προς τα καλύτερο. Είναι πολύ ζεστός λαός.

– Έχεις διαπιστώσει την παροιμιώδη τσιγκουνιά των Σκωτζέζων; Στη Σέλτικ ή γενικότερα;

Γενικά δεν ισχύει αυτό. Θα στο πω διαφορετικά, οι Σκωτζέζοι ξέρουν που πρέπει να ξοδέψουν, έχουν οικονομική συνείδηση.

-Σέλτικ -Ρέιντζερς ή Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός;

Το πρώτο είναι χειρότερο διότι υπάρχει και το θρησκευτικό στοιχείο, που οξύνει ακόμη περισσότερο τα πνεύματα. Μέχρι πρόσφατα γινόντουσαν πολύ άσχημα επεισόδια. Έχουν αυξηθεί τα μέτρα τελευταία και κάπως έχουν ηρεμήσει τα πράγματα.

– Ένας συνάδελφος, όταν άκουσε ότι θα σου κάνω συνέντευξη, μου είπε ότι σε θεωρεί τον πιο χαρισματικό παίκτη που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Εθνική.

Είπε τέτοιο πράγμα; Να του μεταφέρεις τις ευχαριστίες μου. Νομίζω ότι η διαφορά που μπορεί να έχω σε σχέση με τα άλλα παιδιά έγκειται στο ότι, επειδή έχω φύγει από μικρός, έχω μια άλλη νοοτροπία και οπτική για το ποδόσφαιρο. Οι μόνοι που μπορούν να με καταλάβουν είναι όσοι έχουν παίξει έστω και για λίγο καιρό έξω. Δεν νομίζω ότι είμαι ο πιο χαρισματικός, απλά αγαπάω τόσο πολύ το ποδόσφαιρο που μου βγαίνει και στο παιχνίδι.

-Πόσο καιρό θα αντέξεις ακόμη στα ξένα;

Θα αντέξω πολύ, γιατί όπως σου είπα έχω άλλη νοοτροπία και ξέρω ότι αν γυρίσω θα θυμώσω πολύ με κάποια πράματα και θα φύγω ξανά μετά από έξι μήνες.

-Όμως για πολλούς συναδέλφους σου είναι πιο σημαντικό να παίζουν στον Ολυμπιακόή στον Παναθηναϊκό από το να κάνουν καριέρα έξω…

Εγώ προτιμώ να αποδείξω ότι είμαι ένας καλός παίκτης στο εξωτερικό, παρά να αποδείξω ότι είμαι στην Ελλάδα ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών!

-Σου έχουν γίνει προτάσεις από την Ελλάδα και, αν ναι, ποια ήταν η πιο σοβαρή, αυτή που σε έκανε να προβληματιστείς μήπως επιστρέψεις;

Γενικά μου έχουν γίνει προτάσεις και όταν ήμουν πιο μικρός και όταν ήμουν στη Σιτι. Και τώρα που είμαι στη Σέλτικ. Δεν προβληματίστηκα ποτέ και οι ενδιαφερόμενοι ήξεραν ήδη την απάντησή μου.

-Πες μας ονόματα.

Δεν θα ήθελα να αναφερθώ συγκεκριμένα.

-Από την Αθήνα;

Από την Αθήνα με πλησίασαν όλες οι ομάδες.

– Πρόσφατα εξέδωσες ανακοίνωση – διάψευση για μεταγραφικά σενάρια που σε ήθελαν να πηγαίνεις στον Ολυμπιακό, στην ΑΕΚ και δεν ξέρω που αλλού. Γιατί ένιωσες την ανάγκη να το κάνεις;

Το έκανα γιατί πολύ απλά μου είχαν σπάσει τα νεύρα! Έπαιρνε ο κάθε δημοσιογράφος τηλέφωνο όχι μόνο εμένα αλλά και τους παράγοντες της ομάδας μου και τους έλεγε ό,τι του ερχόταν για ομάδες που μιλάω στην Ελλάδα. Αντιλαμβάνεστε πόσο μεγάλο πρόβλημα μου δημιούργησαν, δεδομένου ότι η Σέλτικ είναι μία σοβαρή ομάδα κι εγώ επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Αυτό που με ενόχλησε επίσης είναι ότι θεωρώ αδιανόητο μέρες που παίζει η Εθνική και μήνες πριν τη μεταγραφική περίοδο να γράφονται αυτά τα πράγματα. Είδηση ήταν η εθνική και όχι αν θα πάω εγώ στον Ολυμπιακό ή στην ΑΕΚ.

Πρόσφατα δήλωσες ότι θα ήθελες να κλείσεις την καριέρα σου στη Σέλτικ. Το εννοούσες;

Με αυτό που είπα ήθελα να δηλώσω πόσο ικανοποιημένος είμαι σε αυτό το σύλλογο που έχει υψηλούς στόχους και πραγματικά θα έφευγα μόνο για κάτι πολύ καλύτερο. Εύχομαι και ελπίζω να μείνω για αρκετό καιρό ακόμα. Ήδη έχω αρχίσει τις διαπραγματεύσεις για την ανανέωση του συμβολαίου μου που τελειώνει το καλοκαίρι.

-Οταν περνούν οι αγωνιστικές και δεν σκοράρεις, αγχώνεσαι; Χάνεις σε αυτοπεποίθηση;

Καθόλου. Πριν από ένα χρόνο είχα δεχτεί πολλή πίεση στη Σέλτικ όταν γύρισα από τραυματισμό και έκανα δύο μήνες να σκοράρω, όμως εμένα δεν με ακούμπησε αυτό.

-Στην Ελλάδα θα είχες ποτέ αυτήν την πολυτέλεια;

Οχι, εννοείται. Η Σέλτικ με στήριξε πολύ, όπως και ο προπονητής. Αλλά έχει μεγάλη σημασία πως νιώθεις και εσύ. Αν είσαι καλά και με τον εαυτό σου και με την ομάδα, όλα καλά.

– Από αυτοπεποίθηση, βλέπω, πάμε καλά…

Μπορώ να δώσω και σε άλλους. Και στους συμπαίκτες μου αν χρειαστεί! Έχω μπόλικη…

-Το αντιληφθήκαμε όλοι αυτό στον αγώνα με το Ισραήλ, όταν πήρες την πρωτοβουλία να χτυπήσεις εσύ το πέναλτι χωρίς να έχεις εντολή για κάτι τέτοιο…

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα καταλάβει τι ακριβώς έγινε εκείνη τη στιγμή, μετά μου το είπαν. Δεν ρώτησα, το εκτέλεσα γιατί ήμουν σίγουρος ότι είναι γκολ. Εξάλλου για μένα η πρωτοβουλία δεν είναι αναρχία, δείχνει ότι ο παίκτης είναι σε καλή κατάσταση.

-Κι αν δεν έμπαινε το γκολ;

Αν δεν έμπαινε, τι; Θα μου έκοβαν το ποδόσφαιρο; Ακόμη και να το έχανα, πάλι το ίδιο θα έκανα. Κι ας το ξανάχανα!

-Είχες πει παλιότερα ότι η μόνη ομάδα που παρακολουθείς από το ελληνικό πρωτάθλημα είναι ο ΟΦΗ.

Ήταν ο ΟΦΗ, διότι τώρα που έπεσε στη Β’ Εθνική παρακολουθώ μόνο τον Αρη λόγω του κολλητού μου, του Μιχάλη Σηφάκη.

-Πως κρίνεις την αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς του ΟΦΗ;

Είναι πολύ δύσκολα τα πράματα. Ο μόνος άνθρωπος πουεμπιστεύομαι είναι ο Μαχλάς. Ο Νίκος έχει βάλει πολλή αγάπη και συναίσθημα στην προσπάθεια που κάνει και είναι ο μόνος που θέλει το καλό της ομάδας. Κανένας άλλος.

Είχαμε και άλλα παραδείγματα πρώην ποδοσφαιριστών που, ορμώμενοι από την αγάπη τους για την ομάδα που υπηρέτησαν, προσπάθησαν να βοηθήσουν και έφυγαν πικραμένοι. Ντέμης, Ζαγοράκης…

Είναι η Ελλάδα τέτοια, η νοοτροπία μας. Τους καλούς, που θέλουν πραγματικά να βοηθήσουν, τους διώχνουμε.

-Τι θα άλλαζες αν μπορούσες στο ελληνικό ποδόσφαιρο;

Τα πάντα, από το κεφάλι μέχρι την ουρά. Και φαντάσου, δεν ζω και δεν παίζω στην Ελλάδα. Αυτή την επιθυμία την έχω μόνο από την εικόνα που βλέπω στην τηλεόραση. Α, οι μόνοι που δεν θα άλλαζα είναι οι ποδοσφαιριστές.

Πόσο σε ενδιαφέρει το ποδοσφαιρικό life style; Είσαι νέος, ωραίος, διάσημος και ποδοσφαιριστής. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Κι όμως, δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Τον περισσότερο χρόνο τον περνάω σπίτι μου. Μου αρέσει να διαβάζω και να βλέπω dvd. Θα βγω θα πιω τον καφέ μου, θα πάω σε κλαμπ, αλλά πάντα διακριτικά και με τους φίλους μου.

-Θα παντρευόσουν ποτέ Σκωτσέζα;

Όχι, ποτέ. Ελληνίδα που να ξέρει να μαγειρεύει νόστιμα ελληνικά φαγητά.

-Θα δυσκολευτείς λίγο. Ανήκεις στους αθλητές που επιλέγουν να παντρευτούν νέοι;

Δεν είμαι και τόσο νέος, έγινα 25. Αν και μεγάλωσα μέσα σε έναν υποδειγματικό γάμο, των γονιών μου, όλα αυτά τα χρόνια που ζω μόνος έχω μάθεικαι μου αρέσει να είμαι μοναχικός. Αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ζωής μου.

“Just a perfect day, I wanna spend it with you”, τραγουδά ο Λου Ριντ. Εσύ με ποιον θα ήθελες να περάσεις τηντέλεια ημέρα της πρόκρισης;

Θα ήθελα να τη μοιραστώ με ολόκληρη την Ελλάδα!